ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΑΝΝΑΣ #3

Ένα από τα πλέον αγαπημένα μου θέματα... Χωρίς πολλά πολλά λόγια, θα μπώ στο θέμα.

Θα προσπαθήσω να ξεπεράσω την παρόρμηση να γράψω για το πώς το όπιο και η ηρωίνη έρχονται από ένα είδος παπαρούνας που ονομάζεται Μήκων ή Υπνοφόρος Παπαρούνα. Οι Άγγλοι έχτισαν όλη την αυτοκρατορία τους πουλόντας όπιο στην Κίνα. Και ήταν πολύ της μόδας στην Αγγλία την εποχή του Τζακ του Αντεροβγάλτη.
Αλλα, όχι, δεν θα μιλήσω γι αυτό το θέμα. Ούτε για τα δεκάδες ελληνικά άσματα με αυτόν τον τίτλο...

Αντιθέτως θα μοιραστώ μαζί σας μια σκηνή από το Μάγο του ΟΖ.

-Άνι

Oil Painting Poppy Field 1991 Charles Santore

ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΑΝΝΑΣ #2

Η Άννα λοιπόν μου είπε να γράψω για ένα κόκκινο σκουφί... Στην αρχή ήθελα να φτιάξω μια σύντομη ιστορία με ζωγραφιές αλλά νά που δεν μου πετύχαινε τίποτα... λες και δεν ήθελε να βγει, η μια απαίσια ζωγραφιά μετά την άλλη με έπεισαν να σταματήσω τις προσπάθειες.

Έτσι αποφάσισα να γράψω μια σύντομη ιστορία.

Σε ένα σκουπιδαριό έξω από τον Βόλο, κυριαρχούν λίγα χρώματα: Το μαύρο και το γκρι. Και μια σταγόνα κόκκινο.
Για μήνες τώρα, γαντζωμένος σε ένα δέντρο, είναι ένας κόκκινος σκούφος. Κρέμονται κλωστές εδώ και κει. Καμία εξήγηση για το πώς έφτασε εκεί. Αλλά όπως το ημερολόγιο με τα αυτοκόλλητα δίπλα στην είσοδο, όπως τα ραγισμένα κρυστάλλινα ποτήρια κάτω από τον σπασμένο καναπέ, έτσι βρέθηκε και ο σκούφος εκεί πεταμένος, χωρίς χρησιμότητα.
Και σκέψεις περνάνε από το μυαλό όσων το βλέπουν... Πόσο άχρηστος είναι πλέον. Κρεμασμένος αιώνια στο δέντρο.
Ίσως να ανήκε σε κάποιον που τον έχασε στον δρόμο χωρίς να το ξέρει. Ίσως να το έλαβε σαν δώρο μια νεαρή γυναίκα από κάποιον, και αφού χώρισαν, να τον πέταξε εκνευρισμένη στα σκουπίδια. Ίσως να τον αγόρασε κάποιος και μετά να τον ξέχασε, να τον βρήκε μετά από χρόνια μαζί με μερικά παιχνίδια και ξεσκισμένα 'Η Γλώσσα Μου' από την τρίτη δημοτικού, και απλά να αποφάσισε πως είναι πλέον άχρηστος.
Ίσως απλά να βρίσκεται κρεμασμένος μήνες τώρα στο δέντρο, γιατί κανένας δεν θέλει να τον κατεβάσει. Γιατί δεκάδες άνθρωποι κάθε μέρα βλέπουν τον σκούφο και φαντάζονται πώς να βρέθηκε άραγε εκεί.  Γιατί είναι μια σταγόνα κόκκινο σε μια θάλασσα από μαύρο και γκρι. 

-Άνι

ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΑΝΝΑΣ #1

Συζητούσα με μια αχαΐρευτη φίλη μου για αυτό το blog πρόσφατα, και μου είπε αστειευόμενη πως θα μου λέει αυτή για πια θέματα να γράφω… Έτσι αποφάσισα να δεχτώ την πρόκληση.

Κατ αυτόν τον τρόπο, όποτε μου δίνει ένα θέμα, θα το ανεβάζω με τίτλο “Το Θέμα της Άννας”… και ό,τι γίνει έγινε.

ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΑΝΝΑΣ #1: Κάτι για τα σαλιγκάρια.

Υπάρχει ένας μικρός κήπος στο σπίτι που μένω. Εκτός από αράχνες και αγριόχορτα, έχει και πολλά σαλιγκάρια. Τα βλέπω αφού βρέξει.  Και πάνε σφαίρα.

Οι γυμνοσάλιαγκες είναι σαλιγκάρια χωρίς το κέλυφος. 

ΕΠΕΙΔΗ ΕΙΝΑΙ ΤΕΜΠΕΛΗΔΕΣ και δεν θέλουν να το κουβαλάνε. Καταφέρνουν συχνά να μπούν στο σπίτι και να σκαρφαλώσουν μέσα στον νεροχύτη. Μπλέκονται στο δυχτάκι και αναμιγνύουν την γλίτσα τους με τα υπολλοίματα των φαγητών. Και μάλιστα αφήνουν πάντα μια γλοιώδη γραμμή πίσω τους που ξεραίνεται και γυαλίζει στο σπάνιο φώς του ήλιου. Οι γυμνοσάλιαγκες είναι αγενείς, αχάριστοι και τσαπατσούληδες. Τα σαλιγκάρια όμως είναι απίθανα. Τα σαλιγκάρια δεν μπαίνουν μέσα στο σπίτι. Δεν καταλαμβάνουν τα πράματά μου και δεν με αναγκάζουν να τα μεταφέρω πίσω στον κήπο από εκεί που ήρθαν. Είναι σεμνά και τακτικά, κουβαλώντας πάντα το σπίτι τους μαζί τους και δεν πάνε και όπου να ναι.

Γι' αυτό προτιμώ τα σαλιγκάρια από τους γυμνοσάλιαγκες.

-Άνι