Bitiboukou Season Πέντε

Ήρθε η εποχή να πω για άλλη μια φορά πως ήρθε επιτέλους το φθινόπωρο, πως φέτος θα γράφω κάθε μέρα και πως αυτή η σεζόν μόλις ξεκίνησε.

Γιατί γράφω σε αυτό το blog

Κοιτώντας τη μια instaΠέμπτη να περνάει μετά την άλλη, συνειδητοποιώ πως δε γράφω και πολύ σε αυτό το blog 

Podcast-mania: Tα καλύτερα podcast στο Ίντερνετ

Εδώ και αρκετό καιρό κατάφερα κι εγώ να ανέβω στο τρενάκι της μόδας των podcast. 

Σε αυτό το τρενάκι, οι επιβάτες κάθονται ήσυχοι στις θέσεις τους και είναι στον κόσμο τους - σε έναν από τους χιλιάδες κόσμους που υπάρχουν στο ίντερνετ, στη μορφή ραδιοεκπομπών και άλλων ηχογραφήσεων.

Instaπέμπτη

Είπα να κάνω κάτι περιοδικό και εύκολο για να αρχίσει να κινείται πάλι αυτό το blog.

Λέω να μοιράζομαι κάθε Πέμπτη μια από τις εικόνες που ανεβάζω στο Instagram, μιας και δυστυχώς είμαι αρκετά ενεργή σε αυτή τη χιπστερική πλατφόρμα.


Here goes Instaπέμπτη:

#konstruktor #lomography #jackskellington #timburton

A photo posted by AnnieBoy Terz (@annieboyterz) on Jan 5, 2015 at 2:08pm PST

Το βινύλιο κάνει come back και μας κλέβουν τα λεφτά.

Φέτος στο Ηνωμένο Βασίλειο πουλήθηκαν πάνω από ένα εκατομμύριο δίσκοι βινυλίου. Πράμα που έχει να συμβεί σχεδόν 20 χρόνια. Στην Αμερική λίγο περισσότεροι δίσκοι - 4 εκατομμύρια.

Η αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι

Πριν λίγο καιρό διάβασα το βιβλίο του Μίλαν Κούντερα, 'Η αβάσταχτη Ελαφρότητα του Είναι' (The Unbearable Lightness of Being)

Ξεκίνησε ο Πόλεμος των Χριστουγέννων

Είναι προφανές που πάει αυτή εδώ η συζήτηση.

Πριν από μια δεκαετία (και κάτι) θυμάμαι την αβάσταχτη ανυπομονησία για να έρθουν τα Χριστούγεννα. Έλεγα σε όλους πως είναι η αγαπημένη μου γιορτή του χρόνου, έλεγα τα κάλαντα, και στόλιζα το έλατο με την αδερφή μου τουλάχιστον ένα μήνα πριν τη γιορτή.

Μια δεκαετία μετά (και κάτι), η διάθεσή μου όσον αφορά τα Χριστούγεννα είναι άλλη:σίγουρα δεν είναι η αγαπημένη μου γιορτή, χαίρομαι που εδώ δε λένε τα κάλαντα, και όχι μόνο δεν έχω όρεξη να στολίσω, αλλά προετοίμασα ήδη τον εαυτό μου για έναν μήνα όπου όλα τα λεφτά που έχω για λογαριασμούς, φαγητό και ενοίκιο, θα πάνε σε μια άλλη μαύρη τρύπα: δώρα.

Όταν έρχονται τα σύννεφα

Παρόλο που δε θέλω να το πιστέψω, εδώ το καλοκαίρι τελείωσε. Τα φύλλα κιτρίνισαν και τα σύννεφα βάρυναν. Τα σκιουράκια άρχισαν να θάβουν τα φιστίκια τους και οι άνθρωποι άρχισαν να φοράνε μπουφάν και να απορούνε πότε θα σταματήσει να βρέχει.

Θέλω να είμαι παρών.

Έχω να γράψω σε αυτό το blog κάνα δυο μήνες. Βέβαια, πρέπει να εξηγήσω για πιο λόγο αυτό το γεγονός είναι αξιοσημείωτο.

#Ταινίες Frank (2014)

Δε μου έρχεται να γράψω κριτική ταινίας, πράμα που είναι περίεργο γιατί υποτίθεται αυτό σπούδασα.

Για όσους δε ξέρουν, το Frank είναι μια Αγγλο-Ιρλανδέζικη ταινία που βγήκε πριν καμια βδομάδα, κι εδώ είναι το τρέιλερ:

Σε ένα παράλληλο σύμπαν αυτά που σκέφτομαι κάθε μέρα πήραν μορφή και μπλέχτηκαν σε ένα πολύ καλογραμμένο σενάριο.

Το Frank είναι μια ταινία για έναν νεαρό αποτυχημένο μουσικό (Jon), που όλως τυχαίως μπλέκεται με ένα πολύ εκκεντρικό συγκρότημα, και έτσι βρίσκει την ευκαιρία να ψαχτεί και να βρει τον ήχο του σα μουσικός, και ταυτόχρονα να φτάσει αυτόν τον ήχο στα απόλυτα άκρα του. Επίσης καταφέρνει να πάει με το συγκρότημα στο SXSW (South by SouthWest), που στην ουσία είναι το φεστιβάλ μουσικής όπου πας σαν 'κανένας' και γίνεσαι 'κάποιος'.

O Frank έχει βρει τη ψυχή του στη μουσική του, και είναι σε πλήρη επαφή όχι μόνο με τη δημιουργηκότητά του, αλλά και με τον κόσμο. Πράμα που είναι ειρωνικό αν σκεφτείς πως το κεφάλι του είναι φτιαγμένο από πρες παπιέ. Αλλά κάνει αυτό που γουστάρει, και λίγο πολύ αυτό θέλουμε όλοι.

Για ποιό λόγο είναι τόσο δύσκολο να βρούμε αυτό που μας κάνει χαρούμενους; Ίσως γιατί προσπαθούμε να χωρέσουμε στον κόσμο που μας δίνεται όσο πιο ομαλά και συμβιβασμένα γίνεται. Πώς θα βρούμε τη ψυχή μας έτσι...

Ότι καταλάβατε καταλάβατε.

-Άνι

Κρίση όψιμης νεαρής ηλικίας - Quarter Life Crisis

Crisis? What crisis?

Κάθε μέρα που ξυπνάω μαθαίνω και για ένα καινούργιο ψυχολογικό πρόβλημα.

Τελευταία με ενδιαφέρει πολύ η Κρίση της Όψιμης Νεαρής Ηλικίας, κυρίως γνωστή ως Quarter Life Crisis, διότι φυσικά εφευρέθηκε από τη Δυτική μεριά του πλανήτη. Αυτό το πρόβλημα είναι αληθινό, και η ελληνική ονομασία έρχεται από έναν άλλον ιστότοπο, και όχι το αλλοπρόσαλλο μυαλό μου όπως συνήθως.

Η κρίση της όψιμης νεαρής ηλικίας είναι όσο αληθινή όσο κάθε άλλη ηλικιακή κρίση.

Πώς θα καταλάβεις αν παθαίνεις κρίση - Συμπτώματα:

• Δε ξέρω τι κάνω με τη ζωή μου

• Νιώθω πως ξοδεύω τα καλύτερά μου χρόνια άσκοπα.

• Θέλω να βρω δουλειά. Δε μπορώ να βρω δουλειά. 

• Αυτό που κάνω, ό,τι και να ναι, δε με κάνει ευτυχισμένο.

• Νιώθω εγκλωβισμένος μέχρι αηδίας.

• Θέλω να αλλάξω σκηνικό, θέλω να φύγω από εδώ που είμαι, να πάω αλλού. 

• Είμαι όλο ανασφάλειες και δε μπορώ να κοιμηθώ τα βράδια.

Αυτά είναι λίγα από τα δικά μου παραδείγματα.

Όπως και με πολλά άλλα πράματα στη ζωή, αυτά τα συναισθήματα δεν είναι καινούργια. Βασικά, η κρίση της όψιμης νεαρής ηλικίας, όπως και τόσα πολλά πράματα, έχει συγκεκριμένα στάδια.

• Φάση 1: Κρίση κρίση, παθαίνω κρίση.

• Φάση 2: Βλέπω φως στην άκρη του τούνελ.

• Φάση 3: Κάνω μικρά σταθερά βήματα μωρού προς την καινούργια αρχή, ενώ αφήνω πολλά κομμάτια της παλιάς μου ζωής πίσω.

• Φάση 4: Τα βάζω όλα σε μία σειρά.

• Φάση 5: Καινούργια ρουτίνα, καινούργιοι λόγοι για να μη μπορώ να κοιμηθώ - σημείωση, περνάω αρκετά καλύτερα απ' ότι πριν 

Αυτά τα στάδια είναι λίγο πολύ ίδια για όλους τους ανθρώπους, και μας μεταφέρουν ομαλά στα πέντε χρονάκια που θα περάσουμε ευτυχισμένοι πριν αρχίσει η επόμενη ηλικιακή κρίση.

Έτσι λοιπόν, μετά από αυτή τη σύντομη μελέτη, νιώθω πολύ πιο ενημερωμένη στο θέμα αυτό.

Επίσης είμαι λίγο μπερδεμένη.

Βλέπετε, η Κρίση της Όψιμης Νεαρής Ηλικίας αφορά τις ηλικίες 25-35 ετών. Παρ' όλα αυτά, σχεδόν όλοι οι άνθρωποι που ξέρω της ηλικίας 20-25 ετών (συμπεριλαμβανομένου του εαυτού μου) έχουν τα ίδια συμπτώματα.

Εμείς τι κρίση περνάμε;

-Άνι

Ρολά

Ποιός έχει κοιτάξει τον ήλιο μέσα από κατεβασμένα ρολά;

Στο άδειο δωμάτιο του σπιτιού μου, είναι απόγεμα. Κοιτάω τον ήλιο που δύει και τη σκόνη που χορεύει στις ακτίνες του.

Όπως πέφτει πάνω στη ντουλάπα και κάνει παραλληλόγραμμα σχέδια με φως.

Έχει ησυχία ή απλά δεν ακούω τίποτα; Κάνει ζέστη;

Πώς μπορεί αυτή η εικόνα να αδειάσει το μυαλό μου από σκέψεις;

Δε ξέρω τίποτα. Δε πειράζει.

Μου αρκεί να κοιτάω τον ήλιο μέσα από κατεβασμένα ρολά.

Τίποτα άλλο δεν έχει σημασία.

-Άνι

Χειμώνας Blues

8 πμ

11 πμ

 1 μμ

3 μμ

5 μμ

8 μμ

2 πμ

-Άνι

Ένα Ακόμα Βίντεο

Συζητήσεις με την αδερφή μου.

Τι σκέφτεσαι;

Λονδίνο, 05/04/2012
'Τι Σκέφτεσαι;' 

Επειδή έκανα Ισπανικά παλιά, για λίγο καιρό είχα το Facebook στα Ισπανικά. 
Το Ισπανικό Facebook ρωτάει '¿Qué estás pensando?', που σημαίνει 'Τι σκέφτεσαι;'
(Για το status update).

Δε μπορούσα να γράψω την απάντησή μου με λόγια. 






-Άνι

Συνειρμικές σκέψεις.

Κάτι τέτοιο συμβαίνει κάθε φορά που κάθομαι να γράψω.

Πως το λέτε εδώ στο Αγγλία

Πριν από μερικούς μήνες βρέθηκα σε μια καφετέρια στην άκρη του Hyde Park να πίνω καφέ με άλλα τρία άτομα που όχι μόνο είναι Έλληνες, αλλά είμαστε από την ίδια πόλη και - με τη μία κοπέλα - πήγαμε στο ίδιο λύκειο.

Σε τέτοιες περιπτώσεις, η συζήτηση γυρνάει κυρίως γύρω από τις εντυπώσεις μας ως Έλληνες που ζούνε στην Αγγλία, και συγκεκριμένα γύρω από την ερώτηση 'τι είναι πια αυτοί οι Άγγλοι ρε παιδιά.

Tα πρώτα προβλήματα που αντιμετώπισα όταν ήρθα στο Λονδίνο ήταν τα ψώνια και η γλώσσα (!). Για ένα μήνα τουλάχιστον κυκλοφορούσα σα χαμένη, λες και δε σηκώθηκα εγώ μόνη μου να πάω στο Λονδίνο, αλλά απλά ξύπνησα εκεί ένα πρωινό στα ξαφνικά. Μιλάμε δεν ήξερα από που να αγοράσω μαξιλάρια και πετσέτες, πόσο μάλλον να βρω φρυγανιές, μανέστρα, και φτηνό στραγγιστό γιαούρτι.

Αλλά τελικά μετά από περίπου 3 χρόνια έχω καταφέρει να εγκλιματιστώ 100%... Νομίζω.

Ήθελα να γράψω για τα μαγαζιά και τα λοιπά, αλλά στη πράξη φαίνεται πολύ βαρετό σα θέμα. Οπότε θα το γυρίσω στο λεξιλόγιο, που προφανώς δεν είναι καθόλου βαρετό.

(Μιλάω πολύ γενικά, και σύμφωνα με προσωπικές εμπειρίες. Επίσης, υπάρχουν πολλές περισσότερες λέξεις φυσικά αλλά εδώ θα γράψω τις πιο συχνές)

Στους Άγγλους δε τους αρέσει να ακούνε Αμερικάνικες λέξεις. Είναι η γνωστή ιστορία με τις διαφορές ανάμεσα στα Βρετανικά και τα Αμερικάνικα Αγγλικά. Μου έχει τύχει να κάνουν πως δεν κατάλαβαν τι τους είπα επειδή το είπα στα Αμερικάνικα. Να μια μικρή λίστα λέξεων καθημερινής χρήσης που τους αρέσει να είναι στα Αγγλικά:

UNDERGROUND = Μετρό
SUBWAY = υπόγεια διάβαση / σαντουιτσάδικο
METRO = δωρεάν εφημερίδα που δίνουν στο Μετρό (βλ. Underground)

RUBBISH = σκουπίδια
TRASH = αμερικάνικη λέξη που δεν τους αρέσει να την ακούνε

!!ΠΡΟΣΟΧΗ!!
CHIPS = πατάτες τηγανητές
CRISPS = πατατάκια
FRIES = αμερικάνικη λέξη που δεν τους αρέσει να την ακούνε

FILM = ταινία
MOVIE = αμερικλανιά.

JAM = μαρμελάδα
JELLY = αμερικάνικη λέξη που δεν τους αρέσει να την ακούνε γιατί σημαίνει πως αντί για ψωμί με μαρμελάδα μόλις ζητήσατε ψωμί με ζελέ.

ICE LOLLY = Ναι, τη γρανίτα τη λένε γλειφιτζούρι πάγου'
POPSICLE = αμερικάνικη λέξη που δεν τους αρέσει να την ακούνε

POST = ταχυδρομείο, αλληλογραφία
MAIL = email.

For your information:

Οι γαλότσες λέγονται Wellies (Wellington Boots).

Επίσης υπάρχει ένα μαγαζί εδώ που λέγεται Boots αλλά δε πουλάει μπότες. 

-Άνι

Πες μας τι πίνεις

Υπάρχουν πολλές φορές μέσα στη βδομάδα που μου τρέχουν τα σάλια για ένα ποτό. Κυρίως τις Δευτέρες γιατί είναι η αρχή της βδομάδας, τις Τετάρτες γιατί είναι η μέση της βδομάδας, και τις Παρασκευές γιατί είναι το τέλος της βδομάδας.

Και τις υπόλοιπες μέρες, αν γίνει τίποτα που με κάνει να θέλω ένα ποτό.

Κάποια βράδια (σπάνια πλέον, αλλά υπάρχουν κι αυτά) που το ξέρω πως δε πρόκειται να κοιμηθώ πριν τις 4-5 το πρωί, και έχω τα Υπόγεια Ρεύματα στο μυαλό μου να απορούν τι μεράκια έχω που με βασανίζουν, ακολουθώ λίγο πολύ την παρακάτω διαδικασία:

> Φτιάχνω ένα δυνατό τσάι (earl grey, assam, το lipton με τη κίτρινη ετικέτα, κτλ)

> Στο δωμάτιό μου, βάζω μουσική. Συνήθως Pink Floyd.

> Ετοιμάζω το μπλοκ ζωγραφικής με τα χρώματα αν είναι να ζωγραφίσω, ή το τετράδιο με το στυλό αν είναι να γράψω, ή τον υπολογιστή αν είναι να λιώσω σε μαραθώνιο Simpsons, Monty Python, ή Daria.

> Προσθέτω ένα [βαρβάτο] σφηνάκι Captain Morgan (μαύρο ρούμι) στο δυνατό τσάι μου.

> Ξεκινάω τη βραδιά.


Το πρόγραμμα δουλεύει με οποιοδήποτε αλκοολούχο ποτό γουστάρουμε, αν και θα πρότεινα κάτι σαν ρούμι ή ουίσκι, γιατί στις βαριές νύχτες πάνε βαριά ποτά.


-Άνι

Τι γιορτάζουμε τα Χριστούγεννα;

Πρώτα απ' όλα, ζω στην Αγγλία. Εδώ, τα Χριστούγεννα τα έχουν όπως έχουμε στην Ελλάδα το Πάσχα - δηλαδή είναι η πιο σημαντική θρησκευτική γιορτή της χρονιάς. Η 25η Δεκεμβρίου είναι κυριολεκτικά η μόνη αργία του χρόνου.

Φέτος είναι η δεύτερη χρονιά που θα περάσω Χριστούγεννα και Πρωτοχρονιά στο Λονδίνο. Είναι πολύ καλή εποχή για το Λονδίνο αυτή. Όλα είναι χιονισμένα και ζεστά και χνουδωτά και γλυκούλια και υπέροχα.

Και καμία απολύτως αναφορά σε οτιδήποτε εμμέσως θρησκευτικό. Βέβαια πριν λίγα χρόνια στο Λονδίνο, κάποιοι πολιτικοί είχαν προτείνει να επονομαστούν τα Χριστούγεννα "Χειμερινή Εορτή".

Τι κι αν έχω περάσει 3 χρόνια σε αυτή τη χώρα και μόλις συνειδητοποίησα πως ο Χριστός (ή η γέννα του) και τα Χριστούγεννα δεν έχουν καμία ουσιαστική σχέση.

Λίγο πολύ δεν υπάρχει και τίποτα να πω. Δε ξέρω καν γιατί είμαι εκνευρισμένη. Οι καιροί αλλάζουν. Ίσως ήμουν απλά τυχερή, αλλά τουλάχιστον πρόλαβα την εποχή που τα Χριστούγεννα είχαν κάποια ουσιαστική σημασία. Με τα κάλαντα και τους κουραμπιέδες και τα λίγα αλλά καλά δώρα που έφερνε ο Άι Βασίλης. Έπειτα εγώ στολίζω έλατο. Κι αυτό αμερικανιά είναι.

Αφού δε μου αρέσει η υπερκατανάλωση και η εμπορευματοποίηση των Χριστουγέννων, ας σκάσω και ας γιορτάσω όπως ακριβώς θέλω. Αν και μου αρέσει πολύ να αγοράζω δώρα. Και κυρίως να τα τυλίγω.

Πάντως θα μπορούσε να είναι χειρότερα. Θα μπορούσε να είναι Πάσχα. Γιατί όπως ξέρουμε όλοι, το Πάσχα γιορτάζουμε έναν τεράστιο ξεδοντιάρη λαγό που αφήνει πολύχρωμα αυγά στους κήπους.

-Άνι

Αποσπάσματα εφηβικής τρέλας. Και χαράς.

Πάλι πάω να γράψω κάτι που δε πολυκαλαβαίνω.

Είναι ένα πολύ συγκεκριμένο συναίσθημα ευτυχίας που μου έρχεται σπάνια. Το έχω ξαναμελετήσει αλλά το ονόμασα 'εγκεφαλική πορδή'. Ίσως να υπάρχει πιο κομψός τρόπος.

Βασικά, επειδή δεν είμαι σίγουρη πως ξέρω πως να θέσω το θέμα, θα αφήσω τον εαυτό μου από το παρελθόν να το κάνει.

(Από το ημερολόγιό μου)

(Χωρίς σχόλιο)

1-4-09

Ευτυχία είναι να εκτιμάς στο 100% αυτά που έχεις. Είναι πολύ μικρές και πολύτιμες στιγμές. Το συναίσθημα του 'είμαι ευτυχισμένη' είναι κάτι πολύ όμορφο αλλά (όπως όλα τα ωραία πράματα) πολύ σύντομο.  

Τελευταία φορά που ήμουν ευτυχισμένη και το θυμάμαι ήταν πάνω στη ταράτσα της (φίλης μου). Οι άλλες είχαν πάει κάτω και ήμουν μόνη. Πίσω σε εκείνο το μπαλκονάκι δίπλα στη καπνοδόχο και κοίταξα τη θέα. 

Ήμουν ευτυχισμένη.  

Για λίγα δευτερόλεπτα δεν ήθελα τίποτα, δε μισούσα, δε πονούσα, δε γελούσα αλλά... πετούσα. Είχα ξεφύγει από την ύλη, είχα νιώσει με τη ψυχή μου, όχι με τον εγκέφαλο. Για λίγα πολύτιμα δευτερόλεπτα δε χρειαζόμουν τίποτα πλέον για να υπάρξω, παρά αυτό το συναίσθημα. 

Μετά από σύντομη ανασκόπηση, ίσως πολλά από τα συναισθήματά μου ευθύνονταν σε αυτά που κάπνιζε η καπνοδόχος.

Κοίταξα λίγο πιο πίσω στο ημερολόγιό μου.

18-1-09 

Αν η μελλοντική Αναστασία που το διαβάζει αυτό έχει τελειώσει το σχολείο θέλω να κλείσει τα μάτια, να νιώσει ανακούφιση, και να ξέρει πως τα κατάφερε. Είναι το πιο τυχερό κορίτσι του κόσμου. Είτε πάει για σκηνοθέτις είτε όχι. 

'Άααα', σκέφτηκα. 'Τι γλυκό'! :']

Και λίγο πιο μπροστά...

4-4-09

Σκέψεις για το Θεό:

Ευτυχώς για όλους μας, εκεί αποφάσισα να σταματήσω.

Νομίζω πως ξέρω πιο είναι το κλειδί για την ευτυχία, τουλάχιστον για τη δικιά μου. Και τουλάχιστον για τώρα. Περιγράφεται με δύο λέξεις.

Χακούνα Ματάτα.

-Άνι