Κρίση όψιμης νεαρής ηλικίας - Quarter Life Crisis

Crisis? What crisis?

Κάθε μέρα που ξυπνάω μαθαίνω και για ένα καινούργιο ψυχολογικό πρόβλημα.

Τελευταία με ενδιαφέρει πολύ η Κρίση της Όψιμης Νεαρής Ηλικίας, κυρίως γνωστή ως Quarter Life Crisis, διότι φυσικά εφευρέθηκε από τη Δυτική μεριά του πλανήτη. Αυτό το πρόβλημα είναι αληθινό, και η ελληνική ονομασία έρχεται από έναν άλλον ιστότοπο, και όχι το αλλοπρόσαλλο μυαλό μου όπως συνήθως.

Η κρίση της όψιμης νεαρής ηλικίας είναι όσο αληθινή όσο κάθε άλλη ηλικιακή κρίση.

Πώς θα καταλάβεις αν παθαίνεις κρίση - Συμπτώματα:

• Δε ξέρω τι κάνω με τη ζωή μου

• Νιώθω πως ξοδεύω τα καλύτερά μου χρόνια άσκοπα.

• Θέλω να βρω δουλειά. Δε μπορώ να βρω δουλειά. 

• Αυτό που κάνω, ό,τι και να ναι, δε με κάνει ευτυχισμένο.

• Νιώθω εγκλωβισμένος μέχρι αηδίας.

• Θέλω να αλλάξω σκηνικό, θέλω να φύγω από εδώ που είμαι, να πάω αλλού. 

• Είμαι όλο ανασφάλειες και δε μπορώ να κοιμηθώ τα βράδια.

Αυτά είναι λίγα από τα δικά μου παραδείγματα.

Όπως και με πολλά άλλα πράματα στη ζωή, αυτά τα συναισθήματα δεν είναι καινούργια. Βασικά, η κρίση της όψιμης νεαρής ηλικίας, όπως και τόσα πολλά πράματα, έχει συγκεκριμένα στάδια.

• Φάση 1: Κρίση κρίση, παθαίνω κρίση.

• Φάση 2: Βλέπω φως στην άκρη του τούνελ.

• Φάση 3: Κάνω μικρά σταθερά βήματα μωρού προς την καινούργια αρχή, ενώ αφήνω πολλά κομμάτια της παλιάς μου ζωής πίσω.

• Φάση 4: Τα βάζω όλα σε μία σειρά.

• Φάση 5: Καινούργια ρουτίνα, καινούργιοι λόγοι για να μη μπορώ να κοιμηθώ - σημείωση, περνάω αρκετά καλύτερα απ' ότι πριν 

Αυτά τα στάδια είναι λίγο πολύ ίδια για όλους τους ανθρώπους, και μας μεταφέρουν ομαλά στα πέντε χρονάκια που θα περάσουμε ευτυχισμένοι πριν αρχίσει η επόμενη ηλικιακή κρίση.

Έτσι λοιπόν, μετά από αυτή τη σύντομη μελέτη, νιώθω πολύ πιο ενημερωμένη στο θέμα αυτό.

Επίσης είμαι λίγο μπερδεμένη.

Βλέπετε, η Κρίση της Όψιμης Νεαρής Ηλικίας αφορά τις ηλικίες 25-35 ετών. Παρ' όλα αυτά, σχεδόν όλοι οι άνθρωποι που ξέρω της ηλικίας 20-25 ετών (συμπεριλαμβανομένου του εαυτού μου) έχουν τα ίδια συμπτώματα.

Εμείς τι κρίση περνάμε;

-Άνι

Πως χάθηκα;

Λατρεύω τα ταξίδια. Ξεκινώντας το ταξίδι ανυπομονώ να δω τι εμπειρίες θα φέρει η διαδρομή.

Με τον γυρισμό συνειδητοποιώ ότι ταξιδεύοντας γίνομαι πιο σοφή. Με τη λιγοστή μου σοφία, ενώ αναπολώντας το ταξίδι και αυτά που έζησα, ανακαλύπτω ότι όλα είναι δρόμος.

Μερικές φορές ο δρόμος φαντάζει τόσο μεγάλος που καταλαβαίνω πόσα λίγα πράματα ξέρω για το ταξίδι.

Το Νησί

Προσπαθώ πάντα να θυμάμαι πως όλα είναι δρόμος. Επίσης, δε γίνεται να μην υπάρχουν εμπόδια στο δρόμο μου. Αλλιώς δεν είναι και πολύ ενδιαφέρον ο δρόμος.

Όπως και με όλα τα άλλα πράματα στη ζωή, μια μέρα στο μέλλον θα αναπολώ τα νεανικά χρόνια με απίστευτη νοσταλγία. Και θα πω, 'τι δε θα έδινα να 'μουν είκοσι πάλι'.

Δε σημαίνει βέβαια πως πρέπει να είμαι μέσα στη 'καλή χαρά' και να κάνω πως δε θέλω τίποτα καλύτερο. Πρέπει να θυμάμαι πως ο προορισμός δίνει στο ταξίδι νόημα και να μη τα παρατήσω.

Κάποτε το ταξίδι ήταν να σπουδάσω στην Αγγλία κινηματογράφο. Το έκανα αυτό.

Η ρομαντική εικόνα που είχα στο μυαλό μου πριν δέκα χρόνια σίγουρα δεν είναι το ίδιο πράμα πια. Είναι λίγο πιο σκοτεινή και μουχλιασμένη.

Λέω να το πάρω απόφαση πως όλοι έχουν προβλήματα και εγώ δεν είμαι εξαίρεση. Και μιας και είμαι όλο θετικές σκέψεις και feel good διάθεση, θα σταματήσω να γκρινιάζω.

Άρχισα να το καταλαβαίνω οι Ιθάκες τι σημαίνουν.

Πες μας τι πίνεις

Υπάρχουν πολλές φορές μέσα στη βδομάδα που μου τρέχουν τα σάλια για ένα ποτό. Κυρίως τις Δευτέρες γιατί είναι η αρχή της βδομάδας, τις Τετάρτες γιατί είναι η μέση της βδομάδας, και τις Παρασκευές γιατί είναι το τέλος της βδομάδας.

Και τις υπόλοιπες μέρες, αν γίνει τίποτα που με κάνει να θέλω ένα ποτό.

Κάποια βράδια (σπάνια πλέον, αλλά υπάρχουν κι αυτά) που το ξέρω πως δε πρόκειται να κοιμηθώ πριν τις 4-5 το πρωί, και έχω τα Υπόγεια Ρεύματα στο μυαλό μου να απορούν τι μεράκια έχω που με βασανίζουν, ακολουθώ λίγο πολύ την παρακάτω διαδικασία:

> Φτιάχνω ένα δυνατό τσάι (earl grey, assam, το lipton με τη κίτρινη ετικέτα, κτλ)

> Στο δωμάτιό μου, βάζω μουσική. Συνήθως Pink Floyd.

> Ετοιμάζω το μπλοκ ζωγραφικής με τα χρώματα αν είναι να ζωγραφίσω, ή το τετράδιο με το στυλό αν είναι να γράψω, ή τον υπολογιστή αν είναι να λιώσω σε μαραθώνιο Simpsons, Monty Python, ή Daria.

> Προσθέτω ένα [βαρβάτο] σφηνάκι Captain Morgan (μαύρο ρούμι) στο δυνατό τσάι μου.

> Ξεκινάω τη βραδιά.


Το πρόγραμμα δουλεύει με οποιοδήποτε αλκοολούχο ποτό γουστάρουμε, αν και θα πρότεινα κάτι σαν ρούμι ή ουίσκι, γιατί στις βαριές νύχτες πάνε βαριά ποτά.


-Άνι

Αλχημείες και λίστες.

Ήρθε το 2014 και μου φαίνεται περίεργο. Όπως μου φάνηκε περίεργο όταν ήρθε το 2013. Δεν έγραψα μέχρι τώρα γιατί δεν ήξερα πως να εξηγήσω αυτά που τριγυρνάνε στο μυαλό μου. Αλλά λέω να κάνω μια προσπάθεια απόψε.

Προσπαθώ να αποφύγω τις πρωτοχρονιάτικες υποσχέσεις. Ίσως έχω μερικές ιδέες για το τι θέλω να κάνω από Δευτέρα που λέει κι ο λόγος, αλλά το να τις αντιγράψω εδώ δε σημαίνει και πολλά.

Χθες ήταν μια περίεργη βραδιά. Κατά τις 5 που με πήρε επιτέλους ο ύπνος ήμουν ακόμα πιο μπερδεμένη για το 2014. Σκεφτόμουν τα γνωστά. Μετά από πέντε ώρες, όμως, ξύπνησα και δεν ήμουν πια μπερδεμένη. Ένα πρόβλημα μέσα στο μυαλό μου λύθηκε, και όλο αυτό το κουβάρι με τις σκέψεις μου έγινε σχεδόν ευθεία γραμμή.

Ο Αλχημιστής είναι ένα αλληγορικό βιβλίο του Πάουλο Κοέλο που το διάβασα πριν από πολλά χρόνια - και αμήν αν κατάλαβα τίποτα τότε - αλλά η βασική ιδέα του βιβλίου είναι η εξής: Όταν θες κάτι με όλη σου τη ψυχή, ολόκληρο το σύμπαν συνωμοτεί για να σου το δώσει.

Στο βιβλίο, ένας Ισπανός στην Ανδαλουσία ξυπνάει ένα πρωί με τη γνώση ότι ένας μυθικός θησαυρός τον περιμένει στην Αίγυπτο. Έτσι ξεκινάει ένα τεράστιο ταξίδι και πάει να βρει το θησαυρό που είναι τόσο σίγουρος πως τον περιμένει στη μέση της ερήμου. Ο Αλχημιστής εμφανίζεται λίγο αργότερα. Το βιβλίο έχει να κάνει με την ελευθερία, τα όνειρα, την αγάπη... λίγο πολύ τα πάντα. Είναι γραμμένο σαν Αραβικό παραμύθι και πρέπει να ομολογήσω πως ακόμα και τότε που το διάβασα με επηρέασε πολύ, κι ας κατάλαβα περίπου τα μισά απ' αυτά που μου έλεγε ο ποιητής.

Πάνω απ όλα μου έχει μείνει η στιγμή που ο ήρωας καταλαβαίνει τι είναι το σύμπαν. Εκεί που του λένε να πετάξει, και στέκεται σε ένα λόφο, κοιτάει στον ουρανό και βλέπει τη λύση της ζωής, και γίνεται φως. Ή έστω αυτό θυμάμαι. Αλληγορικό είναι το πράμα.

Δεν έχω σκοπό να μελετήσω τι σημαίνει το σύμπαν αυτή τη στιγμή. Απλά είπα να ξεκινήσω το έτος με τα γνωστά αισιόδοξα κομμάτια που γράφω όταν νιώθω καλά. Γιατί απλά νιώθω πως όλα θα πάνε καλά. Έχω και σχέδια για το μπλογκ και απ' όλα. Ίσως είναι γιατί βαρέθηκα να παραπονιέμαι, ίσως γιατί βαρέθηκα να περιμένω, ίσως γιατί άρχισα να καταλαβαίνω το Μυστικό. Ίσως γιατί κοιμήθηκα καλά χθες. Ποιός ξέρει.

Να σκεφτώ και κάτι φιλοσοφημένο και βουτηγμένο στην καλή διάθεση... Υπάρχει πάντα κάτι που συμβαίνει μέσα στην ημέρα που τη κάνει να ξεχωρίζει από τις υπόλοιπες και σπάει τη ρουτίνα. Αλλιώς θα ήμασταν όλοι ο Bill Murrey στο Groundhog Day.

Να κι ένα από τα αγαπημένα μου τραγούδια αυτή την εποχή:

Σήμερα το πρωί σκέφτηκα ένα σωρό καινούργια πράματα που θα κάνω για αυτό το blog, η μια ιδέα ερχόταν μετά την άλλη. Κατέβηκα από το λεωφορείο και έγραψα τις ιδέες στην ατζέντα μου.

Ναι, ατζέντα. Έχω και τέτοια τώρα. Ποιος μας πιάνει.

-Άνι

ΚΟΜΙΞ

Είπα να κάνω μια αλλαγή.

Αποφοίτηση: Expectation VS Reality

Εδώ και μία μέρα μπορώ να πω επισήμως πως οι προπτυχιακές μου σπουδές τελείωσαν. Τέρμα οι δικαιολογίες. Τέρμα οι συμβιβασμοί. Έχω πτυχίο πλέον. Πολύ δύσκολο να γυρίσω στη δουλεία του φοιτητή (γκαρσόνα Β, πωλήτρια, ότι και να ναι) ως απόφοιτη. Αυτό το πτυχίο δε θα έχει τη μία και μοναδική κατάληξη που είχαν όλα τα πτυχία που έχω πάρει στο παρελθόν.

Πέρα από όλα τα θέματα που έχουν να κάνουν με το κοντινό μέλλον του πτυχίου, είπα να αφιερώσω λίγες λέξεις στη τελετή της αποφοίτησής μου. 

Τελετή Αποφοίτησης της Άνι 

Για πολλούς και διάφορους λόγους, περίμενα να είναι μια κουραστική μέρα χωρίς πολλές πολλές απίθανες, αξέχαστες στιγμές. 

Πέρα από τους λόγους που ήμουν αγχωμένη και κουρασμένη από τις 7 το πρωί μέχρι τις 2 το μεσημέρι, ένας βασικός λόγος που δε θα ήταν μια αξέχαστη μέρα είναι πως κανένα μέλος της οικογένειάς μου δεν ήταν εκεί. (Για λόγους ανωτέρας βίας)

ΤΕΛΙΚΑ, όμως, δεν ήταν και τόσο άσχημα τα πράματα. Δυστυχώς, δεν ήταν μια αξέχαστη και τέλεια μέρα. Από την αρχή μέχρι το τέλος σκεφτόμουν συνέχεια πως κάτι έλειπε. Και ξέρω τι ήταν.

Όμως, υπήρχε κάτι που έκανε όλη τη κούραση και το άγχος να αξίζουν το κόπο: αυτή η ατμόσφαιρα που περιτριγυρίζει το τέλος ενός κεφαλαίου και την αρχή ενός άλλου, καινούργιου, καλύτερου μέρους της ζωής μου. 

Και τίποτα δεν είναι καλύτερο από μια καινούργια αρχή. Ακόμα κι αν είναι τελείως ιδέα μου, νιώθω πως έχω περισσότερη ενέργεια να κυνηγήσω αυτό που σπούδασα για τρία χρόνια. 

Οπότε, σε τελική ανάλυση, αποφάσισα να μην απογοητευτώ καθόλου. Τρία χρόνια σπουδών στο Λονδίνο ολοκληρώθηκαν με επιτυχία. Ήπια και μια μπίρα να το γιορτάσω. Φόρεσα και το καπελάκι με τη φούντα. Ήταν μια πολύ ωραία μέρα. Όπως συμβαίνει σε τέτοιες μέρες, νιώθω πως μεγάλωσα λίγο.

Και αυτό το τόσο σημαντικό κομμάτι της ζωής μου που έλειπε; Ε, στην επόμενη αποφοίτηση θα είναι εκεί. Γιατί σιγά μη το αφήσω στο προπτυχιακό στάδιο το πράμα. 

Θα κλείσω με το τραγούδι που έπαιξαν στο τέλος της τελετής.

-Άνι

HOW TO #3: Πώς να επισκευάσεις ένα αεροπλάνο.

Όσοι άνθρωποι πετάνε συχνά με αεροπλάνα σίγουρα έχουνε δει διάφορα πράματα και έχουν τρανταχτεί από πολλά κενά αέρος.

Μου έχει τύχει να καθυστερήσει το αεροπλάνο. Μου έχει τύχει να μου προσφέρουν 400 ευρώ για να περιμένω 12 ώρες στο αεροδρόμιο, διότι η θέση μου είχε πουληθεί και σε άλλα άτομα εκτός από μένα (πράμα που το κάνουν όλες οι αεροπορικές εταιρίες). Η τελευταία πτήση ήταν λίγο πιο επεισοδιακή απ' ότι έχω συνηθίσει, αλλά μιας και έμαθα κάτι καινούργιο, αξίζει να το καταγράψω.

Η πτήση μου ήταν για τις 7 το απόγεμα, παρόλ' αυτά η ώρα ήταν 7 και μισή, εγώ ήμουν ένα πτώμα, και βρισκόμουν ακόμα στη πύλη. Είχα παραδώσει φυσικά τη βαλίτσα μου. Μας είπαν πως η καθυστέρηση είναι λόγω τεχνικών προβλημάτων, και φυσικά είναι ακριβώς αυτό που θέλει να ακούσει κάποιος που δε φοβάται αλλά ούτε πολυ-εμπιστεύεται τα αεροπλάνα. Μετά από καμία ώρα, ήρθε ο πιλότος και οι αεροσυνοδοί και μας ανακοίνωσαν πως προσπαθούνε μία ώρα να επισκευάσουν τη βλάβη του αεροπλάνου, αλλά δεν τα έχουν καταφέρει. Μας είπαν πως χαλάσαν τα πτερύγια που έχουν τα φτερά του αεροπλάνου για να απογειώνονται και να προσγειώνονται, και πως θα περιμένουν μέχρι το πρωί για να τους φέρουν ανταλλακτικά από το Λονδίνο.

Πέρασε μια ώρα και αφού κατέβασαν τις βαλίτσες από το αεροπλάνο και τις πήραμε, μας έστησαν σε μια ουρά για να μας προσφέρουν διανυκτέρευση αν τη χρειαζόμαστε. Και στέκομαι σε αυτή την ουρά, με μια βαλίτσα γεμάτη βαζάκια,μπουκάλια με μέλι, ελληνικό καφέ, και τραχανά, και αναρωτιέμαι γιατί έπρεπε να βραχυκυκλώσει το αεροπλάνο τώρα. Αν και εδώ που τα λέμε καλύτερα να σταματήσουν να δουλεύουν τα φτερά ενώ βρίσκεται στο έδαφος παρά στον αέρα.

Και τότε βλέπω ένα πλήθος να φεύγει από την ουρά και να πηγαίνει προς τις αναχωρήσεις. Τελικά ξαναέδωσα τη βαλίτσα μου στο check-in, ξαναπέρασα τον έλεγχο και ξαναπήγα στην ίδια πύλη. Και σε ένα τέταρτο περίπου ήμουν μέσα στο αεροπλάνο. Αυτό που πριν κάνα δίωρο δε μπορούσε να πετάξει. Γιατί δε δουλεύαν τα φτερά.

Ο πιλότος που μας είχε πει νωρίτερα για τη βλάβη έκανε την εξής ανακοίνωση:

"Μας συγχωρείτε πάρα πολύ για τη καθυστέρηση, και επιτρέψτε μου να σας πω για ποιό λόγο σας ταλαιπωρήσαμε με αυτή τη καθυστέρηση. Όπως σας είπα, ο τεχνικός μας δούλευε για μία ολόκληρη ώρα για να διορθώσει το πρόβλημα των φτερών, και παρ' όλες τις προσπάθειές του, δεν τα κατάφερε. Έτσι κάλεσε το Λονδίνο να του στείλουν ανταλλακτικά και έσβησε όλα τα ηλεκτρικά του αεροπλάνου. Όταν ζητήσατε τις βαλίτσες σας, επέστρεψε και άναψε το αεροπλάνο. Και το πρόβλημα είχε διορθωθεί"

Ευτυχώς υπήρχε άφθονο κόκκινο κρασί διαθέσιμο καθ' όλη τη διάρκεια της πτήσης.







-Άνι

2ες ευκαιρίες….

Όταν έρχεται η ώρα που χάνεται ξαφνικά από τη ζωή μας. Ένα πρόσωπο που ήταν κοντά μας , ήταν κομμάτι της ζωής μας και έτσι άξαφνα εξαφανίζεται…

Το πρώτο συναίσθημα που τρυπάει τη καρδιά μας, είναι ο θυμός.

Όταν βασίζεσαι σε κάποιον για λίγα ή πολλά, όταν στηρίζεις κάποιον στα μεγάλα και στα χαζά, ζητάς και θέλεις. Δεν είναι το περίεργο αυτό. Το περίεργο έγκειται αλλού..πού όμως;

Στην αρχή είναι τα νεύρα. Μετά είναι η λύπη και το «λείπει».

Μου λείπει που δεν πάμε για καφέ. Μου λείπουν τα ατελείωτα απογευματινά τηλεφωνήματα που συζητούσαμε από το πιο μικρό μέχρι το πιο μεγάλο πράγμα, μου λείπουν τα Σάββατα και οι συναυλίες…

Στη συνέχεια περνά και αυτή η φάση που περιμένεις… έτσι αρχίζεις καινούριες παραδόσεις και βρίσκεις καινούρια λημέρια, και τηλεφωνείς σε καινούρια πρόσωπα…

Δειλά δειλά  «ξεμυτίζεις» και κάνεις like σε μια καινούρια σελίδα στη ζωή σου…

Όταν λοιπόν έχουν περάσει τα άσχημα και έχεις ξεχαστεί- όχι ξεχάσει-  έχεις πλέον νέα καθημερινότητα, τη δική σου καθημερινότητα, τη ζεις και σου αρέσει∙  χτυπά το κουδούνι, ανοίγεις και συνειδητοποιείς ότι στο κατώφλι της πόρτας σου στέκει η παλιά σου ζωή. Ταράζεσαι και σκέφτεσαι αυτόματα, μηχανικά δυο πράγματα: κλείνω την πόρτα μια και καλή ή κάνω ένα καφέ και ακούω.

Ξέρουμε όλοι οι κατεργάρηδες ότι το πρώτο ενώ όλοι μας το θέλουμε κανείς δεν το κάνει γιατί ο άνθρωπος από τη φύση του δυστυχώς ή ευτυχώς είναι ζώον περίεργον και η περιέργεια με τον ένα ή τον άλλο τρόπο πάντα ικανοποιείται…

Insomnia and the city

Το ξέρω πως δεν είμαι μονο εγώ βέβαια, και πως ο ύπνος γίνεται όλο και πιο σπάνιος όσο μεγαλώνει κάποιος.
Δεν θα μιλήσω για την αντίληψη που εχω για το θέμα, ουτε τους τρόπους που το αντιμετωπίζω, διότι δεν εχω ιδιαίτερες σκέψεις για το θέμα και ΣΙΓΟΥΡΑ αδυνατώ να το λύσω.
Άλλα σκέφτηκα να προσφέρω μερικές ιδέες για το τί να κάνει κάποιος όταν πλέον είναι προφανές πως δεν θα κλείσει μάτι.

ΙΔΕΑ: ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΕ ΚΑΤΙ.
ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ: Ενα βράδυ έμεινα ξύπνια μέχρι τις 7 και έγραψα ένα ολόκληρο σενάριο για ταινία μικρού μήκους. Μια άλλη φορά έκοψα τα μαλλιά μου με απίστευτη επιτυχία. Μια φιλη μου έγραψε μια μικρή ανθολογία ποιημάτων.

ΙΔΕΑ: ΟΞΕΙΑ ΑΠΟΒΛΑΚΩΣΗ.
ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ: Δεν χρειάζεται και πολλή επεξήγηση... Ζαπινγκ μέχρι να αρχίσουν τα ενημερωτικά προγράμματα των 5... Ή λιώσιμο στο youtube για όσους δεν έχουν ή δεν βλέπουν τηλεόραση... Ή playstation μέχρι πρωίας :D

ΙΔΕΑ: ΜΑΓΕΙΡΕΜΑ.
ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ: Μαφιν , κέικ , παστίτσιο και ότι τραβάει η όρεξη μας.

ΙΔΕΑ: LOST (IN CYBERSPACE)
ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ: Facebook.com, 9gag.com, wikipedia.org, youtube.com, cheezburger.com, bored.com... Kαι ότι περίεργο άκυρο πράμα γουστάρει ο καθένας.

Αυτα τα λίγα. Γενικά κανε ότι να ναι, δεν θα το μάθει και κανένας. Και είναι καλύτερο από το να βασανιζεσαι για 5 ώρες μέχρι να σε πάρει ο ύπνος και να πρέπει να ξυπνήσεις εκεί που άρχισες να ξεκουραζεσαι επιτέλους.

-Άνι

Απομόνωση...

Όταν είσαι μέσα στο πλήθος και όμως στέκεις μόνος. Γέλια, χαμόγελα, πειράγματα, φωνές, βουή, ήλιος...κενό. Όλα αυτά και εσύ στο μαύρο.
Νιώθεις ότι θα πνιγείς. Νιώθεις ότι στέκεις μόνος σου στην αποβάθρα. Μπροστά σου το απέραντο γαλάζιο και μόνη σου παρέα ο παφλασμός των κυμμάτων και η δροσερή πνοή του ανέμου.
Θέλεις να φύγεις...να ξεφύγεις...
Λύσεις λίγες και ίσως και καμία. Τί κάνεις;
Προσμένεις. Σαν σε αίθουσα επείγοντων περιστατικών, περιμένεις να ακούσεις το όνομα σου. Άγνωστη φωνή καλεί το δικό σου όνομα...
Πότε θα γίνει, σίγουρος δεν μπορείς να είσαι. Απλά περιμένεις.
Δύσκολες εποχές...μπόρες, καταιγίδες μόνο μπροστά. Κουρασμένος βαδίζεις... Λίγο ακόμα και κανείς δεν ξέρει...Η αλλαγή έρχεται πάντα αναπάντεχα, απροσδόκητα.
Τα αποθέματα, άψυχα και μη λιγοστεύουν και σε δυσκολεύουν...
Δύναμη θέλει. Κουράγιο, αντοχή...
Ένα ακόμα βήμα και θα βρεθείς στο "Μάτι". Γαλήνη  και ηρεμία μέχρι την επόμενη στροφή του ανέμου που θα σε φέρει πάλι στο επίκεντρο της καταστροφής...Έτσι είναι; Έτσι θέλεις να πιστεύεις ότι είναι...



Listening to "Wasting the Dawn" by The 69 Eyes

Τρυπάκια...

Γιατί για να ακούω metal πρέπει να έχς μακρυά μαλλιά, να φοράω μπλούζες με στάμπα μπάντας και δερμάτινα, να πίνω λίτρα μπύρας, να έχω ταττοο, piercings και να είμαι κάφρος;
Όχι ότι δεν είμαι όλα αυτά...
Το θέμα είναι ότι ο <<κόσμος>> κρίνει βάσει στερεοτύπων. Δεν μπαίνει στον κόπο να δει τον άνθρωπο,όχι! Απλά μένει στην εμφάνιση και κρίνει χωρίς να γνωρίζει. Όντας σίγουρος για τα λεγόμενά του,κορδώνεται.
Γιατί αντιδρούμε έτσι όμως; Γιατί ας το παραδεχτούμε, όπου και αν ανήκουμε, έτσι πράττουμε...
Εδώ θα παραθέσω ένα γεγονός για να δείτε πόσο βιαζόμαστε να κρίνουμε...

Αργά, μετά τα μεσάνυχτα, κάπου στου Ψυρρή, δυο παιδιά που ακουλουθούν μια πιο ακραία εμφάνηση (Goth) τρέχουν να προλάβουν ένα φαρμακείο που κλείνει γιατί ένας φίλος τους έχει χάσει τις αισθήσεις του. Ο φαρμακοποιός αρνείται να τους δώσει τα απαραίτητα φάρμακα γιατί είναι έτοιμος να κλείσει. Το ένα από τα δυο παιδία απειλεί τον φαρμακοποιό γιατί ο φίλος τους τα χρειάζεται. Ο νεαρός αυτός καταλήγει στο κρατητήριο...
Εδώ, εσείς θα είπατε οτι τα παιδιά αυτά είναι δυο αλήτες οι οποίοι παίρνουν ναρκωτικά. Ο φίλος τους που είχε χάσει τις αισθήσεις του είχε πάρει υπερβολική δόση και ότι ο νεαρός που κατέληξε στο κρατητήριο [το φρικιό αυτό] θα απείλησε τον φαρμακοποιό με μαχαίρι ή κάτι αντίστοιχο. Σωστά;
Αν σευτήκατε έτσι πέσατε εντελώς έξω! Η αλήθεια είναι οτι τα παιδιά αυτά έτρεχαν στον φαρμακοποιό γιατί ο φίλος τους έπασχε από μια εκ γενετής ασθένεια και είχε πάθει κρίση [καμία σχέση με ναρκωτικά και άλλες απαγορευμένες ουσίες], και οι απειλές που εκτοξεύθηκαν ήταν λόγια, όχι μαχαιριές ή σφαίρες!


Είδατε πόσο λάθος μπορούμε να είμαστε; Εκ πρώτης όψεως ναι, μπορεί να φαίνεται κάτι ύποπτο, αλλα αν δεν ξέρουμε όλους τους παράγοντες που συντελούν στο γεγονός αυτό, γιατί κρίνουμε;


Παρεπιπτόντως, για όσους επιθυμούν να μάθουν, ο φίλος τους σώθηκε.

Υπάρχει ένας θρύλος...

...για ένα πουλί που κελαηδάει μία μονάχα φορά στη ζωή του, πιο γλυκά από κά8ε άλλο πλάσμα πάνω στη Γη.Από τη στιγμή που αφήνει την φωλιά του, ψάχνει για ένα δέντρο αγκαθωτό και δεν ησυχάζει αν δεν το βρεί.Και τότε, εκεί που κελαηδάει ανάμεσα στα άγρια κλαριά, παέι και καρφώνεται στο πιο μεγάλο,στο πιο κοφτερό αγκάθι. Και πεθαίνοντας, υψώνεται πάνω από την αγωνία του για να ξεπεράσει με το κελάηδημά του τον κορυδαλλό και το αηδόνι. Ένα τραγούδι θεσπέσιο, με τίμημα την ίδια του την ύπαρξη.Μα ο κόσμος όλος μένει ασάλευτος για να ακούσει και ο Θεός χαμογελαέι στους Ουρανούς του. Γιατί το άριστο αποκτιέται μόνο με μεγάλο πόνο...Ή τουλάχιστον έτσι λέει ο θρύλος.

Colleen McCullough

Σταμάτα να δικαιολογείσαι...

Από μικρά παιδιά μπαίνουμε στην νοοτροπία του <<ποτέ δεν φταίμε εμείς>>. Για παράδειγμα, όντας μικρά παιδιά δεν ήταν λίγες οι φορές που κάναμε <<μπουπ>> σε κάποιο τραπέζι,σε κάποιο ντουλάπι,σε κάποια κολώνα, οπουδήποτε τέλος πάντων. Βάζαμε εμείς τα κλάματα και η μαμά,η γιαγιά ή κάποια θεία ερχόταν και έκανε <<νταντά>> το <<κακό>> τραπέζι που μας χτύπησε. Με αποτέλεσμα να περνάνε το εξής μήνυμα στα τότε (;) μικρά και ήσυχα μυαλουδάκια μας: Εγώ ήμουν σωστός...
Έτσι λίγα χρόνια αργότερα μεγαλώνουμε και με άνεση λέμε ότι φταίει ο Γιώργος,ο Κώστας,η Άννα κοκ.
Κακά τα ψέμματα, είναι πολύ πιο εύκολο από το να παραδεχτείς τα λάθη σου,το ξέρω. Μας έρχεται άβο(υ)λο το να ζητήσουμε συγγνώμη ή μάλλον πιστεύουμε ότι με το να ζητήσουμε συγγνώμη θα βγούμε πιο <<λίγοι>>, κάτι που σε κανέναν μας δεν αρέσει. Είναι γνωστό εξάλλου ότι η άμετρη υπερηφάνεια έχει υπάρξει λόγος καταστροφής αυτοκρατοριών ολόκληρων, πόσο μάλλον διαπροσωπικών σχέσεων.
Και όμως,αν καταφέρεις και παραδεχτείς το λάθος σου (γιατί στο κάτω-κάτω της γραφής άνθρωποι είμαστε), θα νιώσεις καλύτερα. Θέλει κότσια (για να μην πω κάτι άλλο και μας κόψει το ΕΣΡ) για να κάνεις κάτι τέτοιο...
Για τουσ δύσπιστους τώρα.Ίσως με το να παραδέχεσαι ότι δεν είσαι τέλειος, να κάνεις ένα βήμα προς την τελειότητα. Για δείτε το και έτσι...

Game is over...

(Θύτης)

Γιατί τα άτομα που αγαπάμε περισσότερο και μας αγαπούν και εκείνοι-υπάρχει δηλαδή ανταπόκριση,για να το ξεκαθαρίσουμε αυτό- τα πληγώνουμε με τον χειρότερο τρόπο;
Είναι απίστευτο το γεγονός ότι σε αυτά τα άτομα συμπεριφερόμαστε πραγματικά άθλια...
Ίσως επειδή ξέρουμε ότι μας αγαπούν υπερβολικά και θα τα ανέχονται.Παίζουμε με τα όρια, και ενώ γνωρίζουμε ότι το παιχνίδι αυτό υπό άλλες συνθήκες είναι πολύ επικίνδυνο, εδώ είμαστε σίγουροι πως ότι και να γίνει θα είμαστε οι κερδισμένοι της ιστορίας. Τους θεωρούμε δεδομένους και κατά κάποιο τρόπο τους εκμηδενίζουμε. Όσο και να μην θέλουμε να το παραδεχτούμε,μέσα μας το ξέρουμε...
Και όμως,για πόσο ακόμα θα παίζουμε με τα όρια και θα τη βγάζουμε καθαρή; Εξάλλου, ας μην ξεχνάμε ότι στη ρώσικη ρουλέτα υπάρχει μία σφαίρα και αν ακουστεί ο πυροβολισμός... Game is over!


(Θύμα)

Από την άλλη, αξίζουμε αυτά που παθαίνουμε γιατί αγαπάμε υπερβολικά και δεχόμαστε ασυζητητί πολλά,για να μην χαλάσουμε χατίρια. Ακόμα και αν βρούμε το κουράγιο να κάνουμε αυτό που πρέπει: να μιλήσουμε, εκείνοι είτε μας καλοπιάνουν με γλυκόλογα είτε μας εκβιάζουν. Έτσι και εμείς με τη σειρά μας πέφτουμε κατευθείαν στην παγίδα... Μαζευόμαστε, σιωπούμε και δίνουμε άθελά μας (;) το ελεύθερο...
Σίγουρα φταίμε. Και όλα αυτά που μας συμβαίνουν, που παθαίνουμε- για να γίνω πιο μοιρολατρική- τα αξίζουμε. Τα αξίζουμε γιατί αγαπάμε υπερβολικά πολύ. Αγαπάμε αληθινά και τυφλά.
<<Τώρα που σιχάθηκα σε αυτή τη σειρά τι κάνω>>;
Άλλαξε,στο χέρι σου είναι...

Άρνηση...

Έτσι μαθαίνουμε  να ζούμε από τα γεννοφάσκια μας. Νοοτροπία χρόνων πολλών βαθιά ριζωμένη. Ρίζες θεριά, γαντζωμένες καλά στις ψυχές μας. Υποταγμένες ψυχές στέκουν τσακισμένες. Φοβούνται.Πνίγονται.Λυγίζουν.Σπάνε...
Ζεις; Νομίζεις. Βολεύεσαι,και ας μην σου αρέσει.
<<Τι άλλο μπορώ να κάνω;>>
Βασανίζεσαι. Σε καταδιώκουν βολεμένοι χαλαροί αφεντάδες...
'Αραγε γιατί; Γιατί δεν μιλάς; Γιατί δεν εκφράζεις αυτά που σκέφτεσαι; Γιατί δεν αντιδράς;  Γιατί έτσι; Γιατί αρνείσαι να σταθείς ίσος σε λανθασμένα τιμήματα...

Πέμπτη 11-08-2011

Με το να φεύγεις ή να προσπαθείς απεγνωσμένα να φύγεις , να αλλάξεις φίλους, γνωστούς, στέκια, εμφάνιση, επάγγελμα, σπίτι,γειτονιά,σύντροφο, με λίγα λόγια ζωή, δεν συνεπάγεται ότι γίνεσαι καινούριος άνθρωπος, ότι είσαι αυτός που πλασάρεις στη <<νέα σου ζωή>>. Μπορεί να τους ξεγελάσεις,αν και δεν το νομίζω γιατί όλο και κάτι θα σου ξεφύγει από καιρό σε καιρό...

Σε καταλαβαίνω. Επιθυμείς να γεμίσεις το κενό που κρύβεις μέσα σου. Επιθυμείς να ζήσεις τη ζωή που έχεις εδώ και χρόνια ονειρευτεί. Σε νιώθω. Το θέμα είναι ότι επειδή τα άλλαξες όλα.δεν άλλαξες και αυτό που είσαι,αυτά που έχεις ζήσει. Αντιθέτως. Όπου και αν πας, ότι και αν κάνεις, αυτά σε ακολουθούν. Τα κουβαλάς μαζί σου, γι' αυτό δεν πρόκειται ποτέ σου να ευχαριστηθείς...

Ξέρω τι θα μου πεις, και με το δίκιο σου. Δεν μπορώ να σε βοηθήσω, όχι. Αυτό είναι κάτι που πρέπει να το κάνεις μόνος. Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να σου πω ότι πρέπει να σταματήσεις το <<τρέξιμο>>. Γύρνα και κοίταξε το παρελθόν σου στα μάτια. Πάλεψε και σίγουρα θα νιώσεις καλύτερα...