Μύρισε καλοκαιράκι...

Κέντρο Αθήνας. Σάββατο μεσημέρι. Με ένα φραπεδάκι και ένα τσιγάρο στο χέρι. Δυνατά ακούσματα στο pc όσο μας το επιτρέπουν οι γείτονες και η ώρα κοινής ησυχίας βέβαια! Και...άραγμα!
Στο μυαλό μου περνούν πολλές σκέψεις. Κυριαρχεί η εξής: Πόσο γρήγορα μπορεί να επέλθει η αλλαγή όταν έχει ωριμάσει πλέον το έδαφος στο οποίο θα μπολιάσει...;
Άραγε έτσι γίνεται πάντοτε; Απρόσμενα και άξαφνα; Εκεί που πιστεύεις πως έχεις βαλτώσει στην καθημερινότητα και στην ανυπόφορη στασιμότητά της; Πάντα έρχεται σαν ένα απαλό, καλοκαιρινό αεράκι που κάνει τη ζέστη της ψυχής σου όχι απλά υποφερτή αλλά ευχάριστη και ποθητή...; Ναι,πιστεύω ότι τα καλύτερα έρχονται εκεί που δεν τα περιμένεις, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν είσαι έτοιμος να τα αντιμετωπίσεις. Αντιθέτως! Η ζωή ξέρει από αυτά... Παίζει στη δική της έδρα,και είναι δύσκολο να αστοχήσει...
Το κακό είναι ότι αυτό μας τρομάζει και μας κάνει να αντιστεκόμαστε με σθένος αξιοζήλευτο... Δεν είμαστε συνηθισμένοι να αφήνουμε έτσι το κάστρο του μυαλού μας και των πεποιθήσεων μας,αμαχητί. Δεν λέω,στην εποχή που ζούμε πράττουμε πολύ σωστά που ακολουθούμε όσο μπορούμε,όσο μας έχουν μάθει και όσο μας το επιτρέπουν βέβαια, το μονοπάτι της κριτικής σκέψης. Όμως,πιστεύω ότι ορισμένες φορές το παρακάνουμε. Σκεφτόμαστε πολύ, αναλύουμε και φιλοσοφούμε υπερβολικά πάνω σε θέματα που πρέπει να είμαστε πιο χαλαροί,αν όχι αφαιρετικοί. Πόσο μάλλον σε αυτά της καρδιάς... Τα "αισθηματικά" παιδεύουν και τον πιο μεγάλο στοχαστή! Έρχονται τόσο απρόσμενα και τόσο ορμητικά στη ζωή μας που μας αναστατώνουν και μας αποσυντονίζουν. Είναι αίτια γένεσης μιας  τιτάνιας μάχης, αυτής του μυαλού και της καρδιάς....

http://www.youtube.com/watch?v=qwtG9iHTMPI

Καινούργια αρχή...

'Οντας  ενας "επαγγελματίας"  blogger που σέβεται τον εαυτό του οφείλω να είμαι ανοιχτή σε νέες καταστάσεις που ενδέχεται να αλλοιώσουν το συγγραφικό μου ύφος,το οποίο είχα υιοθετήσει τον τελευταίο καιρό και ειδικότερα το ύφος με το οποίο ξεκίνησα να γράφω σε αυτο το blog.
Η αλήθεια είναι ότι η αποτύπωση των σκέψεων μας στο χαρτί είναι ο καθρεύτης των συναισθημάτων μας την ώρα που γράφουμε. Πράγμα που σημαίνει ότι αντικατοπτρίζουν τη τότε ψυχοσύνθεση μας, έναν αστάθμητο παράγοντα από φυσικού του!
Για παράδειγμα, πόσες φορές σας έχει τύχει να ξυπνάτε με πολύ καλή διάθεση, χωρίς κάποιο ιδιαίτερο λόγο, αλλά να γίνεται κάτι μέσα στη μέρα σας και να σας χαλάει τα κέφια σας; Στον αρθρογράφο αυτό εντοπίζεται πολύ εύκολα στο κείμενό του. Οπότε, μην απορρίσετε αν παρατηρήσετε αλλαγές στα κείμενα μου, δεν έχει χακάρει κανείς το λογαριασμό μου στο blogger.com. Συνεχίζω και γράφω απλά υπό ένα πιο "ανοιξιάτικο" πρίσμα...Enjoy!


<iframe width="420" height="315" src="http://www.youtube.com/embed/XiyoCZUwwYg" frameborder="0" allowfullscreen></iframe>

Μοναξιά...

Έρχονται ύπουλες οι σκέψεις όταν είσαι μόνος... Ένα τραγούδι, μία εικόνα, μία λέξη αρκούν για να σε οδηγήσουν σε μονοπάτια που δεν είσαι έτοιμος να διαβείς... Όσο καλά και άν έχεις μάθει να κρύβεσαι. Όσο καλά και άν ξέρεις να προσποιείσαι... Εκείνα βρίσκουν τρόπο να εισχωρήσουν σε μέρη της καρδιάς που ακόμα και για εκείνους που επιθυμούν να σε πληγώσουν είναι άβατα... Όσο -εσφαλμένα- πεπεισμένος και αν είσαι, έχοντας κάνει τους γύρω σου να σε πιστέψουν, εσύ ξέρεις. Είσαι ο μόνος που ξέρεις, ακόμα και αν δεν το παραδέχεσαι... Είναι δύσκολο να το παραδεχτείς... πονάς... Εξάλλου ο χρόνος δεν μπορεί παρά μόνο να θολώσει τη στιγμή...

Somebody to rely on...

Even if we don't admit it pretending to be completely independable, we all do. We all need to rely on somebody not only on our wickest moments. We do need somebody by our side to share the joyfull ones, too.

I know -and fully understand- the fact that sometimes loneliness appears to be soothing and most wanted. When times get tough, we tend to choose loneliness...

But having myself faced such circumstances and having tried both approaches I believe and I recommend that you choose somebody. Somebody you can rely on and can be of help to you in oder to surpass the obstucles.

Being desparate combined with pressure always makes you choose wrong turns and find yourself in a much worse situation than the previous one.

You need -even though I know that can be really tough- to just let go of some things.

The more you think,the worse you'll feel. Trust me on this one!

What's important in life is to be able to learn from your mistakes and choose better next time. Don't eat yourself up about things like that, just make sure you understand what went wrong and try differently...

Τρυπάκια...

Γιατί για να ακούω metal πρέπει να έχς μακρυά μαλλιά, να φοράω μπλούζες με στάμπα μπάντας και δερμάτινα, να πίνω λίτρα μπύρας, να έχω ταττοο, piercings και να είμαι κάφρος;
Όχι ότι δεν είμαι όλα αυτά...
Το θέμα είναι ότι ο <<κόσμος>> κρίνει βάσει στερεοτύπων. Δεν μπαίνει στον κόπο να δει τον άνθρωπο,όχι! Απλά μένει στην εμφάνιση και κρίνει χωρίς να γνωρίζει. Όντας σίγουρος για τα λεγόμενά του,κορδώνεται.
Γιατί αντιδρούμε έτσι όμως; Γιατί ας το παραδεχτούμε, όπου και αν ανήκουμε, έτσι πράττουμε...
Εδώ θα παραθέσω ένα γεγονός για να δείτε πόσο βιαζόμαστε να κρίνουμε...

Αργά, μετά τα μεσάνυχτα, κάπου στου Ψυρρή, δυο παιδιά που ακουλουθούν μια πιο ακραία εμφάνηση (Goth) τρέχουν να προλάβουν ένα φαρμακείο που κλείνει γιατί ένας φίλος τους έχει χάσει τις αισθήσεις του. Ο φαρμακοποιός αρνείται να τους δώσει τα απαραίτητα φάρμακα γιατί είναι έτοιμος να κλείσει. Το ένα από τα δυο παιδία απειλεί τον φαρμακοποιό γιατί ο φίλος τους τα χρειάζεται. Ο νεαρός αυτός καταλήγει στο κρατητήριο...
Εδώ, εσείς θα είπατε οτι τα παιδιά αυτά είναι δυο αλήτες οι οποίοι παίρνουν ναρκωτικά. Ο φίλος τους που είχε χάσει τις αισθήσεις του είχε πάρει υπερβολική δόση και ότι ο νεαρός που κατέληξε στο κρατητήριο [το φρικιό αυτό] θα απείλησε τον φαρμακοποιό με μαχαίρι ή κάτι αντίστοιχο. Σωστά;
Αν σευτήκατε έτσι πέσατε εντελώς έξω! Η αλήθεια είναι οτι τα παιδιά αυτά έτρεχαν στον φαρμακοποιό γιατί ο φίλος τους έπασχε από μια εκ γενετής ασθένεια και είχε πάθει κρίση [καμία σχέση με ναρκωτικά και άλλες απαγορευμένες ουσίες], και οι απειλές που εκτοξεύθηκαν ήταν λόγια, όχι μαχαιριές ή σφαίρες!


Είδατε πόσο λάθος μπορούμε να είμαστε; Εκ πρώτης όψεως ναι, μπορεί να φαίνεται κάτι ύποπτο, αλλα αν δεν ξέρουμε όλους τους παράγοντες που συντελούν στο γεγονός αυτό, γιατί κρίνουμε;


Παρεπιπτόντως, για όσους επιθυμούν να μάθουν, ο φίλος τους σώθηκε.

Greed!

Έχουμε συνηθίσει να ζητάμε όλο και περισσότερα. Ενώ έχουμε καταφέρει να καλύψουμε τις ανάγκες διαβίωσης και ψυχαγωγίας, και όχι απλά τα βασικά, εμείς απτόητοι εξακολουθούμε και ποθούμε πολλά περισσότερα. Πάντα κάτι λείπει. Ποτέ μας δεν είμαστε ευτυχισμένοι...
Σε τούτο το φαύλο κύκλο λίγο πολύ παγιδευτήκαμε όλοι μας. Ξεχνάμε τι πραγματικά χρειαζόμαστε για να είμαστε καλά, να νιώθουμε καλά. Ψάχνουμε διακαώς κάτι να μας γεμίσει. Στηρίζουμε τη ζωή μας σε αυταπάτες που καταρρίπτονται με ε΄να απαλό και γλυκό αεράκι του καλοκαιριού σε δευτερόλεπτα। Και τί μας μένει; Ένα άδειο καβούκι, κενό και εύθραυστο, που γρήγορα γίνεται παιχνιδάκι στα χέρια κάποιου ηθελημένα απρόσεκτου παιδιού, μέχρι να βαρεθεί να παίζει μαζί του και να το πετάξει παράμερα,χάμω. Να σπάσει!
...Για αυτό μην αναζητάτε άκαρπα, γυρίστε στην Ιθάκη σας...

Υπάρχει ένας θρύλος...

...για ένα πουλί που κελαηδάει μία μονάχα φορά στη ζωή του, πιο γλυκά από κά8ε άλλο πλάσμα πάνω στη Γη.Από τη στιγμή που αφήνει την φωλιά του, ψάχνει για ένα δέντρο αγκαθωτό και δεν ησυχάζει αν δεν το βρεί.Και τότε, εκεί που κελαηδάει ανάμεσα στα άγρια κλαριά, παέι και καρφώνεται στο πιο μεγάλο,στο πιο κοφτερό αγκάθι. Και πεθαίνοντας, υψώνεται πάνω από την αγωνία του για να ξεπεράσει με το κελάηδημά του τον κορυδαλλό και το αηδόνι. Ένα τραγούδι θεσπέσιο, με τίμημα την ίδια του την ύπαρξη.Μα ο κόσμος όλος μένει ασάλευτος για να ακούσει και ο Θεός χαμογελαέι στους Ουρανούς του. Γιατί το άριστο αποκτιέται μόνο με μεγάλο πόνο...Ή τουλάχιστον έτσι λέει ο θρύλος.

Colleen McCullough

Σταμάτα να δικαιολογείσαι...

Από μικρά παιδιά μπαίνουμε στην νοοτροπία του <<ποτέ δεν φταίμε εμείς>>. Για παράδειγμα, όντας μικρά παιδιά δεν ήταν λίγες οι φορές που κάναμε <<μπουπ>> σε κάποιο τραπέζι,σε κάποιο ντουλάπι,σε κάποια κολώνα, οπουδήποτε τέλος πάντων. Βάζαμε εμείς τα κλάματα και η μαμά,η γιαγιά ή κάποια θεία ερχόταν και έκανε <<νταντά>> το <<κακό>> τραπέζι που μας χτύπησε. Με αποτέλεσμα να περνάνε το εξής μήνυμα στα τότε (;) μικρά και ήσυχα μυαλουδάκια μας: Εγώ ήμουν σωστός...
Έτσι λίγα χρόνια αργότερα μεγαλώνουμε και με άνεση λέμε ότι φταίει ο Γιώργος,ο Κώστας,η Άννα κοκ.
Κακά τα ψέμματα, είναι πολύ πιο εύκολο από το να παραδεχτείς τα λάθη σου,το ξέρω. Μας έρχεται άβο(υ)λο το να ζητήσουμε συγγνώμη ή μάλλον πιστεύουμε ότι με το να ζητήσουμε συγγνώμη θα βγούμε πιο <<λίγοι>>, κάτι που σε κανέναν μας δεν αρέσει. Είναι γνωστό εξάλλου ότι η άμετρη υπερηφάνεια έχει υπάρξει λόγος καταστροφής αυτοκρατοριών ολόκληρων, πόσο μάλλον διαπροσωπικών σχέσεων.
Και όμως,αν καταφέρεις και παραδεχτείς το λάθος σου (γιατί στο κάτω-κάτω της γραφής άνθρωποι είμαστε), θα νιώσεις καλύτερα. Θέλει κότσια (για να μην πω κάτι άλλο και μας κόψει το ΕΣΡ) για να κάνεις κάτι τέτοιο...
Για τουσ δύσπιστους τώρα.Ίσως με το να παραδέχεσαι ότι δεν είσαι τέλειος, να κάνεις ένα βήμα προς την τελειότητα. Για δείτε το και έτσι...

Game is over...

(Θύτης)

Γιατί τα άτομα που αγαπάμε περισσότερο και μας αγαπούν και εκείνοι-υπάρχει δηλαδή ανταπόκριση,για να το ξεκαθαρίσουμε αυτό- τα πληγώνουμε με τον χειρότερο τρόπο;
Είναι απίστευτο το γεγονός ότι σε αυτά τα άτομα συμπεριφερόμαστε πραγματικά άθλια...
Ίσως επειδή ξέρουμε ότι μας αγαπούν υπερβολικά και θα τα ανέχονται.Παίζουμε με τα όρια, και ενώ γνωρίζουμε ότι το παιχνίδι αυτό υπό άλλες συνθήκες είναι πολύ επικίνδυνο, εδώ είμαστε σίγουροι πως ότι και να γίνει θα είμαστε οι κερδισμένοι της ιστορίας. Τους θεωρούμε δεδομένους και κατά κάποιο τρόπο τους εκμηδενίζουμε. Όσο και να μην θέλουμε να το παραδεχτούμε,μέσα μας το ξέρουμε...
Και όμως,για πόσο ακόμα θα παίζουμε με τα όρια και θα τη βγάζουμε καθαρή; Εξάλλου, ας μην ξεχνάμε ότι στη ρώσικη ρουλέτα υπάρχει μία σφαίρα και αν ακουστεί ο πυροβολισμός... Game is over!


(Θύμα)

Από την άλλη, αξίζουμε αυτά που παθαίνουμε γιατί αγαπάμε υπερβολικά και δεχόμαστε ασυζητητί πολλά,για να μην χαλάσουμε χατίρια. Ακόμα και αν βρούμε το κουράγιο να κάνουμε αυτό που πρέπει: να μιλήσουμε, εκείνοι είτε μας καλοπιάνουν με γλυκόλογα είτε μας εκβιάζουν. Έτσι και εμείς με τη σειρά μας πέφτουμε κατευθείαν στην παγίδα... Μαζευόμαστε, σιωπούμε και δίνουμε άθελά μας (;) το ελεύθερο...
Σίγουρα φταίμε. Και όλα αυτά που μας συμβαίνουν, που παθαίνουμε- για να γίνω πιο μοιρολατρική- τα αξίζουμε. Τα αξίζουμε γιατί αγαπάμε υπερβολικά πολύ. Αγαπάμε αληθινά και τυφλά.
<<Τώρα που σιχάθηκα σε αυτή τη σειρά τι κάνω>>;
Άλλαξε,στο χέρι σου είναι...

Χώρισες...

Φοβάσαι,καθώς η σιγουριά μιας αγκαλιάς πετά μακρυά σου.Απομακρύνθηκε.Ο παγωμένος αέρας που δημιούργησε ο βρόντος της πόρτας που κλείνει μαστίγωσε το υγρό από δάκρυα πρόσωπό σου...
Σιωπή.Ηρεμία.Δεν ξέρεις γιατί, μα αρχίζεις και τρέμεις. Σκέφτεσαι.Τον σκέφτεσαι... Διάφορες στιγμές της κοινής σας διαδρομής περνούν από το μυαλό σου. Ανεξάρτητες. Σου αφήνουν ένα σιωπηλό χαμόγελο... Σκέψεις στροβιλίζουν στο μυαλό σου και μία λέξη βγαίνει από τα χείλη σου. Μια λέξη που περιγράφει το φόβο σου: << Βιάστηκα>>.
Μόνη στέκεις...Πληγωμένη καρδιά. Ιδρωμένα χέρια. Στεγνά μάτια. Ζαλίζεσαι...