Απομόνωση...

Όταν είσαι μέσα στο πλήθος και όμως στέκεις μόνος. Γέλια, χαμόγελα, πειράγματα, φωνές, βουή, ήλιος...κενό. Όλα αυτά και εσύ στο μαύρο.
Νιώθεις ότι θα πνιγείς. Νιώθεις ότι στέκεις μόνος σου στην αποβάθρα. Μπροστά σου το απέραντο γαλάζιο και μόνη σου παρέα ο παφλασμός των κυμμάτων και η δροσερή πνοή του ανέμου.
Θέλεις να φύγεις...να ξεφύγεις...
Λύσεις λίγες και ίσως και καμία. Τί κάνεις;
Προσμένεις. Σαν σε αίθουσα επείγοντων περιστατικών, περιμένεις να ακούσεις το όνομα σου. Άγνωστη φωνή καλεί το δικό σου όνομα...
Πότε θα γίνει, σίγουρος δεν μπορείς να είσαι. Απλά περιμένεις.
Δύσκολες εποχές...μπόρες, καταιγίδες μόνο μπροστά. Κουρασμένος βαδίζεις... Λίγο ακόμα και κανείς δεν ξέρει...Η αλλαγή έρχεται πάντα αναπάντεχα, απροσδόκητα.
Τα αποθέματα, άψυχα και μη λιγοστεύουν και σε δυσκολεύουν...
Δύναμη θέλει. Κουράγιο, αντοχή...
Ένα ακόμα βήμα και θα βρεθείς στο "Μάτι". Γαλήνη  και ηρεμία μέχρι την επόμενη στροφή του ανέμου που θα σε φέρει πάλι στο επίκεντρο της καταστροφής...Έτσι είναι; Έτσι θέλεις να πιστεύεις ότι είναι...



Listening to "Wasting the Dawn" by The 69 Eyes

Κάθε εμπόδιο για καλό…

Άραγε πόσες φορές έχουμε ακούσει αυτή την φράση στη ζωή  μας; Είμαι σίγουρη ότι είναι πάμπολες! Κάθε φορά που τυγχάνει να βρεθούμε σε δυσμενείς συνθήκες, κάποιος κοντινός μας θα βρεθεί να μας πει αυτή τη φράση για να μας παρηγορίσει. Εκείνη την στιγμή δεν δίνουμε και πολύ σημασία και θα μου πείτε λογικό είναι αφού με τέτοια συγκινησιακή φόρτιση που να βρεθεί καθαρό μυαλό να αναλογιστεί τα γεγονότα και να ψάξει την αιτία…

Η αλήθεια είναι ότι οι άνθρωποι κυρίως αντιδρούν με δύο τρόπους σε αυτές τις καταστάσεις. Υπάρχει η κατηγορία των ανθρώπων που νευριάζουν εκείνη τη στιγμή, ξεσπούν και με την πρώτη ευκαιρία που θα «καλμάρουν» κάπως τα πράγματα θα το ξεχάσουν και θα συμπεριφέρονται στους «δράστες» σαν να μην έγινε ποτέ το «έγκλημα».  Στο σημείο αυτό θα ήθελα να επισημάνω ότι χρησιμοποιώ αυτή τη λέξη γιατί πιστεύω ότι δεν υπάρχει χειρότερη εγκληματική πράξη από το να «σκοτώσεις» την ψυχή ενός ανθρώπου, και δη αυτή ενός  παιδιού. Και υπάρχει και η μερίδα των ανθρώπων που δεν πρόκειται να το ξεχάσουν ποτέ όσο ζουν.

Τώρα, η δεύτερη κατηγορία διακρίνεται και αυτή με τη σειρά της σε δύο υποκατηγορίες: σε αυτούς που θα το κρατούν όλη τους τη ζωή «μανιάτικο», αλλά που δεν είναι αρκετά δυνατοί ώστε να κυνηγήσουν τον «δράστη» και καταλήγουν να δηλητηριάζουν τη ζωή τους με ένα κατεβατό αναπάντητων ερωτημάτων και σε αυτούς που με ηρεμία σκέφτονται μια στρατηγική, την εφαρμόζουν και «παίρνουν στο κατώπι» τον «δολοφόνο» ελπίζοντας…

Εδώ όμως γεννάται ένα μεγάλο ερωτηματικό….Ναι, σωστά μαντέψατε. Ποιο «μονοπάτι» να ακολουθήσει κανείς ;

Και τα δυο σενάρια έχουν θετικά και αρνητικά στοιχεία. Στην πρώτη περίπτωση αφού δεν υπάρχει κατά μέτωπο επίθεση, ο «δράστης» μπορεί να αποφασίσει μετά από καιρό να μιλήσει από μόνος του και να ειπωθούν επιτέλους πολυπόθητες  αλήθειες. Για να γίνει τούτο όμως πρέπει να έχει μετανοήσει και πάλι πρέπει να το πάρεις απόφαση ότι θα ειπωθούν  κάποιες αλήθειες και αυτές μισές μαζί με μία πλασματική συγνώμη, γιατί κακά τα ψέματα αληθινή μετάνοια δεν υπάρχει στο ανθρώπινο γένος. Δεν είναι τυχαία η λαϊκή μας ρύση: Πρώτα βγαίνει η ψυχή και ύστερα το χούι!

Στην δεύτερη περίπτωση τώρα αντίθετα υπάρχει συνεχής κατά μέτωπο επίθεση. Το «θύμα» κυνηγά συνέχεια το «δράστη» και τον  «τσιγκλάει» προσπαθώντας να τον στριμώξει και περιμένοντας να νευριάσει ώστε να βγει «έξω από τα ρούχα» του και να πει τις πολυπόθητες αλήθειες. Βέβαια μιας και μιλάμε για ανθρώπους που είναι ικανοί για πολλά-για να μην πω για όλα- δεν νομίζω ότι ιδρώνει εύκολα «το αυτί» τους άρα δεν τους «αγγίζει» και τίποτα…

Σωστή σπαζοκεφαλιά!

Πραγματικά δεν ξέρω ποιος είναι ο σωστός τρόπος να αντιδράσει κανείς… Σε ορισμένες περιπτώσεις είναι καλύτερο να αφήσεις κάποια πράγματα πίσω σου και να μην ασχοληθείς περισσότερο. Σε μερικές είναι καλό να φτάνεις στην άκρη του μυστηρίου ώστε να βλέπεις ότι υπάρχουν και χειρότερα και να εκτιμάς αυτά που έχεις. Σε άλλες μια ζωή πρέπει να ψάχνεσαι…


http://www.youtube.com/watch?v=__obh4w6tD8

Μια βόλτα στο μετρό...

Το μετρό εκτός από γρήγορη μετακίνηση-όταν δουλεύει βέβαια, αλλά το θέμα "απεργία" έχει ξεχαστεί προς το παρόν- έχει να σου προσφέρει και κάτι άλλο, ψυχαγωγία!

Ναι καλά ακούσατε. Είναι μία φτηνή εναλλακτική λύση ψυχαγωγίας και διασκέδασης!

Οι περισσότεροι από εσάς δεν μπορούν να καταλάβουν τι εννοώ καθώς τις πρωινές ώρες σκουντουφλούν από τη νύστα  και με κλειστά μάτια προχωρούν μηχανικά για το βαγόνι με ένα καφέ στο χέρι και το απόγευμα που γυρνούν είναι τόσο κουρασμένοι που είτε σκέφτονται τι ωραίο φαγάκι τους περιμένει σπίτι και γουργουρίζουν οι κοιλίτσες τους ή σκέφτονται τι τους περιμένει όταν γυρίσουν σπίτι τους και βαριαναστενάζουν... Όπως και να χει, το θέμα είναι ότι η πλειοψηφία δεν παρατηρεί το τι γίνεται στο βαγόνι, και χάνει!

Αν έχετε να διανύσετε πολλές στάσεις θα σας πρότεινα να μην διαβάζετε κάποιο βιβλίο, αν και είμαι λάτρης των βιβλίων, ή τουλάχιστον όχι πάντοτε, αλλά κάποιες φορές να κάθεστε και να παρατηρείτε τον κόσμο δίπλα σας...

Το "βαγόνι" δείτε το ως δείγμα της κοινωνίας μας, γιατί αυτό είναι στην ουσία, ένα μικρό δείγμα της κοινωνίας, του "κόσμου εκεί έξω", που λένε...

Στην κοινωνία λοιπόν θα συναντήσετε πολλών ειδών "φρούτα".

• Θα δείτε τους ματσωμένους τύπους που κατεβαίνουν συνήθως Σύνταγμα. Θα τους αναγνωρίσετε από την μπεζ καμπαρντίνα που φορούν πάνω από το μαύρο κοστουμάκι τους και το συνδυάζουν με ένα μυτερό, καλογυαλισμένο παπουτσάκι, αυτό του είδους "σκοτώνω την κατσαρίδα στη γωνία", όχι βέβαια ότι το χρησιμοποιούν για κάποια τέτοιου είδους λειτουργία καθώς οι κατσαρίδες έχουν εκλείψει στα καλογυαλισμένα,μπεζ γραφεία τους. Άρα μάλλον το επιλέγουν χωρίς κανένα προφανή λόγο, αν και εικάζομαι ότι επιτάσσονται στις νέες τάσεις της μόδας του...1980!
• Επόμενη "φυλή" που θα συναντήσετε στο βαγόνι είναι αυτή της ξανθιάς τύπου Barbie πωλήτριας, που και αυτή κατεβαίνει Σύνταγμα. Βασικά για να είμαι ειλικρινής σχεδόν ΟΛΟΙ κατεβαίνουν Σύνταγμα, άρα για να μην γίνομαι κουραστική δεν το αναφέρω ξανά! Λοιπόν, τα χαρακτηριστικά της κλάσης αυτής είναι το κατάξανθο, τρικολόρε, μακρύ, τρεσαρισμένο, ξασμένο μαλλί. Το έντονο -βγαίνω βράδυ πρώτο τραπέζι πίστα στην Ηλιάδη- make-up, το χαμηλοκάβαλο,skinny jean, το γούνινο αμάνικο μπουφανάκι-πανωφόρι που ζητώ ταπεινά συγνώμη για την άγνοια μου αλλά δεν έχω απολύτως την παραμικρή ιδέα για το πώς σκατά το λένε (και δεν με νοιάζει κιόλας!), το ρολόι D&G που τείνει να σου βγάλει το μάτι έτσι όπως αστραφτοκοπάει, τα χιλιάδες μπιχλιμπίδια-κρεμαστάρια τύπου Μάταλα που φορούν σε χέρια, λαιμό κλπ κλπ, τα μεγάλα μαύρα γυαλιά της γνωστής εταιρείας (δεν λέω όνομα γιατί δεν πληρώνομαι και τους κάνω και διαφήμιση τους @#!%$), τις αγαπημένες τους μποτούλες για τα χιόνια, ναι ναι αυτές τις σιχαμένες με το γουνάκι που έχουν σκοτωθεί ζώα για να στολίζουν το κακόμοιρο ποδαράκι της ηλίθιας ξανθιάς  για να μην κρυώσει και την πονέσει η κοιλίτσα της! Αααααααα ξέχασα το σημαντικότερο (για αυτήν!) αξεσουάρ: το i-phone 5 γιατί θέλει να κάνει περισσότερα twits και like και να μην αποχωρίζεται ποτέ το αγαπημένο της αλλά και τόσο επιμορφωτικό γι' αυτήν παιχνίδι angry birds!!! Παναγιά μου βόηθα!!!
• Επόμενη κατηγορία: οι "μοδάτοι νεανίες" ή αλλιώς metro-sexual. Είναι οι νεαροί εκείνοι που μπέρδεψαν λιγάκι τους ορόφους στη Berscha και πέρασαν μια βόλτα κατά λάθος από το γυναικείο τμήμα και…ψώνισαν! Τους αναγνωρίζετε από τις χαμηλοκάβαλες φόρμες που συνήθως φέρουν κάποια στάμπα στο πίσω μέρος, τις μπλούζες σε σχήμα V, το μπουφανάκι με σηκωμένο το γιακά, τα κοκάλινα γυαλιά, το φουλάρι και τα αθλητικά παπούτσια σε φλούο χρώματα. Είναι οι τύποι εκείνοι που την πάτησαν. Το λέω αυτό γιατί εμείς οι κακούργες τους κάναμε έτσι και για να καταλάβετε θα εξηγήσω συνοπτικά την κατάσταση: μία κοπέλα έχει ένα φίλο που είναι ομοφυλόφιλος- δεν το λέω αρνητικά αυτό, ο καθένας έχει το δικαίωμα να ακολουθεί το lifestyle που τον εκφράζει, δεν θέλω να κρίνω κανέναν για τις επιλογές του εφόσον δεν παρεμποδίζει τις δικές μου ελευθερίες- πίσω στο θέμα μας τώρα. Η κοπέλα αυτή δεν έχει σχέση και γνωρίζει κάποιον. Βγαίνουν για ραντεβού και του λέει τα πάντα για τον καλό της φίλο που προανέφερα και τονίζει αρκετές φορές το «πόσο πολύ την καταλαβαίνει». Ο άντρας τώρα που θέλει να ρίξει την κοπέλα αυτή το παρερμηνεύει με αποτέλεσμα για να μοιάσει σε αυτό που πιστεύει ότι αρέσει στην κοπέλα να ακολουθεί αυτή τη μόδα και να πως δημιουργήθηκε η τάση αυτή! Γι’αυτό κορίτσια μην παραπονιέστε…
• Συνεχίζουμε με τα "geeks".¨Είναι η κατηγορία του έχω γεράσει πριν την ώρα μου. Οι τύποι με τα γυαλάκια,τα ντεμοντέ ρουχαλάκια,το laptop πάντα παραμάσχαλα, πρώτοι μαθητές, δουλεύουν σε μεγάλες εταιρείες,ζουν με τη μαμά τους και δεν έχουν κοπέλα ακόμη. Συμβουλή: έχετε χάσει πολλά από τη ζωή σας, ξεκινήστε να ζείτε τώρα που είναι ακόμη νωρίς. Δεν είστε τόσο αποκομμένοι όσο νομίζετε. 
• Κατηγορία από μόνοι τους οι "παντρεμένοι-ες". Οι άντρες εδώ είναι οι "Ελληνάρες" και τι εννοώ μ' αυτό. Είναι ο στρουμπουλός,κοιλαράς,φαλακρός κύριος που δεν τον νοιάζει γενικά καθόλου ο εαυτός του και έχει παραιτηθεί από κάθε είδους προσπάθεια "συντήρησης", αλλά απαιτεί από τη γυναίκα του να είναι "μοντέλο"! Γνωστό το πρότυπο  καθώς προβάλλετε συχνά πυκνά στην τηλεόραση και μας έχει εντυπωθεί καλά. Από την άλλη η "σύγχρονη" γυναίκα που την έχει δει SuperGirl και τρέχει και δεν φτάνει. Σπίτι,οικογένεια,δουλειά,νοικοκυριό,παιδιά,γυμναστήριο και άλλα πολλά μονοπωλούν το ενδιαφέρον της και το χρόνο της. Με άλλα λόγια και 36 ώρες να είχε η μέρα πάλι δεν θα προλάβαινε!
• Συνεχίζουμε με την τρίτη ηλικία. Οι τσαχπίνηδες παππούδες και οι κακιασμένες γιαγιάδες! Οι πρώτοι είναι εκείνοι που φοράνε γυαλιά ηλίου τύπου "μάσκα" συνήθως, ανεβαίνουν Μοναστηράκι και σε τσεκάρουν κάτω από τα γυαλιά και καλά επειδή νομίζουν ότι δεν τους πέρνεις πρέφα!! Στο λεωφορείο δυστυχώς το σκηνικό εξελίσσεται πολύ άσχημα,αλλά σ' αυτό το κείμενο γίνεται αναφορά για τις καθημερινές περιπέτειες στο μετρό οπότε δεν θα σχολιάσω περαιτέρω... Οι κακιασμένες γιαγιάδες είναι εκείνες που σχολιάζουν τα πάντα αρνητικά και απαιτούν με βλοσυρό βλέμμα μόλις πατήσουν το πόδι τους στο βαγόνι να σηκωθείς για να αναπαυτούν εκείνες στο θρόνο!
• Τέλος, το "3% της επιχείρησης". Και μ'αυτό τον χαρακτηρισμό αναφέρομαι στους δήθεν αρρώστους- junkies που μπαίνουν στο βαγόνι μοναστηράκι και ζητούν ελεημοσύνη επειδή έχουν "καρκίνο και κοιμούνται στα παγκάκια"! Παραπατούν από εδώ και από εκεί και σκοντάφτουν δήθεν πάνω σου σε κάποιο απότομο σταμάτημα για να κλέψουν το πορτοφόλι σου και να πάρουν τη δόση τους,ενώ η ασφάλεια απουσιάζει...Ευτυχώς τις περισσότερες φορές το "μαρτύριο" διαρκεί λίγο καθότι αποβιβάζονται στην επόμενη στάση. 

Αυτά λοιπόν. Καληνύχτα σας!!!

http://www.youtube.com/watch?v=aWxBrI0g1kE

Instagram junkie

Πάει καιρός που έπεσα σε αυτόν τον εθισμό.... Στην αρχή το έκανα στα μυστικά, χωρίς να το πω σε κανένα.... Ήμουν κλειστή σε όλους τους άλλους... Ήμουν η μόνη που το ήξερε.
Μου πήρε μήνες να το πω σε κάποιον.... Στην αρχή ήταν η αδερφή μου, μετά στην κολλητή μου... Και τελικά το έκανα.
Το είπα σε όλον τον κόσμο. Πλέον όλοι μπορούν να δουν τις φωτογραφίες που εχω στο instagram και εχω και 6 followers ....
Η ζωή είναι όμορφη.

-Άνι

It's a dead-end!

Αδιέξοδο... 'Oταν πραγματικά νιώθεις ότι η ζωή σου παραμένει στάσιμη. Καμία εξέλιξη,καμία διαφορετική τροπή...όλα τα ίδια,τα συνηθισμένα. Τότε είναι που κάνεις τα περισσότερα λάθη. Ανώφελα προσπαθείς από μόνος σου να επιφέρεις την πολυπόθητη αλλαγή. Σπασμωδικές κινήσεις, κινήσεις απελπισίας... λάθος στο λάθος... Και ξαφνικά έρχεται -ή τουλάχιστον έτσι σου φαίνεται στην αρχή- και ένα καλό πράγμα στη ζωή σου. Θαμπώνεσαι από τη μαγεία της επερχόμενης ανατροπής της καθημερινότητας σου, ξεγελιέσαι,ερωτεύεσαι... Παρασύρεσαι....

Home sweet home!!

Πόσο ωραία είναι να γυρνάς σπίτι σου... Πόσο ωραία είναι να γυρνάς σπίτι σου και να αντικρίζεις τα γνώριμα πρόσωπα που τόσο αγαπάς και νοιάζεσαι... Πόσο ωραία είναι να γυρνάς σπίτι και να βλέπεις ότι όχι μόνο έχουν αλλάξει τα πράγματα, αλλά έχουν αλλάξει προς το καλύτερο!
Όχι δεν είμαι τρελή, λέω αυτό που βλέπω και βλέπω ότι παρόλο που ζούμε σε μία χώρα που πάει από  το κακό στο χειρότερο, οι άνθρωποι μέσα σ΄αυτή τη σαθρή κοινωνία έχουν έρθει πιο κοντά, και ζουν μικρά πράγματα που παλιότερα περνούσαν απαρατήρητα και χάνονταν στο χρόνο...
Δεν λέω με θλίβει το γεγονός ότι κατεβαίνεις στο κέντρο του Βόλου και βλέπεις μια ερημωμένη πόλη. Ο κόσμος έχει κλειστεί στα σπίτια του και η πόλη έχει αδειάσει... Περπατάς στην Ερμού, τα γνώριμα μαγαζιά που σε πήγαινε η γιαγιά και η μητέρα σου να ψωνίσετε, αν δεν έχουν κατεβάσει ρολά, έχουν χαμηλωμένα φώτα και οι ιδιοκτήτες τους σβησμένα χαμόγελα... Είναι λυπηρή η κατάσταση και θλίβομαι που βλέπω αυτές τις ραγδαίες αλλαγές στη ζωή μιας πόλης σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα...
Απ'την άλλη, βλέπω ότι οι οικογένειες έχουν δεθεί περισσότερο μεταξύ τους. Κάθονται όλοι μαζί στο τραπέζι και απολαμβάνουν το πιάτο της ημέρας! Ενώ πριν από λίγα χρόνια κάτι τέτοιο αποτελούσε σπάνιο θέαμα,μονάχα ίσως ένα κομμάτι της ρουτίνας της Κυριακής... Κάθονται μαζί τα Σαββατόβραδα και απολαμβάνουν με σπιτική πίτσα μια καινούρια ταινία στο Ιντερνετ και εξοικονομούν έτσι τα χρειαζούμενα της εβδομάδας! Η ζωή έχει γίνει πιο οικογενειακή και λιγότερο ατομική και μοναχική... Ξαναγυρνάμε σε μια πιο ανθρώπινη Ελλάδα, όχι από την άποψη του κοινωνικού κράτους πρόνοιας, γιατί κάτι τέτοιο ουδεμία σχέση έχει με την εξαθλίωση που προκαλεί το κράτος μας στους πολίτες του, αλλά σε μία Ελλάδα όπου οι οικογένειες δένονται περισσότερο, δεν απομακρύνονται,συμπορεύονται και αφουγκράζονται... Τα "παιδιά" της Ελλάδας μαθαίνουν να αναγνωρίζουν την αξία και τη σπουδαιότητα των "μικρών" πραγμάτων στη ζωή, και να μην τα προσπερνούν χάνοντας έτσι εκατομμύρια "φωτεινά άστρα" στιγμών στο διάβα του χρόνου και της πορείας της ζωής τους...
Πείτε με ρομαντική, ή όπως αλλιώς επιθυμείτε, η γνώμη μου όμως είναι αυτή. Όσοι διαθέτουν την στοιχειώδη εξυπνάδα και την απαιτούμενη διορατικότητα και ευαισθησία κατανοούν απόλυτα τα λεγόμενα μου. Στην Ελλάδα που διαβιούμε τούτη την ώρα, δεν μπορούμε να περιμένουμε μεγαλεία και ανέσεις πρωτύτερων εποχών. Δυστυχώς έτσι έχουν τα πράγματα. Αυθαίρετες και ανούσιες πολιτικές χρόνων πολλών οδήγησαν εκεί και η κατάσταση απουσία ικανής και δίκαιης πολιτικής δεν θα τερματίσει ούτε θα απαλύνει τούτο το σαθρό σύστημα διακυβέρνησης.
Έτσι γίνεται όταν επαναπαύεσαι, σταματάς να σκέφτεσαι και δεν παράγεις έργο. Οι "βολεμένοι" αν έχουν κατανοήσει την έκταση του προβλήματος, γιατί ακόμη πιστεύω ότι πάρα πολλοί Έλληνες δεν έχουν καταλάβει την πλήρη έκταση του προβλήματος είτε γιατί τα "αποθέματα" καλά κρατούν είτε γιατί το χαμηλό μορφωτικό επίπεδο βάζει στη σκέψη στεγανά... Όχι, πολιτικά ταγμένη δεν είμαι πουθενά! Έχασα την πίστη μου στο πολίτευμα και τους εκπροσώπους του ,πριν μου δοθεί το δικαίωμα ψήφου. Απλά έχω μάτια και βλέπω, βλέπω ότι οι συνομήλικοι μου και η γενιά μου στην πλειοψηφία τους νοιάζονται μόνο για τον εαυτό τους και για την καλοπέραση τους. Είναι άκρως προκλητικοί στον τρόπο ζωής τους στην εποχή που ζούμε. Δεν ξέρω σε πια κατηγορία ανήκουν οι οικογένειες τους και το πλαφόν του οικονομικού τους εισοδήματος ή το πλήθος των περιουσιακών τους στοιχείων, αλλά αυτό που βλέπω είναι ότι παρόλο που είναι άνθρωποι που δεν έχουν δουλέψει ούτε μία μέρα στη ζωή τους και δεν έχουν κουραστεί να βγάλουν ούτε μία δραχμή στη ζωή τους έχουν πάρα πολλές απαιτήσεις! Αχ λέω ακόμα δραχμή, τι ωραίο νόμισμα που ήταν η δραχμή αν και ήμουν μόλις 10 χρονών όταν άλλαξε το νόμισμα, ακόμα αναπολώ τις ωραίες στιγμές της εποχής της δραχμής. Όλα ήταν πιο "γλυκά" τότε...
Πίσω στο θέμα μας. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι ακόμα εν καιρώ κρίσης οι ανισότητες συνεχίζονται. "Λεφτά υπάρχουν", ναι αλλά στα χρηματοκιβώτια ολίγων! Ο κόσμος πεινάει. Πλέον στα σκουπίδια ψάχνουν και Έλληνες, ζητιανεύουν, κλέβουν από τα σούπερ-μάρκετ, μικρά παιδιά πεινάνε και λιποθυμούν στο σχολείο από την πείνα, οι νέοι ανήμποροι να βρουν δουλειά καθώς όλες οι επιχειρήσεις κλείνουν ξενιτεύονται, φοιτητές παρατούν τις σπουδές τους γιατί αναγκάζονται να δουλέψουν, άνθρωποι πεθαίνουν από ιάσιμες ασθένειες λόγω έλλειψης ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης! Είναι αυτή η Ελλάδα που θέλατε κύριοι Βουλευτές; Αν ναι, μπράβο σας γιατί τα καταφέρατε! Καταφέρατε να κάνετε ότι δεν μπόρεσαν οι Γερμανοί από μόνοι τους, να μας "φάτε" ζωντανούς!  

Μύρισε καλοκαιράκι...

Κέντρο Αθήνας. Σάββατο μεσημέρι. Με ένα φραπεδάκι και ένα τσιγάρο στο χέρι. Δυνατά ακούσματα στο pc όσο μας το επιτρέπουν οι γείτονες και η ώρα κοινής ησυχίας βέβαια! Και...άραγμα!
Στο μυαλό μου περνούν πολλές σκέψεις. Κυριαρχεί η εξής: Πόσο γρήγορα μπορεί να επέλθει η αλλαγή όταν έχει ωριμάσει πλέον το έδαφος στο οποίο θα μπολιάσει...;
Άραγε έτσι γίνεται πάντοτε; Απρόσμενα και άξαφνα; Εκεί που πιστεύεις πως έχεις βαλτώσει στην καθημερινότητα και στην ανυπόφορη στασιμότητά της; Πάντα έρχεται σαν ένα απαλό, καλοκαιρινό αεράκι που κάνει τη ζέστη της ψυχής σου όχι απλά υποφερτή αλλά ευχάριστη και ποθητή...; Ναι,πιστεύω ότι τα καλύτερα έρχονται εκεί που δεν τα περιμένεις, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν είσαι έτοιμος να τα αντιμετωπίσεις. Αντιθέτως! Η ζωή ξέρει από αυτά... Παίζει στη δική της έδρα,και είναι δύσκολο να αστοχήσει...
Το κακό είναι ότι αυτό μας τρομάζει και μας κάνει να αντιστεκόμαστε με σθένος αξιοζήλευτο... Δεν είμαστε συνηθισμένοι να αφήνουμε έτσι το κάστρο του μυαλού μας και των πεποιθήσεων μας,αμαχητί. Δεν λέω,στην εποχή που ζούμε πράττουμε πολύ σωστά που ακολουθούμε όσο μπορούμε,όσο μας έχουν μάθει και όσο μας το επιτρέπουν βέβαια, το μονοπάτι της κριτικής σκέψης. Όμως,πιστεύω ότι ορισμένες φορές το παρακάνουμε. Σκεφτόμαστε πολύ, αναλύουμε και φιλοσοφούμε υπερβολικά πάνω σε θέματα που πρέπει να είμαστε πιο χαλαροί,αν όχι αφαιρετικοί. Πόσο μάλλον σε αυτά της καρδιάς... Τα "αισθηματικά" παιδεύουν και τον πιο μεγάλο στοχαστή! Έρχονται τόσο απρόσμενα και τόσο ορμητικά στη ζωή μας που μας αναστατώνουν και μας αποσυντονίζουν. Είναι αίτια γένεσης μιας  τιτάνιας μάχης, αυτής του μυαλού και της καρδιάς....

http://www.youtube.com/watch?v=qwtG9iHTMPI

Καινούργια αρχή...

'Οντας  ενας "επαγγελματίας"  blogger που σέβεται τον εαυτό του οφείλω να είμαι ανοιχτή σε νέες καταστάσεις που ενδέχεται να αλλοιώσουν το συγγραφικό μου ύφος,το οποίο είχα υιοθετήσει τον τελευταίο καιρό και ειδικότερα το ύφος με το οποίο ξεκίνησα να γράφω σε αυτο το blog.
Η αλήθεια είναι ότι η αποτύπωση των σκέψεων μας στο χαρτί είναι ο καθρεύτης των συναισθημάτων μας την ώρα που γράφουμε. Πράγμα που σημαίνει ότι αντικατοπτρίζουν τη τότε ψυχοσύνθεση μας, έναν αστάθμητο παράγοντα από φυσικού του!
Για παράδειγμα, πόσες φορές σας έχει τύχει να ξυπνάτε με πολύ καλή διάθεση, χωρίς κάποιο ιδιαίτερο λόγο, αλλά να γίνεται κάτι μέσα στη μέρα σας και να σας χαλάει τα κέφια σας; Στον αρθρογράφο αυτό εντοπίζεται πολύ εύκολα στο κείμενό του. Οπότε, μην απορρίσετε αν παρατηρήσετε αλλαγές στα κείμενα μου, δεν έχει χακάρει κανείς το λογαριασμό μου στο blogger.com. Συνεχίζω και γράφω απλά υπό ένα πιο "ανοιξιάτικο" πρίσμα...Enjoy!


<iframe width="420" height="315" src="http://www.youtube.com/embed/XiyoCZUwwYg" frameborder="0" allowfullscreen></iframe>

Μοναξιά...

Έρχονται ύπουλες οι σκέψεις όταν είσαι μόνος... Ένα τραγούδι, μία εικόνα, μία λέξη αρκούν για να σε οδηγήσουν σε μονοπάτια που δεν είσαι έτοιμος να διαβείς... Όσο καλά και άν έχεις μάθει να κρύβεσαι. Όσο καλά και άν ξέρεις να προσποιείσαι... Εκείνα βρίσκουν τρόπο να εισχωρήσουν σε μέρη της καρδιάς που ακόμα και για εκείνους που επιθυμούν να σε πληγώσουν είναι άβατα... Όσο -εσφαλμένα- πεπεισμένος και αν είσαι, έχοντας κάνει τους γύρω σου να σε πιστέψουν, εσύ ξέρεις. Είσαι ο μόνος που ξέρεις, ακόμα και αν δεν το παραδέχεσαι... Είναι δύσκολο να το παραδεχτείς... πονάς... Εξάλλου ο χρόνος δεν μπορεί παρά μόνο να θολώσει τη στιγμή...

Somebody to rely on...

Even if we don't admit it pretending to be completely independable, we all do. We all need to rely on somebody not only on our wickest moments. We do need somebody by our side to share the joyfull ones, too.

I know -and fully understand- the fact that sometimes loneliness appears to be soothing and most wanted. When times get tough, we tend to choose loneliness...

But having myself faced such circumstances and having tried both approaches I believe and I recommend that you choose somebody. Somebody you can rely on and can be of help to you in oder to surpass the obstucles.

Being desparate combined with pressure always makes you choose wrong turns and find yourself in a much worse situation than the previous one.

You need -even though I know that can be really tough- to just let go of some things.

The more you think,the worse you'll feel. Trust me on this one!

What's important in life is to be able to learn from your mistakes and choose better next time. Don't eat yourself up about things like that, just make sure you understand what went wrong and try differently...