Μόνο και μόνο γιατί μου φάνηκε αστείο

ΟΚ προσπαθώ να βρω ένα πρόγραμμα να μεταφράζει τα άρθρα του blog στα αγγλικά, και δοκίμασα το στάνταρ πρόγραμμα του google πάνω στο τελευταίο άρθρο που έγραψα... και συνέβη το εξής.  ( Το ορίτζιναλ εδώ )
---------------------------------------------------------


Twelve-TRAVEL AND SIMILAR THOUGHTS

I did not know before I started to travel, but there are certain things that always do when I come back to Greece for holidays. Whether for Easter or summer, sometimes my reactions are not changed.

So ... I'll write down the thoughts that I have every time I travel from London to Greece.

IN BOARDING

Wow that does go all these Englishmen at this time. Damn, I'm hungry.  

On the plane

I wish to have a red wine.

Wow flying across France. I wonder if they will ever go. 

Yuck. Amman, the English do not know Fai.

Finally arrives. (Wait to tell the pilot exactly what time it is in Athens and I change my watch)

To disembarkation

I do not. I do not. I do not. I do not. 

Finally I will eat spinach!

Where to go Does all these Englishmen at this time.

AIRPORT

So lets get into the queue for passport control. And after coffee coffee coffee coffee.

What's hot it is. 

Finally COFFEE COFFEE COFFEE COFFEE.

PROASTIAKOS Local Buses, Intercity Buses

Now I get the most essential politismiko shock.

HOUSE 

Finally! My family! Fai! Coffee! One minute to go the things in my room ... How nice freskostromeno bed, sit awhile to

-Άνι

ΔΩΔΕΚΑΩΡΑ ΤΑΞΙΔΙΑ ΚΑΙ ΑΝΑΛΟΓΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ

 Δεν το ήξερα πρίν αρχίσω να ταξιδεύω, αλλα υπάρχουν συγκεκριμένα πράματα που πάντα κάνω όταν γυρνάω στην Ελλάδα για διακοπές. Είτε για Πάσχα, είτε για καλοκαίρι, μερικές αντιδράσεις μου δεν αλλάζουν.

Οπότε... θα καταγράψω τις σκέψεις που έχω ΚΑΘΕ φορά που ταξιδεύω από Λονδίνο σε Ελλάδα.

ΣΤΗΝ ΕΠΙΒΙΒΑΣΗ

Πωπω που να πηγαίνουν άραγε όλοι αυτοί οι Άγγλοι τέτοια εποχή. Να πάρει, πεινάω.  

ΣΤΟ ΑΕΡΟΠΛΑΝΟ

Μακάρι να έχουν κόκκινο κρασί.

Ουάου πετάω πάνω από την Γαλλία. Αναρωτιέμαι αν θα πάω ποτέ. 

Μπλιάχ. Αμάν οι Άγγλοι δεν ξέρουν από φαΐ.

Επιτέλους φτάνουμε. (Περιμένω να πει ο πιλότος ακριβώς τι ώρα είναι στην Αθήνα και αλλάζω το ρολόι μου)

ΣΤΗΝ ΑΠΟΒΙΒΑΣΗ

Δεν το πιστεύω. Δεν το πιστεύω. Δεν το πιστεύω. Δεν το πιστεύω. 

Επιτέλους θα φάω σπανακόπιτα!

Πού να πηγαίνουν άραγε όλοι αυτοί οι Άγγλοι τέτοια εποχή.

ΣΤΟ ΑΕΡΟΔΡΟΜΙΟ

Άντε να μπω στην ουρά για να ελέγξουν το διαβατήριο. Και μετά καφές καφές καφές καφές.

Τί ζέστη είναι αυτή. 

Επιτέλους ΚΑΦΕΣ ΚΑΦΕΣ ΚΑΦΕΣ ΚΑΦΕΣ.

ΠΡΟΑΣΤΙΑΚΟΣ, ΑΣΤΙΚΟ ΚΤΕΛ, ΥΠΕΡΑΣΤΙΚΟ ΚΤΕΛ

Τώρα παθαίνω το πλέον απαραίτητο πολiτισμικό σοκ.

ΣΠΙΤΙ 

Επιτέλους! Η οικογένεια μου! Φαΐ! Καφές!! Ένα λεπτό να πάω τα πράματα στο δωμάτιό μου... Τι ωραία φρεσκοστρωμένο κρεβάτι, κάτσε λίγο να δω.... ΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖ

-Άνι

ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΑΝΝΑΣ #3

Ένα από τα πλέον αγαπημένα μου θέματα... Χωρίς πολλά πολλά λόγια, θα μπώ στο θέμα.

Θα προσπαθήσω να ξεπεράσω την παρόρμηση να γράψω για το πώς το όπιο και η ηρωίνη έρχονται από ένα είδος παπαρούνας που ονομάζεται Μήκων ή Υπνοφόρος Παπαρούνα. Οι Άγγλοι έχτισαν όλη την αυτοκρατορία τους πουλόντας όπιο στην Κίνα. Και ήταν πολύ της μόδας στην Αγγλία την εποχή του Τζακ του Αντεροβγάλτη.
Αλλα, όχι, δεν θα μιλήσω γι αυτό το θέμα. Ούτε για τα δεκάδες ελληνικά άσματα με αυτόν τον τίτλο...

Αντιθέτως θα μοιραστώ μαζί σας μια σκηνή από το Μάγο του ΟΖ.

-Άνι

Oil Painting Poppy Field 1991 Charles Santore

Κρασί και live μουσική;

Μμμμ... Μετά από αρκετές ώρες μοντάζ και ενα κεφάλι καζάνι αποφασισα να παω σε μια παμπ κοντά στο σπιτι μου με την συγκάτοικο μου και να ακούσουμε λίγη indie live music... Ναι, ακούγεται τελείως μα τελείως δήθεν. Αλλα με δωρεάν είσοδο, 4 ευρώ το ποτήρι με το κρασί και μόλις 10 λεπτά από το σπίτι μου ήταν ό,τι πρέπει!

ΣΚΕΨΗ:
Τι θα κάνω να πάρει, έχω γυρίσει μόνο τη μισή ταινία και η προθεσμία είναι σε 2 βδομάδες, οι ηθοποιοί μου είναι όλοι άθλιοι εκτός από τον πρωταγωνιστή είμαι μια αποτυχία σαν σκηνοθέτις, σεναριογράφος και μοντέρ και ό,τι υποτίθεται πως κάνω σε αυτή τη χώρα.

ΣΚΕΨΗ

Όλα θα πάνε καλα, και αύριο μέρα είναι. 

-Άνι

Περιμένοντας το τέλος.

Το ξέρω πως έρχεται. Το περιμένω. Ξενύχτια, άγχος και παράνοια.
Φτανει αυτή η εποχή που όλες οι εργασίες μου θα πρέπει να ολοκληρωθούν και να παραδοθούν στο γραφείο, για να τις ελέγξουν οι καθηγητές μου και να πουν "Very good attempt to write an essay but you're off topic so go die in a hole you eastern European immigrant"
Οκ ας κάνω μια λίστα...
1) Έκθεση για την πολιτική ιδεολογία που έχουν οι φαν της σειράς Firefly. Δυόμισι χιλιάδες λέξεις (λίγες αν σκεφτείς πως έγραψα συνολικά 11.000 λέξεις το προηγούμενο εξάμηνο ενώ εκανα τις χριστουγεννιατικες διακοπές μου στον Βόλο).
2) Πτυχιακη ταινία που φτιάχνω με ενα ακομα άτομο. Σενάριο: κλεμμένο από το Κωνσταντινου και Ελένης. Σκηνοθεσία: Ανύπαρκτη. Κάμερα, μοντάζ, ήχος, μουσική: το βλαμμενο που γράφει αυτό το post. Δύο βδομάδες για να την παράδοση και ακομα λείπει η μίση ταινία.
3) Τρείς χιλιάδες λέξεις για κάποιο θέμα στο Ισπανικό σινεμά. Η έκθεση που ανυπομονουσα τόσο καιρό να γράψω και τελικά εχω την χειρότερη καθηγήτρια και no idea τί να γράψω.  Dios mío, que he hecho para merecer esto. Me encanta las películas españolas, pero... No  sé.
Αλλά αυτό ήταν. Η τελευταία προθεσμία μου είναι στις 22 Μαϊου, και τέρμα. Τελείωσε το πανεπιστημιο.
Δεν παραπονιέμαι βέβαια, και ξέρω πόσο χειρότερο φόρτο έχουν άλλοι, φίλοι και γνωστοί, στο πανεπιστημιο.
Μου φαίνεται πως τρομαζω πλέον επειδή είναι η τελευταία φορά που θα εχω ξενύχτια, άγχος και παράνοια.

-Άνι

ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΑΝΝΑΣ #2

Η Άννα λοιπόν μου είπε να γράψω για ένα κόκκινο σκουφί... Στην αρχή ήθελα να φτιάξω μια σύντομη ιστορία με ζωγραφιές αλλά νά που δεν μου πετύχαινε τίποτα... λες και δεν ήθελε να βγει, η μια απαίσια ζωγραφιά μετά την άλλη με έπεισαν να σταματήσω τις προσπάθειες.

Έτσι αποφάσισα να γράψω μια σύντομη ιστορία.

Σε ένα σκουπιδαριό έξω από τον Βόλο, κυριαρχούν λίγα χρώματα: Το μαύρο και το γκρι. Και μια σταγόνα κόκκινο.
Για μήνες τώρα, γαντζωμένος σε ένα δέντρο, είναι ένας κόκκινος σκούφος. Κρέμονται κλωστές εδώ και κει. Καμία εξήγηση για το πώς έφτασε εκεί. Αλλά όπως το ημερολόγιο με τα αυτοκόλλητα δίπλα στην είσοδο, όπως τα ραγισμένα κρυστάλλινα ποτήρια κάτω από τον σπασμένο καναπέ, έτσι βρέθηκε και ο σκούφος εκεί πεταμένος, χωρίς χρησιμότητα.
Και σκέψεις περνάνε από το μυαλό όσων το βλέπουν... Πόσο άχρηστος είναι πλέον. Κρεμασμένος αιώνια στο δέντρο.
Ίσως να ανήκε σε κάποιον που τον έχασε στον δρόμο χωρίς να το ξέρει. Ίσως να το έλαβε σαν δώρο μια νεαρή γυναίκα από κάποιον, και αφού χώρισαν, να τον πέταξε εκνευρισμένη στα σκουπίδια. Ίσως να τον αγόρασε κάποιος και μετά να τον ξέχασε, να τον βρήκε μετά από χρόνια μαζί με μερικά παιχνίδια και ξεσκισμένα 'Η Γλώσσα Μου' από την τρίτη δημοτικού, και απλά να αποφάσισε πως είναι πλέον άχρηστος.
Ίσως απλά να βρίσκεται κρεμασμένος μήνες τώρα στο δέντρο, γιατί κανένας δεν θέλει να τον κατεβάσει. Γιατί δεκάδες άνθρωποι κάθε μέρα βλέπουν τον σκούφο και φαντάζονται πώς να βρέθηκε άραγε εκεί.  Γιατί είναι μια σταγόνα κόκκινο σε μια θάλασσα από μαύρο και γκρι. 

-Άνι

HOW TO #1: EPIC TEA TIME

Ιδού μια ακόμα σειρά άρθρων... 'How to' σημαίνει πως νομίζω ότι ξέρω να κάνω κάτι και αποφάσισα να πω στον κόσμο πώς να το κάνει! :D

Αυτό δεν σημαίνει βέβαια πως βλέπω τίποτα το ελκυστικό στο να πίνει κάποιος το τσάι του σαν Άγγλος... Είμαι όμως κάτοικος της Αγγλίας τα τελευταία 2 χρόνια και αν έμαθα κάτι, είναι πώς πίνουν οι μπρίτις το τσάι τους. Αμήν στης χιλιάδες λίρες που θα πληρώσω για τα δίδακτρα των σπουδών μου!

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

Για όσους έχουν καούρα να πιούνε τσάι σαν Άγγλοι, ιδού οι λέξεις κλειδιά:

Τσάι χύμα Earl Gray (αν δεν μπορείς να το βρεις αγόρασε φακελάκια και σκίστα)

Σουρωτήρι

Γάλα

Κούπα 

Νερό (DUH)

Αυτά τα λίγα και άκυρα.

-Άνι

Living the dream

Πρώτη μέρα στο πλατό. Στο υπόγειο μιας πανακριβης παμπ στο δυτικό Λονδίνο βασικα!
Είναι απίθανο πόσο διαφορετικοί είναι οι άνθρωποι στη μικρή οικογένεια που γεννάει την ταινία. Κάποιος ξέρει ακριβώς πως να στήσει το φως ώστε κάποιος άλλος να τραβήξει το βίντεο κάποιου αλλου που έγραψε το σενάριο. Και πίσω από την κάμερα 2 άτομα δουλεύουν πυρετωδώς για να φτιάξουν την εφημερίδα που θα εμφανιστεί στο πλάνο για 10 δευτερόλεπτα.
Η δουλειά κρατάει από τις 9 το πρωί μέχρι τις 10 το βράδυ για να γυριστεί σωστά η σκηνή των 3 λεπτων.

Αλλά μετά από μήνες ασταμάτητης δουλειάς και συνεργασίαςδεκάδων διαφορετικών ατόμων, η ταινία έχει γεννηθεί.

Για να παμε στο σινεμά  και να πούμε "τί παπαρια ήταν αυτή πάλι ρε"
That's life!! :D

-Άνι

ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΑΝΝΑΣ #1

Συζητούσα με μια αχαΐρευτη φίλη μου για αυτό το blog πρόσφατα, και μου είπε αστειευόμενη πως θα μου λέει αυτή για πια θέματα να γράφω… Έτσι αποφάσισα να δεχτώ την πρόκληση.

Κατ αυτόν τον τρόπο, όποτε μου δίνει ένα θέμα, θα το ανεβάζω με τίτλο “Το Θέμα της Άννας”… και ό,τι γίνει έγινε.

ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΑΝΝΑΣ #1: Κάτι για τα σαλιγκάρια.

Υπάρχει ένας μικρός κήπος στο σπίτι που μένω. Εκτός από αράχνες και αγριόχορτα, έχει και πολλά σαλιγκάρια. Τα βλέπω αφού βρέξει.  Και πάνε σφαίρα.

Οι γυμνοσάλιαγκες είναι σαλιγκάρια χωρίς το κέλυφος. 

ΕΠΕΙΔΗ ΕΙΝΑΙ ΤΕΜΠΕΛΗΔΕΣ και δεν θέλουν να το κουβαλάνε. Καταφέρνουν συχνά να μπούν στο σπίτι και να σκαρφαλώσουν μέσα στον νεροχύτη. Μπλέκονται στο δυχτάκι και αναμιγνύουν την γλίτσα τους με τα υπολλοίματα των φαγητών. Και μάλιστα αφήνουν πάντα μια γλοιώδη γραμμή πίσω τους που ξεραίνεται και γυαλίζει στο σπάνιο φώς του ήλιου. Οι γυμνοσάλιαγκες είναι αγενείς, αχάριστοι και τσαπατσούληδες. Τα σαλιγκάρια όμως είναι απίθανα. Τα σαλιγκάρια δεν μπαίνουν μέσα στο σπίτι. Δεν καταλαμβάνουν τα πράματά μου και δεν με αναγκάζουν να τα μεταφέρω πίσω στον κήπο από εκεί που ήρθαν. Είναι σεμνά και τακτικά, κουβαλώντας πάντα το σπίτι τους μαζί τους και δεν πάνε και όπου να ναι.

Γι' αυτό προτιμώ τα σαλιγκάρια από τους γυμνοσάλιαγκες.

-Άνι

Insomnia and the city

Το ξέρω πως δεν είμαι μονο εγώ βέβαια, και πως ο ύπνος γίνεται όλο και πιο σπάνιος όσο μεγαλώνει κάποιος.
Δεν θα μιλήσω για την αντίληψη που εχω για το θέμα, ουτε τους τρόπους που το αντιμετωπίζω, διότι δεν εχω ιδιαίτερες σκέψεις για το θέμα και ΣΙΓΟΥΡΑ αδυνατώ να το λύσω.
Άλλα σκέφτηκα να προσφέρω μερικές ιδέες για το τί να κάνει κάποιος όταν πλέον είναι προφανές πως δεν θα κλείσει μάτι.

ΙΔΕΑ: ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΕ ΚΑΤΙ.
ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ: Ενα βράδυ έμεινα ξύπνια μέχρι τις 7 και έγραψα ένα ολόκληρο σενάριο για ταινία μικρού μήκους. Μια άλλη φορά έκοψα τα μαλλιά μου με απίστευτη επιτυχία. Μια φιλη μου έγραψε μια μικρή ανθολογία ποιημάτων.

ΙΔΕΑ: ΟΞΕΙΑ ΑΠΟΒΛΑΚΩΣΗ.
ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ: Δεν χρειάζεται και πολλή επεξήγηση... Ζαπινγκ μέχρι να αρχίσουν τα ενημερωτικά προγράμματα των 5... Ή λιώσιμο στο youtube για όσους δεν έχουν ή δεν βλέπουν τηλεόραση... Ή playstation μέχρι πρωίας :D

ΙΔΕΑ: ΜΑΓΕΙΡΕΜΑ.
ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ: Μαφιν , κέικ , παστίτσιο και ότι τραβάει η όρεξη μας.

ΙΔΕΑ: LOST (IN CYBERSPACE)
ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ: Facebook.com, 9gag.com, wikipedia.org, youtube.com, cheezburger.com, bored.com... Kαι ότι περίεργο άκυρο πράμα γουστάρει ο καθένας.

Αυτα τα λίγα. Γενικά κανε ότι να ναι, δεν θα το μάθει και κανένας. Και είναι καλύτερο από το να βασανιζεσαι για 5 ώρες μέχρι να σε πάρει ο ύπνος και να πρέπει να ξυπνήσεις εκεί που άρχισες να ξεκουραζεσαι επιτέλους.

-Άνι