Bitiboukou Season Πέντε

Ήρθε η εποχή να πω για άλλη μια φορά πως ήρθε επιτέλους το φθινόπωρο, πως φέτος θα γράφω κάθε μέρα και πως αυτή η σεζόν μόλις ξεκίνησε.

Αγαπημένα παιδικά βιβλία

Νουμερο 1

Αϋπνία: Καθώς προσπαθώ να μη κοιμηθώ στο λεωφορείο

O ύπνος κι εγώ ποτέ δε τα πήγαμε καλά.

Γιατί γράφω σε αυτό το blog

Κοιτώντας τη μια instaΠέμπτη να περνάει μετά την άλλη, συνειδητοποιώ πως δε γράφω και πολύ σε αυτό το blog 

Θέλω να είμαι παρών.

Έχω να γράψω σε αυτό το blog κάνα δυο μήνες. Βέβαια, πρέπει να εξηγήσω για πιο λόγο αυτό το γεγονός είναι αξιοσημείωτο.

Τι σκέφτεσαι;

Λονδίνο, 05/04/2012
'Τι Σκέφτεσαι;' 

Επειδή έκανα Ισπανικά παλιά, για λίγο καιρό είχα το Facebook στα Ισπανικά. 
Το Ισπανικό Facebook ρωτάει '¿Qué estás pensando?', που σημαίνει 'Τι σκέφτεσαι;'
(Για το status update).

Δε μπορούσα να γράψω την απάντησή μου με λόγια. 






-Άνι

Αλχημείες και λίστες.

Ήρθε το 2014 και μου φαίνεται περίεργο. Όπως μου φάνηκε περίεργο όταν ήρθε το 2013. Δεν έγραψα μέχρι τώρα γιατί δεν ήξερα πως να εξηγήσω αυτά που τριγυρνάνε στο μυαλό μου. Αλλά λέω να κάνω μια προσπάθεια απόψε.

Προσπαθώ να αποφύγω τις πρωτοχρονιάτικες υποσχέσεις. Ίσως έχω μερικές ιδέες για το τι θέλω να κάνω από Δευτέρα που λέει κι ο λόγος, αλλά το να τις αντιγράψω εδώ δε σημαίνει και πολλά.

Χθες ήταν μια περίεργη βραδιά. Κατά τις 5 που με πήρε επιτέλους ο ύπνος ήμουν ακόμα πιο μπερδεμένη για το 2014. Σκεφτόμουν τα γνωστά. Μετά από πέντε ώρες, όμως, ξύπνησα και δεν ήμουν πια μπερδεμένη. Ένα πρόβλημα μέσα στο μυαλό μου λύθηκε, και όλο αυτό το κουβάρι με τις σκέψεις μου έγινε σχεδόν ευθεία γραμμή.

Ο Αλχημιστής είναι ένα αλληγορικό βιβλίο του Πάουλο Κοέλο που το διάβασα πριν από πολλά χρόνια - και αμήν αν κατάλαβα τίποτα τότε - αλλά η βασική ιδέα του βιβλίου είναι η εξής: Όταν θες κάτι με όλη σου τη ψυχή, ολόκληρο το σύμπαν συνωμοτεί για να σου το δώσει.

Στο βιβλίο, ένας Ισπανός στην Ανδαλουσία ξυπνάει ένα πρωί με τη γνώση ότι ένας μυθικός θησαυρός τον περιμένει στην Αίγυπτο. Έτσι ξεκινάει ένα τεράστιο ταξίδι και πάει να βρει το θησαυρό που είναι τόσο σίγουρος πως τον περιμένει στη μέση της ερήμου. Ο Αλχημιστής εμφανίζεται λίγο αργότερα. Το βιβλίο έχει να κάνει με την ελευθερία, τα όνειρα, την αγάπη... λίγο πολύ τα πάντα. Είναι γραμμένο σαν Αραβικό παραμύθι και πρέπει να ομολογήσω πως ακόμα και τότε που το διάβασα με επηρέασε πολύ, κι ας κατάλαβα περίπου τα μισά απ' αυτά που μου έλεγε ο ποιητής.

Πάνω απ όλα μου έχει μείνει η στιγμή που ο ήρωας καταλαβαίνει τι είναι το σύμπαν. Εκεί που του λένε να πετάξει, και στέκεται σε ένα λόφο, κοιτάει στον ουρανό και βλέπει τη λύση της ζωής, και γίνεται φως. Ή έστω αυτό θυμάμαι. Αλληγορικό είναι το πράμα.

Δεν έχω σκοπό να μελετήσω τι σημαίνει το σύμπαν αυτή τη στιγμή. Απλά είπα να ξεκινήσω το έτος με τα γνωστά αισιόδοξα κομμάτια που γράφω όταν νιώθω καλά. Γιατί απλά νιώθω πως όλα θα πάνε καλά. Έχω και σχέδια για το μπλογκ και απ' όλα. Ίσως είναι γιατί βαρέθηκα να παραπονιέμαι, ίσως γιατί βαρέθηκα να περιμένω, ίσως γιατί άρχισα να καταλαβαίνω το Μυστικό. Ίσως γιατί κοιμήθηκα καλά χθες. Ποιός ξέρει.

Να σκεφτώ και κάτι φιλοσοφημένο και βουτηγμένο στην καλή διάθεση... Υπάρχει πάντα κάτι που συμβαίνει μέσα στην ημέρα που τη κάνει να ξεχωρίζει από τις υπόλοιπες και σπάει τη ρουτίνα. Αλλιώς θα ήμασταν όλοι ο Bill Murrey στο Groundhog Day.

Να κι ένα από τα αγαπημένα μου τραγούδια αυτή την εποχή:

Σήμερα το πρωί σκέφτηκα ένα σωρό καινούργια πράματα που θα κάνω για αυτό το blog, η μια ιδέα ερχόταν μετά την άλλη. Κατέβηκα από το λεωφορείο και έγραψα τις ιδέες στην ατζέντα μου.

Ναι, ατζέντα. Έχω και τέτοια τώρα. Ποιος μας πιάνει.

-Άνι

Δημιουργικά ξεκολλήματα

Ίσα ίσα να κάνεις αυτό που σου αρέσει, σου φτιάχνει τη μέρα. Ποια μέρα, το μήνα!

Ένα σύντομο μήνυμα για να μοιραστώ αυτό το τραγούδι που το έχω σε ριπλέι τις τελευταίες 3 ώρες, καθώς δουλεύω στο InDesign σχεδιάζοντας μια εφημερίδα για το πανεπιστήμιο.






-Άνι

Διαφώτιση και Εγκεφαλικές Πορδές

Η έννοια της λέξης 'διαφώτιση' αλλάζει ανάλογα με τον αιώνα και να πω την αλήθεια δεν έχω πολύ καλή γνώση του θέματος. Για το 2013, διαφώτιση είναι η ικανότητα κάποιου να κλείνει όλες τις αρνητικές, δηλητηριώδεις σκέψεις, να απαρνείται το στρες, και να ζει χωρίς να ανησυχεί για χρήματα και επαγγελματική αποκατάσταση. Με όλα τα απαίσια πράματα που συμβαίνουν κάθε μέρα στον κόσμο, θέλει γερό μυαλό για να μην πνιγεί κάποιος στην απογοήτευση και την ρουτίνα.

Με διαλογισμό και διάφορα άλλα τέτοια πολύ ζεν πράματα, σβήνουμε το μυαλό μας και αφήνουμε το σώμα μας για λίγο. Το φως μετατρέπεται σε κύματα που πέφτουν απάνω μας και σε παρασέρνουν ένας θεός ξέρει πού. Με αρκετή εξάσκηση, μπορούμε να διατηρήσουμε αυτή τη κατάσταση για ώρες. Αν είμαστε αρχάριοι, τρομάζουμε και 'ξυπνάμε'.

Και ενώ σκέφτομαι διάφορα τέτοια, και έχω δουλειά την επόμενη μέρα, και δε πολυξέρω τι μου γίνεται, και είμαι κουρασμένη αλλά δεν μπορώ να κοιμηθώ... αρχίζει να βρέχει. Δεν έχει βρέξει για αρκετές μέρες. Το παράθυρο είναι ορθάνοιχτο.

Και με κάποιο τρόπο που δεν έχω καταλάβει και δεν πρόκειται να καταλάβω ποτέ, περνάω λίγα λεπτά διαφωτισμού. Ή ποιό σωστά, παθαίνω μια ωραιότατη εγκεφαλική πορδή, και το μόνο πράμα που μετράει είναι αυτό το δροσερό καλοκαιρινό βράδυ και η μυρωδιά της βρεγμένης γης που απλώνεται σαν θαύμα μπροστά μου, ενώ εγώ συνέχεια την αγνοώ και ανησυχώ για χρήματα και επαγγελματική αποκατάσταση.

Το πώς έφτασα να κάνω βόλτες μέσα στην βροχή στις μία το πρωί είναι άλλο θέμα.

-Άνι

Τέτοιες στιγμές

BBC Television Center, Ιούλιος 2013

Πριν κάνα δυο μέρες βρέθηκα απέναντι από το πρώην Κέντρο της Τηλεόρασης του BBC στο Λονδίνο (μετά από περίπου 53 χρόνια το BBC μεταφέρθηκε στο κέντρο του Λονδίνου). 

Αυτό το μέρος είναι ιστορικό για το BBC, και πριν 2 χρόνια περίπου πέρασα εκεί μια τέλεια εβδομάδα δουλεύοντας στα σκηνικά μιας ταινίας για τους Monty Python. Άλλο που δεν ήθελα εκείνη την εποχή. Πρωτοετής, με αειθαλές κόλλημα στους Python.

Έχω να το λέω πως δούλεψα στο BBC, και παρόλο που στην ουσία δεν έκανα και τίποτα το ιδιαίτερο, είναι μία από τις καλύτερες εμπειρίες που έχω από το Λονδίνο. Ίσως αν βρω μερικές φωτογραφίες να καταφέρω να μεταδώσω κάπως το πόσο μου άρεσε η όλη εμπειρία.

Κυρίως είσοδος. Εκεί περιμένουμε να μας δώσουν τα πάσα. 

Μέσα στο BBC... Και δεν χρειάζεται να πώ τίποτα περισσότερο

Αυτή η μάσκα.

Το πλατό που μετά από 5 μέρες έγινε ένα γραφείο στο Λονδίνο 40 χρόνια πριν.

Όπως είπα η ταινία ήταν για τους Monty Python, οπότε όλα τα προπ που έπρεπε να καθαρίσουμε και να στήσουμε στο πλατό ήταν από το 1970.

Καμια δεκαριά ΤΕΡΑΣΤΙΑ δοριφορικά πιάτα, θέα από τις τουαλέτες (;)

Είδα τη ταινία μετά από λίγο καιρό στο BBC4 (αν θυμάμαι καλά) και ήταν απίθανο να βλέπω στο πλάνο τον τοίχο που έβαψα και τις λάμπες που γυάλισα. Όχι μόνο πέρασα μια βδομάδα γεμάτη νέες εμπειρίες, αλλά επίσης δούλεψα σε μια ταινία για τους αγαπημένους μου κωμικούς όλων των εποχών, και μέσα από αυτή τη δουλειά ήρθαν και άλλες ευκαιρίες να δω πολλά απίστευτα πράματα.

Ενώ στέκομαι έξω από το (παρατημένο πλέον) BBC, δύο χρόνια αργότερα, καθώς πηγαίνω να γνωρίσω σκηνοθέτες και ηθοποιούς σε μια προβολή ταινιών, καταφέρνω να ξεχάσω τις έγνοιες, τη μοναξιά, και το πόσο απρόβλεπτο είναι το μέλλον μου. Έστω για λίγο, είμαι σίγουρη πως μπορώ να καταφέρω ό,τι πιο τρελό ονειρεύτηκα ποτέ.

-Άνι

...και μετά ξύπνησα.

Τα Χριστούγεννα του 2012 γύρισα στο σπίτι μου και πέρασα τις διακοπές με την οικογένειά μου. Παρόλο που η διαφορά της ώρας είναι πολύ μικρή από την Αγγλία στην Ελλάδα (2 ώρες), όποτε γυρνάω σπίτι παθαίνω jet lag και κοιμάμαι σχεδόν ολόκληρη την ημέρα. Μια από τις πρώτες μέρες του 2013 έτυχε να ξυπνήσω νωρίς νωρίς το πρωί, οπότε μέχρι τις 2 το μεσημέρι ήμουν ήδη πτώμα. Αποφάσισα να κοιμηθώ λίγο και ξάπλωσα στον καναπέ.

Κλείνω τα μάτια μου και σκέφτομαι πόσο εκνευριστικό είναι που είμαι πάντα τόσο κουρασμένη.  Αλλά δεν μπορώ να κοιμηθώ. Κάποιος άρχισε να παίζει μουσική στο σαλόνι. Ανοίγω τα μάτια και κοιτάω γύρω μου. Ένας προτζέκτορας είναι πάνω στον πάγκο της κουζίνας και προβάλλει ένα Χριστουγεννιάτικο βίντεο στον τοίχο απέναντί μου. Σηκώνομαι γιατί σκέφτομαι "τι στο καλό κάνει αυτό το χριστουγεννιάτικο τραγούδι της Lana Del Rey στον τοίχο του σπιτιού μου και δεν με αφήνει να κοιμηθώ", και πάω να σβήσω τον προτζέκτορα. Δε βρίσκω κουμπί, οπότε πάω να τραβήξω την μπρίζα. Κοιτάω κάτω, αλλά κάτι δεν πάει καλά. Το πολύμπριζο είναι για αγγλικές μπρίζες.

Και τότε κατάλαβα πως ονειρεύομαι. Και το όνειρό μου είναι διαυγές. Όπως γίνεται λοιπόν όταν κάποιος έχει για πρώτη φορά στην ζωή του συνειδητό όνειρο, ενθουσιάζομαι τόσο πολύ που ούτε μου περνάει από το μυαλό να εκμεταλλευτώ τις απέραντες δυνατότητες που μου προσφέρονται.

Όχι. Αντί γι αυτό πάω πίσω στον καναπέ, ξαπλώνω, κλείνω τα μάτια μου, τα ξανανοίγω, και είναι βράδυ.

-Άνι

Χαζοπαζάρεμα Vol. 2

Μιας και αποφάσισα να μιλήσω (πάλι) για τον καιρό και για τις βόλτες που έκανα μιας και ο καιρός ήταν τόσο καλός... θα αναφέρω την ημέρα του Αγίου Γεωργίου.


Ήταν η καλύτερη μέρα όλου του χρόνου. Η κορύφωση του αγγλικού καλοκαιριού που μόλις τελείωσε σήμερα όπως είπαν τα δελτία καιρού.

Μεγάλη ημέρα για τους ίνγκλις αυτή. Όλες οι παμπ έχουν μπίρες και φαΐ στη μισή τιμή, και όλοι οι Άγγλοι συνωστίζονται και μεθάνε, έτοιμοι να μαλώσουν με κάποιον άλλον Άγγλο για το ποιό κομμάτι της Αγγλίας είναι το καλύτερο... Αγγλικές σημαίες κρεμασμένες παντού (όχι βρετανικές, υπάρχει διαφορά). Και οι ιθαγενείς περνάνε μια ωραία μέρα και νιώθουν περήφανοι που είναι Άγγλοι.

Ξέρω, φυσικά, πως ο Άγιος Γεώργιος είναι μεγάλος και στην Ελλάδα, αλλά αποφάσισα μιας και δυστυχώς δεν είμαι στην Ελλάδα, να γιορτάσω όπως το κάνουν εδώ.

Παρακάτω είναι μια λιτή εικαστική ερμηνεία της γιορτής (ευχαριστώ πολύ τον FGP) όπου καταγράφονται τα ψώνια, οι μπίρες, τα παγωτά δίπλα στο ποτάμι, οι πίτσες, η μουσική και δύο-τρία επεισόδια από Mighty Boosh μέχρι να έρθει η ώρα για νάνι και να τελειώσει μια ακόμα ωραιότατη μέρα.

-Άνι

Έτσι μυρίζει η Άνοιξη;

Σήμερα πέρασα μια πολύ ωραία, ήρεμη μέρα. Μετά την δουλειά, είχα κανονίσει να συναντήσω την συγκάτοικο στο κέντρο, μιας και υπήρχαν φήμες πως θα μας τιμήσει ο Κ. Ήλιος σήμερα και δεν θέλαμε να χάσουμε τέτοια ευκαιρία.
Στο κέντρο του Λονδίνου υπάρχει μια λεωφόρος γεμάτη με αράβικα μαγαζιά (Edgeware Road), που οδηγεί κατευθείαν στο Hyde Park. Έτσι λοιπόν το σχέδιο της ημέρας γράφτηκε μόνο του: ναργιλές και μετά πάρκο για να λιαστούμε και να πάρουμε λίγο βιταμίνη ντί.

Μετά τον ναργιλέ λοιπόν είναι που έγινε η μέρα ενδιαφέρουσα. Πολύ πιθανό να μην είχα γράψει τίποτα αν δεν είχαμε πάει στο πάρκο.
Στην αρχή προσέξαμε τον συνωστισμό, οπότε πλησιάσαμε. Εκατοντάδες άτομα ήταν μαζεμένα κοντά στην είσοδο, με reggae και dubstep μουσική στο φουλ. Και ο καπνός των στριφτών έκανε το σκηνικό ομιχλώδες!
(ευχαριστώ πολύ την συγκάτοικό μου που πήρε τις παρακάτω φωτογραφίες)

Μετά από κάνα δίωρο το τοπίο είχε αδειάσει. Μερικά περιπολικά και κάνα δυο ασθενοφόρα ήρθαν, και ένα ελικόπτερο έκανε βόλτες πάνω από το πάρκο για λίγο. Φαίνεται έφυγαν όλα τα σοβαρά άτομα και μείναν μόνο τα πιτσιρίκια για να κάνουν θόρυβο. 

  

 Έτσι εμείς, μαζί με ανύποπτες οικογένειες και ηλικιωμένα ζευγάρια, περάσαμε μέσα από ένα διαφορετικό είδος 'φεστιβάλ', και η μέρα μας έγινε λίγο πιο ενδιαφέρουσα.

-Άνι

Living the dream

Πρώτη μέρα στο πλατό. Στο υπόγειο μιας πανακριβης παμπ στο δυτικό Λονδίνο βασικα!
Είναι απίθανο πόσο διαφορετικοί είναι οι άνθρωποι στη μικρή οικογένεια που γεννάει την ταινία. Κάποιος ξέρει ακριβώς πως να στήσει το φως ώστε κάποιος άλλος να τραβήξει το βίντεο κάποιου αλλου που έγραψε το σενάριο. Και πίσω από την κάμερα 2 άτομα δουλεύουν πυρετωδώς για να φτιάξουν την εφημερίδα που θα εμφανιστεί στο πλάνο για 10 δευτερόλεπτα.
Η δουλειά κρατάει από τις 9 το πρωί μέχρι τις 10 το βράδυ για να γυριστεί σωστά η σκηνή των 3 λεπτων.

Αλλά μετά από μήνες ασταμάτητης δουλειάς και συνεργασίαςδεκάδων διαφορετικών ατόμων, η ταινία έχει γεννηθεί.

Για να παμε στο σινεμά  και να πούμε "τί παπαρια ήταν αυτή πάλι ρε"
That's life!! :D

-Άνι

Instagram junkie

Πάει καιρός που έπεσα σε αυτόν τον εθισμό.... Στην αρχή το έκανα στα μυστικά, χωρίς να το πω σε κανένα.... Ήμουν κλειστή σε όλους τους άλλους... Ήμουν η μόνη που το ήξερε.
Μου πήρε μήνες να το πω σε κάποιον.... Στην αρχή ήταν η αδερφή μου, μετά στην κολλητή μου... Και τελικά το έκανα.
Το είπα σε όλον τον κόσμο. Πλέον όλοι μπορούν να δουν τις φωτογραφίες που εχω στο instagram και εχω και 6 followers ....
Η ζωή είναι όμορφη.

-Άνι

Καινούργια αρχή...

'Οντας  ενας "επαγγελματίας"  blogger που σέβεται τον εαυτό του οφείλω να είμαι ανοιχτή σε νέες καταστάσεις που ενδέχεται να αλλοιώσουν το συγγραφικό μου ύφος,το οποίο είχα υιοθετήσει τον τελευταίο καιρό και ειδικότερα το ύφος με το οποίο ξεκίνησα να γράφω σε αυτο το blog.
Η αλήθεια είναι ότι η αποτύπωση των σκέψεων μας στο χαρτί είναι ο καθρεύτης των συναισθημάτων μας την ώρα που γράφουμε. Πράγμα που σημαίνει ότι αντικατοπτρίζουν τη τότε ψυχοσύνθεση μας, έναν αστάθμητο παράγοντα από φυσικού του!
Για παράδειγμα, πόσες φορές σας έχει τύχει να ξυπνάτε με πολύ καλή διάθεση, χωρίς κάποιο ιδιαίτερο λόγο, αλλά να γίνεται κάτι μέσα στη μέρα σας και να σας χαλάει τα κέφια σας; Στον αρθρογράφο αυτό εντοπίζεται πολύ εύκολα στο κείμενό του. Οπότε, μην απορρίσετε αν παρατηρήσετε αλλαγές στα κείμενα μου, δεν έχει χακάρει κανείς το λογαριασμό μου στο blogger.com. Συνεχίζω και γράφω απλά υπό ένα πιο "ανοιξιάτικο" πρίσμα...Enjoy!


<iframe width="420" height="315" src="http://www.youtube.com/embed/XiyoCZUwwYg" frameborder="0" allowfullscreen></iframe>

A shameless plug.

Αυτή είναι η πιο πρόσφατη ταινία από την κινηματογραφική μου ομάδα, TeamForFilmS.
Είναι μια ταινία για το Facebook (wow, that's new!!), αλλα πιστεύω πως γυρίστηκε από ενδιαφέρουσα οπτική γωνία.

Βασισμένη σε αυτοσχεδιασμούς,
γυρισμένη σε ένα απόγεμα
και μονταρισμένη σε ένα βράδυ...

ελπίζουμε να την εκτιμήσετε!

Now playing: Facebook, Like It Or Not

I ♥ FLYING

Οι Πασχαλινές διακοπές στην Ελλάδα τελείωσαν και γύρισα σπίτι! Αυτή τη φορά, το ταξίδι πηγεμός-γυρισμός ήταν απίθανο. Και τις δυο φορές δε μπορούσα να πιστέψω τι τυχερή που είμαι που έχω την δυνατότητα να ταξιδεύω από το ένα σπίτι (Βόλος) στο άλλο (Λονδίνο).

Τις λίγες μέρες που πέρασα στον Βόλο είδα [σχεδόν όλους] τους αγαπημένους μου ανθρώπους, αλλα επίσης θυμήθηκα πόσο πολύ αντιπαθώ αυτή τη πόλη, και αυτό πιστεύω με έκανε να εκτιμήσω ακόμα περισσότερο το ταξίδι του γυρισμού.

Είχα απίθανη θέα από το παράθυρό μου κατά την απογείωση, αλλα δε πρόλαβα να πάρω καμια φωτογραφία της προκοπής.

Airplane!

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΝΑ ΛΕΓΕΤΑΙ, ΟΜΩΣ: Το Πάσχα στην Ελλάδα δεν αλλάζεται με τίποτα, και δεν λέω πως ο Βόλος δεν είναι ωραία πόλη - απλά με μένα δε κολλάει. Ελπίζω να μπορώ κάθε πάσχα να γυρνάω στην Ελλάδα. Δεν υπάρχιε αλλού, εκτώς ίσως από την Ισπανία :-P