Hamburcakes

Προσπαθώ τελευταία να βρω πράματα να κάνω για να περάσει η μερα, και η [περίπου] αρτοποιεία είναι ένας καλός τρόπος να σκοτώνω λίγη ώρα, αν και δυστυχώς σκοτώνω και το πορτοφόλι μου λιγάκι.

Βλέπω αυτή τη κοπέλα στο Youtube που φτιάχνει όλων των ειδών απίθανα κέικ εμπνευσμένα από nerdy πράματα. Πρόσφατα έφτιαξε cupcakes που μοιάζουν με χάμπουργκερ:

Οπότε έκλεψα την ιδέα, τα έφτιαξα και τους έδωσα δικό μου όνομα. Η σύγκριση είναι τραγική, αλλά τουλάχιστον τρώγονται.

To μαρούλι

Τα χάμπουρκεϊκ

Οι μάγειρες

Αλλά την ώρα τη σκότωσα οπότε τον πέτυχα τον στόχο μου.

-Άνι

Τα θετικά του πεσιμισμού

Ίσως δεν το έχω δει σωστά το πράμα, αλλά ώρες ώρες σκέφτομαι πως όλη η θετική μου διάθεση δεν αρκεί για να αποφύγω την απογοήτευση. Δεν έχω απογοητευτεί πρόσφατα, ευτυχώς. Αλλά έχω συχνά βάλει τον εαυτό μου, όπως και όλοι μας άλλωστε, σε θέση που μπορώ να απογοητευτώ και να πληγωθώ πολύ εύκολα.

Δε θα αναφέρω συγκεκριμένα πράματα γιατί όλοι ξέρουμε τι εννοώ. Αν υπάρχει όμως ένας παγκόσμιος κανόνας με τον οποίο μπορούμε να μην απογοητευτούμε ή να μη πληγωθούμε τόσο πολύ όταν κάτι στην ζωή μας πάει τελείως στραβά, θα ήθελα να το ξέρω.

Μέχρι τώρα είμαι σίγουρη πως το κλειδί είναι 'πεσιμισμός με μέτρο'. Ελάχιστος, βέβαια, αλλά που και πού με βοηθάει να σκέφτομαι πως αυτή η κατάσταση δεν είναι τέλεια, αυτή η φάση της ζωής μου δεν θα κρατήσει για πάντα.

Μάλλον είναι κάτι άλλο και όχι 'πεσιμισμός' απαραίτητα, αλλά ίσως αυτά τα άτομα που όλη την ημέρα γκρινιάζουν, που τα βλέπουν όλα μαύρα και το ποτήρι μισοάδειο, κάτι ξέρουν. Δημιουργούν τέτοια απόσταση ανάμεσα από αυτά που ονειρεύονται και τη σκληρή πραγματικότητα που δεν ξαφνιάζονται όταν όλα πάνε στράφι.

Οπότε σκέφτηκα πως αυτό είναι ένα καλό μέτρο. Όταν αρχίζω και ενθουσιάζομαι για κάτι τέλειο που είναι τόσο τέλειο που ούτε ήξερα πως μπορεί να συμβεί σε μένα, να ξέρω πως η ισορροπία του κόσμου είναι περίεργη και συνήθως όταν καταφέρνεις να δεις στον ορίζοντα κάτι που ονειρευόσουν να αποκτήσεις και έχεις πάρει φόρα και τρέχεις να το φτάσεις, μπορεί κάποιος να βάλει το ποδάρι του μπροστά σου, μπορεί να περδικλωθείς, και μπορεί να φας τα μούτρα σου.

-Άνι

Τέτοιες στιγμές

BBC Television Center, Ιούλιος 2013

Πριν κάνα δυο μέρες βρέθηκα απέναντι από το πρώην Κέντρο της Τηλεόρασης του BBC στο Λονδίνο (μετά από περίπου 53 χρόνια το BBC μεταφέρθηκε στο κέντρο του Λονδίνου). 

Αυτό το μέρος είναι ιστορικό για το BBC, και πριν 2 χρόνια περίπου πέρασα εκεί μια τέλεια εβδομάδα δουλεύοντας στα σκηνικά μιας ταινίας για τους Monty Python. Άλλο που δεν ήθελα εκείνη την εποχή. Πρωτοετής, με αειθαλές κόλλημα στους Python.

Έχω να το λέω πως δούλεψα στο BBC, και παρόλο που στην ουσία δεν έκανα και τίποτα το ιδιαίτερο, είναι μία από τις καλύτερες εμπειρίες που έχω από το Λονδίνο. Ίσως αν βρω μερικές φωτογραφίες να καταφέρω να μεταδώσω κάπως το πόσο μου άρεσε η όλη εμπειρία.

Κυρίως είσοδος. Εκεί περιμένουμε να μας δώσουν τα πάσα. 

Μέσα στο BBC... Και δεν χρειάζεται να πώ τίποτα περισσότερο

Αυτή η μάσκα.

Το πλατό που μετά από 5 μέρες έγινε ένα γραφείο στο Λονδίνο 40 χρόνια πριν.

Όπως είπα η ταινία ήταν για τους Monty Python, οπότε όλα τα προπ που έπρεπε να καθαρίσουμε και να στήσουμε στο πλατό ήταν από το 1970.

Καμια δεκαριά ΤΕΡΑΣΤΙΑ δοριφορικά πιάτα, θέα από τις τουαλέτες (;)

Είδα τη ταινία μετά από λίγο καιρό στο BBC4 (αν θυμάμαι καλά) και ήταν απίθανο να βλέπω στο πλάνο τον τοίχο που έβαψα και τις λάμπες που γυάλισα. Όχι μόνο πέρασα μια βδομάδα γεμάτη νέες εμπειρίες, αλλά επίσης δούλεψα σε μια ταινία για τους αγαπημένους μου κωμικούς όλων των εποχών, και μέσα από αυτή τη δουλειά ήρθαν και άλλες ευκαιρίες να δω πολλά απίστευτα πράματα.

Ενώ στέκομαι έξω από το (παρατημένο πλέον) BBC, δύο χρόνια αργότερα, καθώς πηγαίνω να γνωρίσω σκηνοθέτες και ηθοποιούς σε μια προβολή ταινιών, καταφέρνω να ξεχάσω τις έγνοιες, τη μοναξιά, και το πόσο απρόβλεπτο είναι το μέλλον μου. Έστω για λίγο, είμαι σίγουρη πως μπορώ να καταφέρω ό,τι πιο τρελό ονειρεύτηκα ποτέ.

-Άνι

2ες ευκαιρίες….

Όταν έρχεται η ώρα που χάνεται ξαφνικά από τη ζωή μας. Ένα πρόσωπο που ήταν κοντά μας , ήταν κομμάτι της ζωής μας και έτσι άξαφνα εξαφανίζεται…

Το πρώτο συναίσθημα που τρυπάει τη καρδιά μας, είναι ο θυμός.

Όταν βασίζεσαι σε κάποιον για λίγα ή πολλά, όταν στηρίζεις κάποιον στα μεγάλα και στα χαζά, ζητάς και θέλεις. Δεν είναι το περίεργο αυτό. Το περίεργο έγκειται αλλού..πού όμως;

Στην αρχή είναι τα νεύρα. Μετά είναι η λύπη και το «λείπει».

Μου λείπει που δεν πάμε για καφέ. Μου λείπουν τα ατελείωτα απογευματινά τηλεφωνήματα που συζητούσαμε από το πιο μικρό μέχρι το πιο μεγάλο πράγμα, μου λείπουν τα Σάββατα και οι συναυλίες…

Στη συνέχεια περνά και αυτή η φάση που περιμένεις… έτσι αρχίζεις καινούριες παραδόσεις και βρίσκεις καινούρια λημέρια, και τηλεφωνείς σε καινούρια πρόσωπα…

Δειλά δειλά  «ξεμυτίζεις» και κάνεις like σε μια καινούρια σελίδα στη ζωή σου…

Όταν λοιπόν έχουν περάσει τα άσχημα και έχεις ξεχαστεί- όχι ξεχάσει-  έχεις πλέον νέα καθημερινότητα, τη δική σου καθημερινότητα, τη ζεις και σου αρέσει∙  χτυπά το κουδούνι, ανοίγεις και συνειδητοποιείς ότι στο κατώφλι της πόρτας σου στέκει η παλιά σου ζωή. Ταράζεσαι και σκέφτεσαι αυτόματα, μηχανικά δυο πράγματα: κλείνω την πόρτα μια και καλή ή κάνω ένα καφέ και ακούω.

Ξέρουμε όλοι οι κατεργάρηδες ότι το πρώτο ενώ όλοι μας το θέλουμε κανείς δεν το κάνει γιατί ο άνθρωπος από τη φύση του δυστυχώς ή ευτυχώς είναι ζώον περίεργον και η περιέργεια με τον ένα ή τον άλλο τρόπο πάντα ικανοποιείται…

...και μετά ξύπνησα.

Τα Χριστούγεννα του 2012 γύρισα στο σπίτι μου και πέρασα τις διακοπές με την οικογένειά μου. Παρόλο που η διαφορά της ώρας είναι πολύ μικρή από την Αγγλία στην Ελλάδα (2 ώρες), όποτε γυρνάω σπίτι παθαίνω jet lag και κοιμάμαι σχεδόν ολόκληρη την ημέρα. Μια από τις πρώτες μέρες του 2013 έτυχε να ξυπνήσω νωρίς νωρίς το πρωί, οπότε μέχρι τις 2 το μεσημέρι ήμουν ήδη πτώμα. Αποφάσισα να κοιμηθώ λίγο και ξάπλωσα στον καναπέ.

Κλείνω τα μάτια μου και σκέφτομαι πόσο εκνευριστικό είναι που είμαι πάντα τόσο κουρασμένη.  Αλλά δεν μπορώ να κοιμηθώ. Κάποιος άρχισε να παίζει μουσική στο σαλόνι. Ανοίγω τα μάτια και κοιτάω γύρω μου. Ένας προτζέκτορας είναι πάνω στον πάγκο της κουζίνας και προβάλλει ένα Χριστουγεννιάτικο βίντεο στον τοίχο απέναντί μου. Σηκώνομαι γιατί σκέφτομαι "τι στο καλό κάνει αυτό το χριστουγεννιάτικο τραγούδι της Lana Del Rey στον τοίχο του σπιτιού μου και δεν με αφήνει να κοιμηθώ", και πάω να σβήσω τον προτζέκτορα. Δε βρίσκω κουμπί, οπότε πάω να τραβήξω την μπρίζα. Κοιτάω κάτω, αλλά κάτι δεν πάει καλά. Το πολύμπριζο είναι για αγγλικές μπρίζες.

Και τότε κατάλαβα πως ονειρεύομαι. Και το όνειρό μου είναι διαυγές. Όπως γίνεται λοιπόν όταν κάποιος έχει για πρώτη φορά στην ζωή του συνειδητό όνειρο, ενθουσιάζομαι τόσο πολύ που ούτε μου περνάει από το μυαλό να εκμεταλλευτώ τις απέραντες δυνατότητες που μου προσφέρονται.

Όχι. Αντί γι αυτό πάω πίσω στον καναπέ, ξαπλώνω, κλείνω τα μάτια μου, τα ξανανοίγω, και είναι βράδυ.

-Άνι

Summer in the Shade vol 1

Όταν η Μ. επισκέπτεται τις γνωστές αλυσίδες καταστημάτων κατηφορίζοντας την Ερμού, ένα μόνο  πράγμα θα την ακούσεις να λέει σε κάθε κατάστημα που μπαίνει: "Πωωω πολύ χρώμα ρε φίλε!" Η Μ. ανήκει στην μειονότητα των goth και το στυλ της για τους περισσότερους είναι εκκεντρικό. Όμως,σήμερα καλά νέα έρχονται για όλους εσας τους "φίλους" της Μ. , το goth για αυτό το χρόνο είναι must και η "βούλα" δίνεται από μεγάλους οίκους μόδας του Παρισιού,της Ν.Υόρκης και όχι μόνο... Οπότε no worries Μ. , τώρα όταν μπαίνεις σε ενα κατάστημα γνωστής αλυσίδας το μόνο χρώμα που θα φιγουράρει, θα 'ναι το αγαπημένο σου μαύρο! Για του λόγου το αληθές, και για να πάρετε κάποιες ιδέες, συγκεντρώσαμε κάποια από τα δικά μας αγαπημένα:

 

Saint Laurent

Ann Demeulemeester

Ralph Lauren

Saint Laurent

Τι έμαθα όταν πήγα στο Λονδίνο

Προσπαθώ μέρες να δουλέψω αυτό το άρθρο στο μυαλό μου αλλά δεν μπορώ να αποφασίσω πώς να γράψω. Δεν θέλω να προσβάλω κανέναν, δεν θέλω να ακουστώ σαν κάνα ψώνιο που πέρασε 2 χρόνια στο εξωτερικό και ξέχασε για τα καλά το ότι μεγάλωσε στα Βαλκάνια... και τα λοιπά.

Υπάρχουν μερικά πράματα που δεν είχα ιδέα για την Αγγλία, και συγκεκριμένα για το Λονδίνο. Όταν ήμουν 17-18 χρονών και ετοιμαζόμουν να φύγω, έψαχνα στο ίντερνετ για blog από Έλληνες στο Λονδίνο μπας και μάθω πώς φαίνεται αυτή η πόλη μέσα από τα μάτια τους. Οπότε αποφάσισα πως θα γράψω αυτό το άρθρο κάπως σαν το άρθρο που ήλπισα να βρω τότε.

ΤΙ ΕΜΑΘΑ ΟΤΑΝ ΠΗΓΑ ΣΤΟ ΛΟΝΔΙΝΟ

Πρώτα απ όλα δεν είναι 'Λόντον'
Είναι 'Λάντααααν'.


Τέρμα το νόστιμο φαγητό
Τελεία και παύλα.

Έλληνες παντού!
Με το υπέροχο συνήθειο να λένε τα προσωπικά τους στην μέση του δρόμου λες και δεν τους καταλαβαίνω.


Αδέσποτα;
Σχεδόν τρία χρόνια τώρα δεν έχω δει ούτε ένα αδέσποτο σκύλο. Κάθε βράδυ όμως οι δρόμοι του Λονδίνου γεμίζουν πεινασμένες αλεπούδες που ξεσκίζουν τις σακούλες σκουπιδιών και ουρλιάζουν μέσα στην νύχτα λες και τις σκοτώνουν (λόγω των πλούσιων Άγγλων που τις κυνηγάνε για πλάκα στην επαρχία μετακόμισαν μέσα στο Λονδίνο και έγιναν πρωτευουσιάνες).

Οι Άγγλοι κάνουν τρέλες
Οι Άγγλοι κάνουν εδώ ακριβώς ό,τι κάνουν στην Ελλάδα το καλοκαίρι. Παλιότερα η τηλεόραση μου έδωσε την εντύπωση πως επισκέπτονται την Ελλάδα και τα κάνουν όλα λίμπα, διότι όταν επιστρέψουν στην πατρίδα τους έχουν να πάνε στην δουλειά και δεν μπορούνε. Εν μέρει αυτό είναι αλήθεια, όμως πολλά πρακτορεία διακοπών πουλάνε πάμφθηνες διακοπές στην Ελλάδα, ακριβώς με την υπόσχεση πως θα μπορούν να κάνουν όλα αυτά τα τέλεια πράματα που μπορεί κάποιος να κάνει στην Μύκονο ή στα Μάλια. Πάνω κάτω, κι εδώ τα ίδια κάνουν, απλά είναι σε σκοτεινά κλαμπ με κολλώδες πατώματα, και κανένας δεν ενδιαφέρεται να τα βγάλει στις ειδήσεις. Αντί γι αυτό ασχολούνται με τη βασίλισσα.


Καύσωνας; Καύσωνας!
Προφανώς είναι λόγω της υγρασίας, αλλά όταν χτυπήσει η θερμοκρασία 25 βαθμούς, αυτό ήταν. Αρχίζει ο αέρας να κολλάει πάνω σου, και οι Άγγλοι φοράνε μαγιό και πάνε στα πάρκα να παίξουν ρακέτες. Στους 30 βαθμούς λιώνει η άσφαλτος.


Αέραααααααααααααααααα
Ξεχάστε ό,τι ξέρατε για το βροχερό Λονδίνο. Όσο βρέχει στην Ελλάδα, βρέχει και εδώ. Αλλα όταν λέω πως το Λονδίνο είναι επίσης γνωστό και ώς the windy city ... καλύτερα να το πιστέψετε.

-Άνι

My Only Summer

Η εξεταστική πέρασε και το καλοκαίρι έχει μπει για τα καλά. Μπροστά μας μαίνονται...ξαπλώστρες δίπλα στο κύμα, δροσερά ποτά και πολλές πολλές βραδινές βολτούλες! Είναι ωραίο να είσαι φοιτητής γιατί κάθε εποχή του χρόνου για μας είναι λίγο πολύ διακοπές! Όμως παρόλα αυτά η κούραση ειναι κούραση. Ειδικά στη πόλη μόνο και μόνο οι διαδρομές είναι κουραστικές. Το πρωινό ξύπνημα, ο γρήγορος καφές, το γεμάτο μετρό, οι ενοχλητικές εικόνες,οι λακκούβες γεμάτες νερό κλπ...αρκούν για να σου χαλάσουν το πρωινό σου. Και η μέρα δεν φαντάζει και πολύ ενθαρρυντική με τα πρωινά εργαστήρια, τα μαθήματα και το ενοχλητικό μπλα,μπλα των...βαρετών καθηγητών σου.
Όμως όλα αυτά ανήκουν στο παρελθόν και μέχρι το Σεπτέμβριο ας τα αφήσουμε κλειδωμένα στο πατάρι!
Αχ καλοκαίρι, καλοκαίρι, καλοκαίρι! Από μικρά παιδιά μαθαίνουμε να το αγαπάμε. Το έχουμε συνδιάσει στο μυαλό μας με την ξεγνοιασιά, το παιχνίδι και τη διασκέδαση! Στα σχολικά μας χρόνια το περιμέναμε πως και πως, ως φοιτητές επίσης αλλά και ως εργαζόμενοι ακόμα περισσότερο!
 Είτε επισκεπτούμε κάποιο νησί ή κάποιο άλλα πολυπόθητο ταξιδιωτικό προορισμό, είτε επισκεπτούμε τη γιαγιά στο χωριό είτε πάμε για ελευθερο camping, ακόμα και αν μείνουμε στη πόλη, το καλοκαιράκι φέρνει άλλο αέρα στη ζωή μας και μας φτιάχνει τη διάθεση. Είναι το παρατεταμένο Σάββατο της ζωής μας! ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ!!!!


-Μαρίνα

21 και πάνω.

Αυτό το blog είναι πλέον ένα κομμάτι της ζωής μου. Πρώτον επειδή είναι πολύ πιο επιτυχημένο από τις προηγούμενες τρεις προσπάθειες που έκανα σε αυτό τον τομέα, και δεύτερον επειδή γεμίζει τον ελεύθερο χρόνο μου πολύ καλύτερα από το να ανοίγω το ψυγείο κάθε 4 λεπτά ελπίζοντας πως κάτι καινούργιο εμφανίστηκε ως διά μαγείας και περιμένει να φαγωθεί. 

Με αφορμή λοιπόν τα αναμενόμενα γενέθλιά μου (άλλο ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής μου με αρκετές πετυχημένες προσπάθειες), και μιας και γίνομαι 21, αποφάσισα να καταγράψω 21 πράγματα που (κατά τη γνώμη μου) έχω μάθει μέχρι σήμερα για την ζωή. Συγκεκριμένα, για την δική μου ζωή.

Δεν πιστεύω πως αυτή η λίστα είναι ‘σωστή’ ή πως είναι αλήθεια. Το αντίθετο, ελπίζω πως κάποια στιγμή στην ζωή μου θα την διαβάσω πάλι και θα σκεφτώ, «Τι βλακείες είναι αυτές, δεν το πιστεύω πως τις ανέβασα στο ίντερνετ για να τις δει όλος ο κόσμος»

Φτάνουν οι πολυλογίες. Ας μπούμε στο ψητό.

21 ΠΡΑΜΑΤΑ ΠΟΥ ΕΜΑΘΑ ΜΕΧΡΙ ΤΩΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΖΩΗ [ΜΟΥ]

21) Πολύ συχνά βρίσκομαι σε κατάσταση απίστευτης βαρεμάρας.
Και καταλήγω να γράφω σε αυτό το blog. 

20) Μπορώ πλέον να μπω σε όποιο μαγαζί του κόσμου θέλω. 
Ακόμα και σε αυτά τα σπορτ καφέ που λέγονται ‘Το Μπιμπερό΄ και έχουν φιμέ τζάμια. Απορώ τι σόι κοκτέιλ φτιάχνουν εκεί.

19) Οι προ-εφηβικές ηλικίες μου τα κάνουν τσουρέκια. 
Είκοσι λεπτά σε ένα λεωφορείο γεμάτο γυμνασιόπαιδα αρκούν.

18) Ρετρό να ‘ναι κι ό,τι να ‘ναι.




17) Η Disney τελείωσε για πάντα. 
Σαν το Αμερικάνικο Όνειρο.

16) Τα πιο ωραία όνειρα είναι αυτά που θυμάμαι από την παιδική μου ηλικία.
Τελευταία είναι όλα μια απογοήτευση και μισή.

15) Δεν έχω δίπλωμα οδήγησης και νιώθω μειονεκτικά.
Όλα τα παιδάκια στην ηλικία μου ξέρουν να το κάνουν κι εγώ ακόμα τίποτα. 


14) Αυτές οι πλαστικές φούσκες δεν θα παλιώσουν ποτέ.

13) Όσο μεγαλώνω τόσο λιγότερο κοιμάμαι.

Ας πούμε γράφω αυτό το blog στις 4μιση το πρωί.

12) Ο τοίχος είχε την δική του ιστορία. 
Στο δημοτικό είναι LFE και BFFE, στο γυμνάσιο είναι "με λένε λόλα τα κάνω όλα" και τώρα είναι "You have 262 new requests from Farmville"

11) Κανένα φαγητό στον κόσμο δεν έχει καλύτερη γεύση από αυτό που φτιάχνει κάποιος με αγάπη. Για μένα. Χωρίς να πρέπει να το μαγειρέψω εγώ.

10) Δεν είμαι πια φοιτήτρια. 

9) Η βασική χρήση του Ίντερνετ είναι μία.

Και συνεχίζοντας με ανάλογη σκέψη... 

8) Κανένας άντρας στον κόσμο δεν θα απέρριπτε την παρακάτω γυναίκα, αν υπήρχε.

7) Ακόμα δεν βαρέθηκα να βλέπω κινούμενα. 

"I watch Planet Chasers Starlight Excellent all day, every day"

6) Θα ‘θελα πολύ να πιστεύω σε κάποιον Θεό.

...ώστε να μην ξαγρυπνάω τα βράδια απορώντας για τον θάνατο και ώστε να απαντάει κάποιος άλλος τα υπαρξιακά μου. 

5) Ακόμα δεν μου έλειψε το σχολείο. 

Δυστυχώς ή ευτυχώς.

4) Ακόμα δεν έβαλα σε πράξη αυτά που έμαθα στην θετική κατεύθυνση. 
Τίποτα απολύτως μιλάμε.

3) Δεν θα συνειδητοποιήσω ποτέ πως είμαι ενήλικας.

2) Ακολουθώντας το ένστικτό μου έφτασα σε κάποια πολύ ωραία μέρη. 
Και μέχρι τώρα πάει καλά το πράμα. Γεια μας.

1) Όλα είναι σχετικά, όπως είπε και ο Αϊνστάιν.
Για παράδειγμα: 
Η αντίδραση των συνομηλίκων μου όταν είδαν πως φοράω γυαλιά στην τετάρτη δημοτικού: Χα χα χα πόσα δάχτυλα σου δείχνω; χα χα χα με βλέπεις, με βλέπεις;

Η αντίδραση των συνομηλίκων μου τώρα: Πολύ σοφιστικέ, σαν σέξι γραμματέας.


Ελπίζω να κάνω λάθος για μερικά από τα πράματα που νομίζω πως ξέρω για την ζωή. 

-Άνι

Life through the eyes of a cookie

Πολύ στρες τελευταία. Νιώθουμε πως τα προβλήματά μας έχουν γίνει μια μεγάλη, γλοιώδης μάζα και μας πνίγουνε. Ας σταματήσουμε το τρέξιμο για μια στιγμή και ας αναθεωρήσουμε την κατάστασή μας. Δε μπορεί να είναι τα πράματα τόσο άσχημα. Τι θα έκανε κάποιος άλλος στην θέση μας; Κάποιος που δεν ανησυχεί όσο εμείς, που δεν έχει τόσα κοινωνικά στερεότυπα να ακολουθήσει.

Πιο συγκεκριμένα, ας αναρωτηθούμε: What Would Cookie Do?

.
Μου ζήτησαν να γράψω κάτι σε αυτό το blog για το πώς βλέπω τον κόσμο μέσα από τα κουλουρίσια μάτια μου.

Ζω σε μια χάρτινη συσκευασία. Έχω ένα τεράστιο παράθυρο που κοιτάει σε όλον τον υπόλοιπο κόσμο. Δεν χρειάζεται να βρω δουλειά γιατί ζω σε μια σακούλα χωρίς τηλεόραση και ίντερνετ, δεν χρειάζομαι ρούχα ή παπούτσια.

Τα πάω καλά με όλους, γιατί δεν κουτσομπολεύω και δεν κακολογώ κανένα. Ποιος είμαι εγώ να κατακρίνω; Κουλούρι είμαι. 

Είμαι πάντα χαρούμενος γιατί ξέρω ακριβώς τι έχω. Παίρνω το κάθε μικροσκοπικό πράμα ξεχωριστά, το κάθε λεπτό που με κάνει ευτυχισμένο, και το εκτιμάω σαν να ήταν το πιο πολύτιμο πράμα του κόσμου. 

Πριν κοιμηθώ κάθε βράδυ είμαι σίγουρος πως δεν είμαι τσακωμένος με κανένα από τα άτομα που αγαπάω και πως δεν έχω βλάψει κανέναν σήμερα. Αύριο θα είναι ακόμα μια μέρα ακριβώς σαν όλες τις άλλες, και είναι στο κουλουρίσιο χέρι μου να την κάνω ξεχωριστή.

-Cookie

-Άνι