Τι έμαθα όταν πήγα στο Λονδίνο

Προσπαθώ μέρες να δουλέψω αυτό το άρθρο στο μυαλό μου αλλά δεν μπορώ να αποφασίσω πώς να γράψω. Δεν θέλω να προσβάλω κανέναν, δεν θέλω να ακουστώ σαν κάνα ψώνιο που πέρασε 2 χρόνια στο εξωτερικό και ξέχασε για τα καλά το ότι μεγάλωσε στα Βαλκάνια... και τα λοιπά.

Υπάρχουν μερικά πράματα που δεν είχα ιδέα για την Αγγλία, και συγκεκριμένα για το Λονδίνο. Όταν ήμουν 17-18 χρονών και ετοιμαζόμουν να φύγω, έψαχνα στο ίντερνετ για blog από Έλληνες στο Λονδίνο μπας και μάθω πώς φαίνεται αυτή η πόλη μέσα από τα μάτια τους. Οπότε αποφάσισα πως θα γράψω αυτό το άρθρο κάπως σαν το άρθρο που ήλπισα να βρω τότε.

ΤΙ ΕΜΑΘΑ ΟΤΑΝ ΠΗΓΑ ΣΤΟ ΛΟΝΔΙΝΟ

Πρώτα απ όλα δεν είναι 'Λόντον'
Είναι 'Λάντααααν'.


Τέρμα το νόστιμο φαγητό
Τελεία και παύλα.

Έλληνες παντού!
Με το υπέροχο συνήθειο να λένε τα προσωπικά τους στην μέση του δρόμου λες και δεν τους καταλαβαίνω.


Αδέσποτα;
Σχεδόν τρία χρόνια τώρα δεν έχω δει ούτε ένα αδέσποτο σκύλο. Κάθε βράδυ όμως οι δρόμοι του Λονδίνου γεμίζουν πεινασμένες αλεπούδες που ξεσκίζουν τις σακούλες σκουπιδιών και ουρλιάζουν μέσα στην νύχτα λες και τις σκοτώνουν (λόγω των πλούσιων Άγγλων που τις κυνηγάνε για πλάκα στην επαρχία μετακόμισαν μέσα στο Λονδίνο και έγιναν πρωτευουσιάνες).

Οι Άγγλοι κάνουν τρέλες
Οι Άγγλοι κάνουν εδώ ακριβώς ό,τι κάνουν στην Ελλάδα το καλοκαίρι. Παλιότερα η τηλεόραση μου έδωσε την εντύπωση πως επισκέπτονται την Ελλάδα και τα κάνουν όλα λίμπα, διότι όταν επιστρέψουν στην πατρίδα τους έχουν να πάνε στην δουλειά και δεν μπορούνε. Εν μέρει αυτό είναι αλήθεια, όμως πολλά πρακτορεία διακοπών πουλάνε πάμφθηνες διακοπές στην Ελλάδα, ακριβώς με την υπόσχεση πως θα μπορούν να κάνουν όλα αυτά τα τέλεια πράματα που μπορεί κάποιος να κάνει στην Μύκονο ή στα Μάλια. Πάνω κάτω, κι εδώ τα ίδια κάνουν, απλά είναι σε σκοτεινά κλαμπ με κολλώδες πατώματα, και κανένας δεν ενδιαφέρεται να τα βγάλει στις ειδήσεις. Αντί γι αυτό ασχολούνται με τη βασίλισσα.


Καύσωνας; Καύσωνας!
Προφανώς είναι λόγω της υγρασίας, αλλά όταν χτυπήσει η θερμοκρασία 25 βαθμούς, αυτό ήταν. Αρχίζει ο αέρας να κολλάει πάνω σου, και οι Άγγλοι φοράνε μαγιό και πάνε στα πάρκα να παίξουν ρακέτες. Στους 30 βαθμούς λιώνει η άσφαλτος.


Αέραααααααααααααααααα
Ξεχάστε ό,τι ξέρατε για το βροχερό Λονδίνο. Όσο βρέχει στην Ελλάδα, βρέχει και εδώ. Αλλα όταν λέω πως το Λονδίνο είναι επίσης γνωστό και ώς the windy city ... καλύτερα να το πιστέψετε.

-Άνι

My Only Summer

Η εξεταστική πέρασε και το καλοκαίρι έχει μπει για τα καλά. Μπροστά μας μαίνονται...ξαπλώστρες δίπλα στο κύμα, δροσερά ποτά και πολλές πολλές βραδινές βολτούλες! Είναι ωραίο να είσαι φοιτητής γιατί κάθε εποχή του χρόνου για μας είναι λίγο πολύ διακοπές! Όμως παρόλα αυτά η κούραση ειναι κούραση. Ειδικά στη πόλη μόνο και μόνο οι διαδρομές είναι κουραστικές. Το πρωινό ξύπνημα, ο γρήγορος καφές, το γεμάτο μετρό, οι ενοχλητικές εικόνες,οι λακκούβες γεμάτες νερό κλπ...αρκούν για να σου χαλάσουν το πρωινό σου. Και η μέρα δεν φαντάζει και πολύ ενθαρρυντική με τα πρωινά εργαστήρια, τα μαθήματα και το ενοχλητικό μπλα,μπλα των...βαρετών καθηγητών σου.
Όμως όλα αυτά ανήκουν στο παρελθόν και μέχρι το Σεπτέμβριο ας τα αφήσουμε κλειδωμένα στο πατάρι!
Αχ καλοκαίρι, καλοκαίρι, καλοκαίρι! Από μικρά παιδιά μαθαίνουμε να το αγαπάμε. Το έχουμε συνδιάσει στο μυαλό μας με την ξεγνοιασιά, το παιχνίδι και τη διασκέδαση! Στα σχολικά μας χρόνια το περιμέναμε πως και πως, ως φοιτητές επίσης αλλά και ως εργαζόμενοι ακόμα περισσότερο!
 Είτε επισκεπτούμε κάποιο νησί ή κάποιο άλλα πολυπόθητο ταξιδιωτικό προορισμό, είτε επισκεπτούμε τη γιαγιά στο χωριό είτε πάμε για ελευθερο camping, ακόμα και αν μείνουμε στη πόλη, το καλοκαιράκι φέρνει άλλο αέρα στη ζωή μας και μας φτιάχνει τη διάθεση. Είναι το παρατεταμένο Σάββατο της ζωής μας! ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ!!!!


-Μαρίνα

21 και πάνω.

Αυτό το blog είναι πλέον ένα κομμάτι της ζωής μου. Πρώτον επειδή είναι πολύ πιο επιτυχημένο από τις προηγούμενες τρεις προσπάθειες που έκανα σε αυτό τον τομέα, και δεύτερον επειδή γεμίζει τον ελεύθερο χρόνο μου πολύ καλύτερα από το να ανοίγω το ψυγείο κάθε 4 λεπτά ελπίζοντας πως κάτι καινούργιο εμφανίστηκε ως διά μαγείας και περιμένει να φαγωθεί. 

Με αφορμή λοιπόν τα αναμενόμενα γενέθλιά μου (άλλο ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής μου με αρκετές πετυχημένες προσπάθειες), και μιας και γίνομαι 21, αποφάσισα να καταγράψω 21 πράγματα που (κατά τη γνώμη μου) έχω μάθει μέχρι σήμερα για την ζωή. Συγκεκριμένα, για την δική μου ζωή.

Δεν πιστεύω πως αυτή η λίστα είναι ‘σωστή’ ή πως είναι αλήθεια. Το αντίθετο, ελπίζω πως κάποια στιγμή στην ζωή μου θα την διαβάσω πάλι και θα σκεφτώ, «Τι βλακείες είναι αυτές, δεν το πιστεύω πως τις ανέβασα στο ίντερνετ για να τις δει όλος ο κόσμος»

Φτάνουν οι πολυλογίες. Ας μπούμε στο ψητό.

21 ΠΡΑΜΑΤΑ ΠΟΥ ΕΜΑΘΑ ΜΕΧΡΙ ΤΩΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΖΩΗ [ΜΟΥ]

21) Πολύ συχνά βρίσκομαι σε κατάσταση απίστευτης βαρεμάρας.
Και καταλήγω να γράφω σε αυτό το blog. 

20) Μπορώ πλέον να μπω σε όποιο μαγαζί του κόσμου θέλω. 
Ακόμα και σε αυτά τα σπορτ καφέ που λέγονται ‘Το Μπιμπερό΄ και έχουν φιμέ τζάμια. Απορώ τι σόι κοκτέιλ φτιάχνουν εκεί.

19) Οι προ-εφηβικές ηλικίες μου τα κάνουν τσουρέκια. 
Είκοσι λεπτά σε ένα λεωφορείο γεμάτο γυμνασιόπαιδα αρκούν.

18) Ρετρό να ‘ναι κι ό,τι να ‘ναι.




17) Η Disney τελείωσε για πάντα. 
Σαν το Αμερικάνικο Όνειρο.

16) Τα πιο ωραία όνειρα είναι αυτά που θυμάμαι από την παιδική μου ηλικία.
Τελευταία είναι όλα μια απογοήτευση και μισή.

15) Δεν έχω δίπλωμα οδήγησης και νιώθω μειονεκτικά.
Όλα τα παιδάκια στην ηλικία μου ξέρουν να το κάνουν κι εγώ ακόμα τίποτα. 


14) Αυτές οι πλαστικές φούσκες δεν θα παλιώσουν ποτέ.

13) Όσο μεγαλώνω τόσο λιγότερο κοιμάμαι.

Ας πούμε γράφω αυτό το blog στις 4μιση το πρωί.

12) Ο τοίχος είχε την δική του ιστορία. 
Στο δημοτικό είναι LFE και BFFE, στο γυμνάσιο είναι "με λένε λόλα τα κάνω όλα" και τώρα είναι "You have 262 new requests from Farmville"

11) Κανένα φαγητό στον κόσμο δεν έχει καλύτερη γεύση από αυτό που φτιάχνει κάποιος με αγάπη. Για μένα. Χωρίς να πρέπει να το μαγειρέψω εγώ.

10) Δεν είμαι πια φοιτήτρια. 

9) Η βασική χρήση του Ίντερνετ είναι μία.

Και συνεχίζοντας με ανάλογη σκέψη... 

8) Κανένας άντρας στον κόσμο δεν θα απέρριπτε την παρακάτω γυναίκα, αν υπήρχε.

7) Ακόμα δεν βαρέθηκα να βλέπω κινούμενα. 

"I watch Planet Chasers Starlight Excellent all day, every day"

6) Θα ‘θελα πολύ να πιστεύω σε κάποιον Θεό.

...ώστε να μην ξαγρυπνάω τα βράδια απορώντας για τον θάνατο και ώστε να απαντάει κάποιος άλλος τα υπαρξιακά μου. 

5) Ακόμα δεν μου έλειψε το σχολείο. 

Δυστυχώς ή ευτυχώς.

4) Ακόμα δεν έβαλα σε πράξη αυτά που έμαθα στην θετική κατεύθυνση. 
Τίποτα απολύτως μιλάμε.

3) Δεν θα συνειδητοποιήσω ποτέ πως είμαι ενήλικας.

2) Ακολουθώντας το ένστικτό μου έφτασα σε κάποια πολύ ωραία μέρη. 
Και μέχρι τώρα πάει καλά το πράμα. Γεια μας.

1) Όλα είναι σχετικά, όπως είπε και ο Αϊνστάιν.
Για παράδειγμα: 
Η αντίδραση των συνομηλίκων μου όταν είδαν πως φοράω γυαλιά στην τετάρτη δημοτικού: Χα χα χα πόσα δάχτυλα σου δείχνω; χα χα χα με βλέπεις, με βλέπεις;

Η αντίδραση των συνομηλίκων μου τώρα: Πολύ σοφιστικέ, σαν σέξι γραμματέας.


Ελπίζω να κάνω λάθος για μερικά από τα πράματα που νομίζω πως ξέρω για την ζωή. 

-Άνι

Life through the eyes of a cookie

Πολύ στρες τελευταία. Νιώθουμε πως τα προβλήματά μας έχουν γίνει μια μεγάλη, γλοιώδης μάζα και μας πνίγουνε. Ας σταματήσουμε το τρέξιμο για μια στιγμή και ας αναθεωρήσουμε την κατάστασή μας. Δε μπορεί να είναι τα πράματα τόσο άσχημα. Τι θα έκανε κάποιος άλλος στην θέση μας; Κάποιος που δεν ανησυχεί όσο εμείς, που δεν έχει τόσα κοινωνικά στερεότυπα να ακολουθήσει.

Πιο συγκεκριμένα, ας αναρωτηθούμε: What Would Cookie Do?

.
Μου ζήτησαν να γράψω κάτι σε αυτό το blog για το πώς βλέπω τον κόσμο μέσα από τα κουλουρίσια μάτια μου.

Ζω σε μια χάρτινη συσκευασία. Έχω ένα τεράστιο παράθυρο που κοιτάει σε όλον τον υπόλοιπο κόσμο. Δεν χρειάζεται να βρω δουλειά γιατί ζω σε μια σακούλα χωρίς τηλεόραση και ίντερνετ, δεν χρειάζομαι ρούχα ή παπούτσια.

Τα πάω καλά με όλους, γιατί δεν κουτσομπολεύω και δεν κακολογώ κανένα. Ποιος είμαι εγώ να κατακρίνω; Κουλούρι είμαι. 

Είμαι πάντα χαρούμενος γιατί ξέρω ακριβώς τι έχω. Παίρνω το κάθε μικροσκοπικό πράμα ξεχωριστά, το κάθε λεπτό που με κάνει ευτυχισμένο, και το εκτιμάω σαν να ήταν το πιο πολύτιμο πράμα του κόσμου. 

Πριν κοιμηθώ κάθε βράδυ είμαι σίγουρος πως δεν είμαι τσακωμένος με κανένα από τα άτομα που αγαπάω και πως δεν έχω βλάψει κανέναν σήμερα. Αύριο θα είναι ακόμα μια μέρα ακριβώς σαν όλες τις άλλες, και είναι στο κουλουρίσιο χέρι μου να την κάνω ξεχωριστή.

-Cookie

-Άνι

Για πάντα

Μιας και έχω καιρό να γράψω κάτι σε αυτό το blog, και κυρίως επειδή έχω να γράψω μια έκθεση 3.000 λέξεων και δεν λέει να βγει, αποφάσισα να κάνω ένα διάλειμμα. Θα κοιτάξω για άλλη μια φορά μέσα στο μικροσκοπικό, προβληματισμένο μου μυαλό, για να βρω κάτι που με ενοχλεί, που το λατρεύω: την φράση 'για πάντα'.

Πολλά πράματα είναι για πάντα: ο χρόνος που περνάει, το παρελθόν, η περίεργη σχέση ανάμεσα στο χθες και το αύριο, τα συναισθήματα που έχει νιώσει η ανθρωπότητα μέχρι σήμερα, η χοληστερίνη και ο διαβήτης που θα πάθουμε όλοι στο μέλλον από τα σκουπίδια που τρώμε.

Πολλά πράματα θέλουμε να είναι για πάντα: η μακρόχρονες παιδικές φιλίες, ο πρώτος μας έρωτας, το ανατρίχιασμα που νιώθουμε όταν ακούμε το ίδιο τραγούδι ξανά και ξανά, κάτι που το αγαπάμε μέχρι θανάτου αλλά ξέρουμε πως μια μέρα θα το χάσουμε, εκείνη η φάση που είσαι μεθυσμένος αλλά δεν σου έρχεται ακόμα να ξεράσεις παντού.

Ίσως οι άνθρωποι, πιο συχνά από άλλα πράματα, θέλουν η ζωή να είναι για πάντα. Έχουμε προσπαθήσει αμέτρητους αιώνες να βρούμε τρόπους για να σταματήσουμε τον μισητό, αναπόφευκτο και αόριστο θάνατο: με ελιξίρια, με αλχημείες, με φάρμακα, με την φιλοσοφική λίθο.

Άρα, σκέφτομαι εγώ τώρα, ενώ προσπαθώ να αποφύγω την αναπόφευχτη και αόριστη έκθεση, ίσως να υπάρχει λόγος που ο έρωτας και η ευτυχία, δυστυχώς, δεν είναι για πάντα, ενώ τα χρέη μας στην τράπεζα και το κράτος, είναι. Ίσως τα αληθινά πράματα δεν μπορούν να είναι για πάντα, γιατί απλά...υπάρχουν. Επειδή ο χρόνος περνάει από πάνω τους και τα αλλάζει: από πρώτες γνωριμίες, σε έρωτες, σε αγάπη, στην ευτυχία, σε εκείνο το σπαστικό γέλιο που δεν λέει να σε αφήσει... Στην απογοήτευση, στην συνειδητοποίηση, στο μάθημα του παθήματος, και στην καινούργια αρχή για να έρθουν κι άλλα τέτοια πράματα που θέλουμε να τα έχουμε για πάντα.


Όπως συνήθως, προσπαθώ να μην το παρακάνω με τις βλακείες που γράφω σε αυτό το blog, οπότε θα κλείσω με αυτό που εγώ θα ήθελα να είναι για πάντα: οι αποχαιρετισμοί.

Κοιτούσα πριν λίγο μια έκθεση που έγραψα πέρυσι για την ταινία Περσέπολις. Προσωπικά, είναι μια από τις αγαπημένες μου ταινίες, αλλά ο λόγος που την αναφέρω εδώ είναι γιατί έχει πολλά να κάνει με αεροδρόμια και ξενιτιά, αλλά και με αυτά που νιώθουμε - που νιώθω - όταν βλέπω τους αγαπημένους μου ανθρώπους για τελευταία φορά πριν φύγω, και ξέρω πως δεν θα τους ξαναδώ από κοντά για 7 ή 8 μήνες. Έτσι, περνάω τον χρόνο μου σε ένα μέρος χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά, και κάθε μέρα καταλαβαίνω όλο και περισσότερο πόσο μεγάλη είναι (όντως) η απόσταση που μας χωρίζει.

Έτσι, θα κλείσω την διαρροή που άνοιξα στο μυαλό μου, με μια φράση που είπε η συγγραφέας του Περσέπολις, (σε μετάφραση) και που επίσης χαρακτηρίζει ακριβώς αυτό που εννοώ όταν λέω πως θέλω οι αποχαιρετισμοί μου να είναι για πάντα:

Μισώ τα αεροδρόμια. Το 'αντίο' είναι η χειρότερη λέξη για μένα. 'Αντίο' σημαίνει 'μπορεί να πεθάνουν και να μην τους ξαναδώ ποτέ'. Μου είναι δύσκολο να το πω σε οποιονδήποτε. Μου αρέσει η φράση 'για πάντα'. Για πάντα - θα είμαστε φίλοι για πάντα, θα σε δω για πάντα. 

-Άνι

Edit and Freestyle

What are this?

I do not know.

Sitting in this room

The footage still raw.

Undecided and confused

I stare at the wall

My film not infused

To shit it go all.

But once this is over

And the pressure is off

I will have a hangover

On Rum and Smirnoff.

And Iulia is here

Germy and cute

Leaning towards my ear

I just wanna puke.

And Jazz music is playing

And things getting funk

Freestyling and saying

I feel happy and drunk.

-Ani

Υπόσταση, γνησιότητα και άλλες περίπλοκες λέξεις

Αποφάσισα να γράψω κάτι διαφορετικό σήμερα... Προειδοποιώ πως αυτό το κείμενο θα φανεί ενδιαφέρον σε πολύ λίγα άτομα. 

Πριν λίγες μέρες είδα για άλλη μια φορά το Όλα για την Μητέρα μου, του Αλμοδοβάρ. 

(Οπότε αν δεν έγινε ανυπόφορο αυτό το άρθρο μέχρι τώρα, ήρθε η ώρα του!)

Ο Αλμοδοβάρ γενικά έχει μεγάλο θέμα με την υπόσταση και τη γνησιότητα, αλλά τείνει να το δείχνει με τον αντίθετο τρόπο - κιτς σκηνικά, έντονα χρώματα και σουρεαλιστικές καταστάσεις. 

Τέτοια θέματα με ενδιαφέρουν πολύ... Κυρίως γιατί αν και είναι τόσο σημαντικά στοιχεία της προσωπικότητας του καθένα μας, τυχαίνει να τα παραβλέπουμε συχνά. Ό,τι λέμε (αλήθειες ή ψέματα) και ό,τι κάνουμε είναι κομμάτια του εαυτού μας. Αυτό που δεν έχω σιγουρέψει ακόμα είναι το αν αλλάζει η αξία του κάθε κομματιού ανάλογα με το αν έχει ουσία ή όχι. 

Φυσικά, αν κάποιος ζει μέσα στην απάτη και το ψέμα, αν αρνείται πάντα τις σκέψεις και τις επιθυμίες του για κάτι που δεν είναι αληθινό, δεν μπορεί να είναι και πολύ ευτυχισμένος. 

Παράλληλα, πολλές φορές την αξία που έχει κάτι την φτιάχνει η ίδια η κοινωνία. Είναι φτηνό να πληρώνεσαι για να το κάνεις με αγνώστους. Είναι καλό να σπουδάσεις κάτι και να βρεις μια δουλειά. Είναι λάθος να μην τρως λαχανικά και φρούτα κάθε μέρα (!)...  Βαμμένα ξανθά μαλλιά και υπεροπτική τέχνη είναι παρόμοια γιατί είναι εξίσου κενά. 

Δεν ξέρω... Αυτά έχω να πω για τώρα. Πιθανότατα υπάρχουν πολύ περισσότερα που χωράνε να γραφτούν σε αυτό το κείμενο. Και σίγουρα η μπερδεμένη ιδέα που έχω εγώ για την έννοια της γνησιότητας (και για όλα τα υπόλοιπα υπαρξιακά) δεν είναι ούτε η μοναδική, ούτε απαραίτητα σωστή. 

Άλλα ακόμα με ενδιαφέρει αυτό το θέμα, οπότε θα κλείσω το άρθρο με τον τρόπο που ξεκίνησε: μια σκηνή από το Όλα για την Μητέρα μου, όπου η τρανσέξουαλ Agrado ανεβαίνει στην σκηνή του θεάτρου και παραδίδει έναν μονόλογο. 

Για λόγους ανωτέρας βίας, δύο από τις ηθοποιούς που θριαμβεύουν καθημερινά σε αυτή τη σκηνή δεν μπορούν να είναι εδώ απόψε. Όσοι θέλετε μπορείτε να πάρετε τα λεφτά σας πίσω. Αλλά για όσους δεν έχουν τίποτα καλύτερο να κάνουν, είναι κρίμα να πάει χαμένη η σπάνια περίσταση που πήγατε στο θέατρο. Aν μείνετε, υπόσχομαι να σας ψυχαγωγήσω με την ιστορία της ζωής μου. Αν βαρεθείτε, μπορείτε να κάνετε πως ροχαλίζετε - δεν θα με θίξετε καθόλου! 

Με λένε Αγράδο (Ισπ: ευχάριστος), γιατί όλη την ζωή μου προσπαθώ πάντα να κάνω τις ζωές των ανθρώπων πιο ευχάριστες. Εκτός από πολύ ευχάριστη, είμαι επίσης πολύ αυθεντική. Κοιτάξτε σώμα! 

Αμυγδαλωτά μάτια - 80 χιλιάδες πεσέτες, μύτη 200 - πεταμένες στα σκουπίδια γιατί ένα χρόνο αργότερα έφαγα ένα ξύλο που την άφησε όπως είναι τώρα. Βυζιά - δύο, γιατί δεν είμαι τέρας - 70 το ένα, αλλά τα βγάλαν τα λεφτά τους. Σιλικόνη σε χείλια, μέτωπο, μάγουλα, γοφούς και κώλο - το λίτρο κοστίζει 100 χιλιάδες οπότε δουλέψτε εσείς τους αριθμούς γιατί εγώ το έχασα το μέτρημα... 

Λοιπόν, πίσω στο θέμα μας... Κοστίζει πολλά να είσαι αυθεντική, κυρία μου. Αλλά δεν μπορείς να τσιγκουνεύεσαι σε τέτοια θέματα, γιατί είσαι πιο αυθεντική όσο περισσότερο μοιάζεις με αυτό που ονειρεύεσαι να γίνεις. 

Και αν διαβάσατε μέχρι εδώ, ευχαριστώ πολύ :)

-Άνι

Χαζοπαζάρεμα Vol. 2

Μιας και αποφάσισα να μιλήσω (πάλι) για τον καιρό και για τις βόλτες που έκανα μιας και ο καιρός ήταν τόσο καλός... θα αναφέρω την ημέρα του Αγίου Γεωργίου.


Ήταν η καλύτερη μέρα όλου του χρόνου. Η κορύφωση του αγγλικού καλοκαιριού που μόλις τελείωσε σήμερα όπως είπαν τα δελτία καιρού.

Μεγάλη ημέρα για τους ίνγκλις αυτή. Όλες οι παμπ έχουν μπίρες και φαΐ στη μισή τιμή, και όλοι οι Άγγλοι συνωστίζονται και μεθάνε, έτοιμοι να μαλώσουν με κάποιον άλλον Άγγλο για το ποιό κομμάτι της Αγγλίας είναι το καλύτερο... Αγγλικές σημαίες κρεμασμένες παντού (όχι βρετανικές, υπάρχει διαφορά). Και οι ιθαγενείς περνάνε μια ωραία μέρα και νιώθουν περήφανοι που είναι Άγγλοι.

Ξέρω, φυσικά, πως ο Άγιος Γεώργιος είναι μεγάλος και στην Ελλάδα, αλλά αποφάσισα μιας και δυστυχώς δεν είμαι στην Ελλάδα, να γιορτάσω όπως το κάνουν εδώ.

Παρακάτω είναι μια λιτή εικαστική ερμηνεία της γιορτής (ευχαριστώ πολύ τον FGP) όπου καταγράφονται τα ψώνια, οι μπίρες, τα παγωτά δίπλα στο ποτάμι, οι πίτσες, η μουσική και δύο-τρία επεισόδια από Mighty Boosh μέχρι να έρθει η ώρα για νάνι και να τελειώσει μια ακόμα ωραιότατη μέρα.

-Άνι

Έτσι μυρίζει η Άνοιξη;

Σήμερα πέρασα μια πολύ ωραία, ήρεμη μέρα. Μετά την δουλειά, είχα κανονίσει να συναντήσω την συγκάτοικο στο κέντρο, μιας και υπήρχαν φήμες πως θα μας τιμήσει ο Κ. Ήλιος σήμερα και δεν θέλαμε να χάσουμε τέτοια ευκαιρία.
Στο κέντρο του Λονδίνου υπάρχει μια λεωφόρος γεμάτη με αράβικα μαγαζιά (Edgeware Road), που οδηγεί κατευθείαν στο Hyde Park. Έτσι λοιπόν το σχέδιο της ημέρας γράφτηκε μόνο του: ναργιλές και μετά πάρκο για να λιαστούμε και να πάρουμε λίγο βιταμίνη ντί.

Μετά τον ναργιλέ λοιπόν είναι που έγινε η μέρα ενδιαφέρουσα. Πολύ πιθανό να μην είχα γράψει τίποτα αν δεν είχαμε πάει στο πάρκο.
Στην αρχή προσέξαμε τον συνωστισμό, οπότε πλησιάσαμε. Εκατοντάδες άτομα ήταν μαζεμένα κοντά στην είσοδο, με reggae και dubstep μουσική στο φουλ. Και ο καπνός των στριφτών έκανε το σκηνικό ομιχλώδες!
(ευχαριστώ πολύ την συγκάτοικό μου που πήρε τις παρακάτω φωτογραφίες)

Μετά από κάνα δίωρο το τοπίο είχε αδειάσει. Μερικά περιπολικά και κάνα δυο ασθενοφόρα ήρθαν, και ένα ελικόπτερο έκανε βόλτες πάνω από το πάρκο για λίγο. Φαίνεται έφυγαν όλα τα σοβαρά άτομα και μείναν μόνο τα πιτσιρίκια για να κάνουν θόρυβο. 

  

 Έτσι εμείς, μαζί με ανύποπτες οικογένειες και ηλικιωμένα ζευγάρια, περάσαμε μέσα από ένα διαφορετικό είδος 'φεστιβάλ', και η μέρα μας έγινε λίγο πιο ενδιαφέρουσα.

-Άνι

Μόνο και μόνο γιατί μου φάνηκε αστείο

ΟΚ προσπαθώ να βρω ένα πρόγραμμα να μεταφράζει τα άρθρα του blog στα αγγλικά, και δοκίμασα το στάνταρ πρόγραμμα του google πάνω στο τελευταίο άρθρο που έγραψα... και συνέβη το εξής.  ( Το ορίτζιναλ εδώ )
---------------------------------------------------------


Twelve-TRAVEL AND SIMILAR THOUGHTS

I did not know before I started to travel, but there are certain things that always do when I come back to Greece for holidays. Whether for Easter or summer, sometimes my reactions are not changed.

So ... I'll write down the thoughts that I have every time I travel from London to Greece.

IN BOARDING

Wow that does go all these Englishmen at this time. Damn, I'm hungry.  

On the plane

I wish to have a red wine.

Wow flying across France. I wonder if they will ever go. 

Yuck. Amman, the English do not know Fai.

Finally arrives. (Wait to tell the pilot exactly what time it is in Athens and I change my watch)

To disembarkation

I do not. I do not. I do not. I do not. 

Finally I will eat spinach!

Where to go Does all these Englishmen at this time.

AIRPORT

So lets get into the queue for passport control. And after coffee coffee coffee coffee.

What's hot it is. 

Finally COFFEE COFFEE COFFEE COFFEE.

PROASTIAKOS Local Buses, Intercity Buses

Now I get the most essential politismiko shock.

HOUSE 

Finally! My family! Fai! Coffee! One minute to go the things in my room ... How nice freskostromeno bed, sit awhile to

-Άνι